یلدا

نامت امتدادِ شب است و تنت، واژه‌ی نازکی‌‌ست که زبریِ کاغذ می‌رنجاندش و موجِ موهایت موسیقیِ این سطرهاست. از چشم‌هایت اندوهِ شمعی نیمه‌جان می‌چکد من، قطره‌قطره آن را می‌نوشم تا در دهانم شراب شود و دست‌هایم را دور تو حلقه می‌کنم تا بادهای بی‌رحم این نورِ لرزان را خاموش نکنند می‌خواهم در خماریِ خیالت به خواب روم. هذیان‌ها شعر شوند و از خواب که برگشتم، تو را بنویسم. شاید این واژه‌های مست به پرواز درآیند، لطافت را به کاغذ برگردانند و دورِ شمعِ چشم‌هایت برقصند. ' Milad '