سبز آسمونی، آبی چمنی!

این اون چیزی بود که امشب تجربه‌ش کردم

می‌ترسم ولی بلاخره همه چی اولش ترسناک به نظر می‌رسه.

اینو خوندم و دلم میخواد پین بشه به زندگیم. سازگاری زیادم توی محیط کار داره منو فرسوده می‌کنه. میخوام کم طغیان کردن رو یاد بگیرم...

" ‏سازگاری دائمی آدمو فرسوده میکنه. آدم باید بلد باشه وقتی از چیزی ناراضیه، سکوت نکنه؛ گاهی لازمه طغیان کنه، نه برای خراب کردن، بلکه برای نجات خودش....! "

من زود کنار میام و به زندگی عادی‌م برمیگرده اما تو فکر کردی من یادم میره؟

راستش را بخواهید، من هرگز اهلِ آشپزی و شیرینی‌پزی نبوده‌ام و هیچ‌ وقت از این کار لذتی نبرده‌ام؛ دنیای من میانِ تکالیفِ مدرسه و مشغله‌های کاری می‌چرخد و حوصله‌ی این همه دردسر را ندارم. اما این روزها فکر می‌کنم شاید معنای عشق، دقیقاً در همین تضادها باشد؛ اینکه انسان برای کسی که دوستش دارد، ساعت‌ها وقت بگذارد و دست به کاری بزند که اصلاً به آن علاقه ندارد... برای من، این شاید اوجِ زبانِ عشق باشد. اما با خود می‌گویم: اگر من تا به حال از سرِ عشق، برای کسی شیرینی نپخته‌ام، یعنی چقدر در عشق کم آورده‌ام؟ اگر هیچ‌گاه از سرِ عشق، برای کسی آشپزی نکنم، چه؟ اگر هیچ‌وقت آنقدر عمیق عاشق نشوم که از خود برای دیگری بگذرم، چه؟ #نیان

بابت امروز میتونم دوهزارتا غر بزنم، کسی پذیرای غر های من میشه؟

انگار بزرگ شدن این‌جوریه…که آدم از اون همه آدمایی که یه سال تمام پشت و پناهش بودن، جدا میشه و حالا باید تنهایی تو محیط کارش دووم بیاره. واقعیت اینه که با وجودِ اینکه دارم بزرگ میشم، اما این تنهایی خیلی سنگینه و واقعا دلم گرفته امروز.

اما در نهایت امیدوارم با شادی از اینجا بروم، و دیگر هرگز باز نگردم.

عادی ترین محتوا چت من با دوستام:

پاشو پاشو بیا نانای کن دستاتو بالا بای بای کن

وای میخوام گریه کنم از شدت خواب

نیم ساعت دیگه میان دنبالن من هنوز دارم به سقف نگا می‌کنم

وقتی خودم پیشنهاد برنامه کوه روز جمعه رو به اکیپ دادم:

یه ممبر دارم هر وقت ناشناس میزارم این آقا گیتار میزنه و میخونه برام میفرسته و من هرباررر ذوق مرگ میشم 😭

توی چنل نمیزارم پیامارو..

خیلی یهویی از استرس اینکه سه ماه دیگه معاون یه مدرسه میشم خوابم نمیبره و تا مرز پنیک دارم پیش میرم. بیاین نجاتم بدین🥲 https://t.me/HarfChatBot?start=8ffb6e16aa6f