آنائل

شرحی زِ حال و حالی زِ شرح نیست

هنوز هم دوستت دارم.

چقد دلم برای دوران «پز نیست سبک زندگیمه» ، « من عقده ایم کثافت؟» و «تو خراب کردی همه چیزو خودت» تنگ شده.

هنوز در دوست داشتنت غرقم. با اینکه نیستی. ندارمت... و به بدترین حالت ممکن مرا رها کرده‌ای

ژو بوسکه، شاعر فرانسوی که در جنگ جهانی اول تیر خورد، می‌نویسد: «جراحتم قبل از من بود. به دنیا آمدم تا تن‌دارش کنم.»

حس میکنم شکسته شدم، روحی، جسمی و سایر ابعاد موجود.

خوش به حال آن‌هایی که نمی‌دانند خاورمیانه اسم یک کشور است، یا نوعی غذا.

در انتظار تو نیستم، در انتظارِ منم که با تو رفت.

کی جامو گرفت؟

میگن عشقی که به گریه رسیده هیچوقت نمیتونه دروغ بوده باشه، من خیلی برات گریه کردم خیلی.

به کسی که میگه یه تار موت رو به دنیا نمیدم اعتماد نکنید. اون خودش باعث سفید شدن تار به تار موهاتون میشه

آهنگ امشب

از لذت‌بخش‌ ترین لحظات زندگیم، این شباست. شبایی که تاریکه، ساکته، سرده و دلگیر. پتومو پهن میکنم کف اتاق خوابگاه، کنار پنجره، دراز میکشم و باد ملایم بهم میخوره. هندزفیریمم توی گوشمه و آهنگ گوش میکنم.

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید توانم وصف جور مرگ و صد دشوارتر زان لیک چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی‌آید چه سود از شرح این دیوانگی‌ها، بی قراری‌ها؟ تو مه، بی‌مهری و حرف منت باور نمی آید ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ای زلف که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی‌آید دلم در دوری‌ات خون شد، بیا در اشک چشمم بین خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی‌آید