آنائل

پرسید از عشق چه دست آوردی؟ گفتم حالا تمام شعر های غمگین جهان را ‌میفهمم

درست آن‌جا که ترکم کرده‌ای،ایستاده‌ام اما همانند زمانی که ترکم کردی،نیستم بسیار تغییر کرده‌ام و یاد گرفته‌ام انسان‌ها برای جمع شدن پیکرشان،نیاز مبرم به فروپاشی عمیق دارند.برای فرو‌پاشیدنم از تو بسیار ممنونم.

ولی تو اَندوه‌ِ نگفته‌یِ چشمانم را می‌فهمیدی

«و در راهِ یافتنِ زندگی؛ یادت نرود که زندگی کنی!» -محمود درویش

خلاصه زندگیم : رها کردن تو اوج خواستن، بی اهمیتی در اوج دلتنگی

یه جایی خوندم که نوشته بود : حس‌هایی هستند که نام ندارند‌. نگران نیستی، آرام هم نیستی، غریب نیستی، اما اهل اینجاهم نیستی. نه دلت می‌خواهد بمانی، نه آرزوی رفتن داری. دلت می‌خواهد جایی که هستی نباشی، اما جای دیگری هم نباشی.

آدم ضعیفی نبود،اما دیگر حوصله‌ی سختی‌ها را نداشت....

الان باید از پسِ زندگی بر بیام. بعداً یادم بنداز برات تعریف کنم که چقدر همه‌چیز پیچیده و دور از دسترس بود؛ چطور یه‌سری چیزا رو به ناچار تحمل کردم، و فهمیدم بعضی مسیرها نه انتخابِ من بودن، و نه چیزی که دلم می‌خواست. اما مجبور بودم ادامه بدم و ازشون رد بشم؛ الان فقط باید از پسِ زندگی بر بیام.

گفت:چگونه ای؟! گفتم: در من امیدی بسیار همراه با نَمی اشک کَمی رنج و بی حوصلگی پیدا می‌شود...

https://t.me/BChatBot?start=sc-caa63406a3 بیدارید؟!

حسرت نبرم به خواب آن مرداب کآرام درون دشت خفته‌ست، دریایم و نیست باکم از طوفان دریا همه عمر خوابش آشفته‌ست. - شفیعی کدکنی

ما اجتماعِ چکش خورده ی چوب ها همه اشکال دیگر جنگلیم، رنج ها مارا تغییر داده اند.

وَ... میدانی شاید اشتیاق فراوان من بود که تو را ترساند. من ؛ حتی در نامهربانی‌ تو خود را مقصر می‌دانم.

از نو برایت مینویسم؛ حال همه ما خوب است. اما... تو باور مکن ...

پرسیدم: رها کردن سخت بود؟ گفت: نه به اندازه ی نگه داشتن چیزی که واقعی نبود.

«خسته از این گونه دوام آوردن.»

اندوه زنانه دارم.