ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

44 121

Jaholatning soʼnggi qurboni Kutyotganlar qani?????

44 121

Қайнонамга кундош бўлдим 17 ёшимда бир бой йигитдан тинмай совчи кела бошлади.Ўша йигитнинг ўзи ҳам ортимдан қолмади.Охири розилик бердим. тўйимиз жуда дабдабали ўтди.Эрим мени севишини билардим.Биз жуда бахтли эдик.Токи ўша дахшатга гувоҳ бўлмагунимча... Гўшангада барча тўйи бўлган қизлар қатори турмуш ўртоғимни кутарканман хонага сочларига оқ ўралаган қорни ўзидан икки баравар катта қайнотам кирди.Мен жойимда музладим. Кейин билсам улар мени қайнотамга иккинчи хотин қилиб олиб беришган экан.Чунки қайнонам...

44 121

Реакция белгилаб куямиз😊

44 121

ТУҒИЛГАН КУНИМДАГИ ҚАФАС — Тилингни тий, митти гулим... Сени висолингни 7 ойдан буён кутаман, бугун барига чек қўямиз! —Н..нима?... Йўқ, йўқ илтимос... Туғилган куним қизғин кетаётган бир пайтда, Жаҳонгир қўлимдан тортиб ётоқхонага олиб кирди-да, эшикни ичкаридан қулфлади. Бақириқларим ва ғазабим баланд мусиқа овози остида ҳеч кимга эшитилмади... Кейин эса бирдан... Ўша қоронғу хонада бошланган шафқатсиз эгалик ва тақдиримни бутунлай ўзгартириб юборган ўша машъум тун...

44 121

12 йил комада ётган йигит ўзига келиши билан, хотинини жавобини берди…😢 Бир йигит автоҳалокат сабаб 12 йил комада ётади. Бир кун ўзига келади ва ўша куниёқ аёлини жавобини беради. Йигитнинг ота-онаси нима бўлаётганини тушунмайди ва йигитни дорилар таъсирида деб ўйлашади. Лекин йигит фикрини ўзгартирмайди. Охири отани жаҳли чиқиб: “Ўғлим, шу аёлинг сени 12 йил қаради. Агар шу вақт оралиғида ташлаб кетганда, сен қилган ишни тушунса бўлар эди. Лекин ўзингга келишинг билан жавобини берганинг нимаси?” Шунда йигит отасига қараб шундай деган экан:😱😭😨 Давоми👇😱

44 121

Реакция белгилаб куямиз😊

44 121

🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️🅰️ ❤️ 𝕆'ℤ𝕀ℕ𝕀 𝕊𝔼𝕍𝕌𝕍ℂℍ𝕀 𝔸𝕐𝕆𝕃𝕃𝔸ℝ𝕀𝕄𝕀ℤ 𝕌ℂℍ𝕌ℕ 🔞 ❤️‍🔥𝐄𝐍𝐆 𝐀𝐉𝐎𝐘𝐈𝐁 𝐓𝐀𝐍𝐋𝐎𝐕❤️‍🔥 🥰Zᴀᴍᴏɴᴀᴠɪʏ, ᴍᴏᴅɴɪʏ ᴠᴀ ᴛʀᴇɴᴅɢᴀ ᴀʏʟᴀɴɢᴀɴ 🥰 Eɴɢ ᴋᴏ'ᴘ ᴀʏᴏʟʟᴀʀ ɪsʜᴏɴᴄʜɪɴɪ ǫᴏᴢᴏɴᴀ ᴏʟɢᴀɴ 🥰Kᴇɴɢ ᴀsᴀʀᴛɪᴍᴇɴᴛ 𝔸𝕊𝕃 𝕊𝕀𝔽𝔸𝕋𝕃𝕀 https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy

44 121

ллатиб қолади. Ҳамма-ҳамма билан эди-ю… Садаф бил ан Гулрангнинг эрмаги шу мағрур йигитча бўлди… Балки, «Ичмасаларинг, ресторанга нега келдиларинг? Келин-куёвга бахт тиламас экансизлар, уйларингда ўтиравермайсизларми?» дея киноя қилиб, ичкилик ичирган қитмир гуруҳдошлари қилмишларининг таъсиридир бу… Ҳар ҳолда Садаф билан Гулранг давра бўлиб ўйинга тушаётган ўртоқлари доирасида бир-икки бор айланиб келишди-ю, бирдан улар ўтирган столда қий-чув кўтарилди. — Телефоним йўқ, ҳозиргина шу ерда қолдиргандим… — Албатта, анави одамга ола қарайдиган югурдак олган… — Ҳар куни одамлар емаган овқатни уйига ташийвериб, назари оч бўлиб қолган буларнинг. Садаф билан Гулрангга қўшилган гуруҳдош йигитлар ҳам официантни ўртага олишди. Ресторан залининг мудири ранг-қути ўчиб югуриб келди. — Ҳой, барака топгурлар, одамларнинг диққатини тортманглар! Тўй бўляпти, ахир! Бу бола бировнинг нарсасига кўз олайтирадиган бола эмас… Аммо ўз шовқинидан ўзи куч олаётган қизлар, уларга қўшилиб йигитчалар ҳам официантнинг ҳамма ёғини тимирскилашарди. Томошага нариги столдагилар ҳам келишганди. Ниҳоят, қўшни столдаги қизлардан бири: — Мана, менинг оёғим остида ётибди телефонингиз, пастга тушиб кетибди, — деб қолди. — Боягина қараганман, йўқ эди. Манави югурдакнинг ўзими, оғайнисими ташлаб юборган бўлса керак ўтакаси ёрилиб… Садаф телефонини қўлига олгач ҳам паст келмади. Йигитчалар официантни ўз ҳолига қўйишган бўлса-да, ундан бирортаси узр сўрамади. Йигитча катта-катта кўзларини очиб, бу можарони бошлаган Садафнинг рўпарасига келиб: — Ҳеч бўлмаса сиз бир оғиз кечирим сўрасангиз бўларди… Бировни ноҳақ ранжитдингиз-ку, — деди. Садаф эса пинагини бузмай: — Бор, тошингни тер! Келиб-келиб одам қуригандек сендан узр сўрайманми? — деди… Бу воқеалар ғалати туш каби ўтиб кетганига анча бўлган эди. Садаф Гулранг билан лицейни эмас, институтни ҳам битиришди. Бир йил ишлаб ҳам қўйишди. Садаф уни ўпоқ, буни сўноқ деб юриб, анча вақтини бой берди. Тенгдошлари бирин-кетин узатилиб, оилали бўлишгач, «Мендақа қиз ҳеч қачон кўчада қолмайди», — деб юрган Садафнинг ҳам шашти пасая бошлади. Айниқса, Фотима-Зуҳрадай бўлиб қолган Гулрангнинг ҳам тўйи бўлгач, Садафнинг тўрт ёғидан совуқ шамоллар эса бошлади. Энди ўзига совчи қўйган йигит ҳақидаги «четда ўқир экан» деган таърифни осмон билиб, қаторга кирдим, деб суюнганида бу аҳвол… Садафда хатнинг давомини ўқишга мажол йўқдек эди. Лекин ўқиши шарт бўлгани учун кўзини яна компьютерга тикди: «Ҳа, ҳа, сиз ўша Садафсиз. Ўшанда мен сиз ўртоғингиз билан қайта-қайта тилга олган «югурдак» бўлсам-да, нуфузли бир университет талабаси эдим. Соат тўртда уйқудан туриб, ресторанимизга чопардим. Соат саккизгача ишлаб, университетга югурардим. Дарсдан сўнг кутубхона столига бир соат бош қўйиб, мизғиб олардим-да, икки соат дарсимни қилиб, кечки хизматга борардим. Контракт пулимни ўзим тўлаётганим билан, ҳар оқшом уйимга озми-кўпми чойчақа ишлаб келиб, онамга ёрдам бераётганим билан фахрланардим. Ўша ресторандаги можародан сўнг бошлиғимиз: «Яхшими, ёмонми, менинг ресторанимда жанжал бўлмаслиги керак. Мен ҳар бир одамга: «Бу боланинг қўлидан ўғирлик келмайди», деб изоҳ бериб ўтирмайман. Ундан кўра: «Уни ишдан бўшатиб юбордим», дейиш осонроқ», деди. Дарҳақиқат, шундай. Бировнинг жавобгарлигини зиммангга олгандан кўра ундан қутулиб қўя қолган осон… Шундай қилиб, сизнинг шарофатингиз билан кўчага ҳайдалдим, ризқим қийилди. Ярим оч, ярим яланғоч қолсам ҳам майли эди-ю, лекин мен, албатта, ўқишимнинг пулини тўлашим шарт эди. Қаерга борсам (ресторан маъносида, албатта) аввалги иш жойимдан нега бўшаганимни сўрашади. Ёлғон айтиб бўлмайди. Ҳамма ресторан хўжайинлари бир-бирини танийди. Шунда мен қора ишга ёлландим, ғишт қуйдим, тунука қоқдим, хандақда лой пишитиб бердим, лой отдим. Оёқларим-қўлларимда қадоқлар пайдо бўлди. Атир ҳиди уфуриб турадиган нозиктаъб хизматчидан ёлланма ишчига айландим. «Меҳнатнинг айби йўқ», — дер эдим-у, баъзан хўрлигим келарди. Ана шундай пайтларда: «Бир мартага ўша қизнинг кибрини синдираман», деб онт ичганман. Онтимда адолат бўлса керакки, то мен совчи юбормагунча сизга бахт дарвозалари очилмади. Мен сизга уйланиб, хор қили

44 121

Ҳикмат: Аёллардек фазилатли зотларни кўрмадим! Қизалоқлигида отасини жаннатга киритади. Бўйига етгач, эрининг ярим динини мукаммал қилади. Она бўлганида эса жаннат унинг оёғи остидадир.

44 121

❤️❤️❤️❤️❤️❤️ ❤️❤️❤️❤️❤️ ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ ❤️❤️❤️❤️❤️ 🩵FAQAT ROMANTIK AYOLLAR UCHUN MAXSUS !!! 💃💋💋💋💋💋💋💋🏃‍♀️🩸💋 👎 ILTIMOS, ERKAKLAR KIRMASIN! 🧕 ┏━━━━━━━━━━━━━━┓ 彡👉🏻❤️ K I R I SH ❤️👈🏻 彡 ┗━━━━━━━━━━━━━━┛ 📌https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy 📌https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy 📌https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy ✨✨✨✨✨✨✨✨

44 121

Наима 5 яшарлик қизининг бўйнидаги кўкаришни кўриб қорқиб кетди. Бу из катта одамларнинг тиш излари эканлиги эса яққол билинарди..Наима қизининг кийимларини ечдию дахшаттан қотиб қолди..Бутун тана шундай излар билан тўлганди.. -Бу,буни ким қилди қизим-? Наима лаблари титраб қизидан сўради -Буними ? Бир амаки..У айтдики агар мен жим турсам менга ширинлик бераркан..- Қизалоқ оғзига чупа-чупс солар экан Наиманини қўллари қалтираб кетди.. -Бу ерим оғрияпти-?Қизалоқ қовоғига қўлини қўйганча ғинширкан Наима музлаб қолди. -Нега оғрийди-? -Ўша амаки мени ётоққа ётқизиб оёқларимни силади.Қитиғим келди.Қизча бироз кулиб шундай дедию ўпкаси тўла бошлади. -Кейин оёқларим орасига.. (Бўлган воқеа) давоми дахшат..🥲👇

44 121

ангнинг роса хуноби чиқ-япти. «Ярамас болани ни ма қилсам қиламан, юртга қадам босмайдиган қилмасам, Камол отимни бошқа қўяман», деяпти. «Қизингдан сўра-чи, ораларидан нима гап ўтди экан?» деяпти аданг… Садаф бирпас карахт бўлиб ўтирди-да: — Билмайман, ҳеч нарсани билмайман, — дея бошини чангаллади. Ростдан ҳам, Садаф бирор нарсани англаб, тўғри таҳлил қилиб, тўғри хулоса чиқарадиган ҳолда эмасди. Кейинги кунларда Садафга берилаётган саволлар тобора аччиқ ва аламли эди. Кўзидан ёши тинмаётган онанинг ёнига холалар, аммалар қўшилган эди. — «Билмайман»дан нарига ўтмаяптими, қизинг бир балони билади. Қистовга ол уни! — Четда юриб, тўғри йўлдан озган боладир, балки. Эҳтимол, бирор касаллик юқтиргандир… Бир гулдай қизнинг умрига завол бўлмай дегандир, виждони уйғонгандир… — Ундай бўлса, фалокатимиз арибди… — Балки, бой-бадавлат, ялло қилиб яшаш имкониятига эга одамнинг қизига уйлангандир. Қайтмоқчи эмасдир… Бедорликлар, ҳориб-толишлар эвазига ўқиш жонига теккандир? — Онаси ўғлининг бу қилмишини қандай изоҳлаяпти ахир? Бир нарса дегандир фотиҳани қайтарганида? — Нимаям дерди? Шумшайиб келиб, шумшайиб кетди. «Бахтиёрнинг ўзи айтгани учун бошлаган эдик бу ишни, энди яна унинг хоҳиши билан тўхтатяпмиз», деб турибди. — Бир балоси бор… Садафнинг тоқати тоқ бўлди. Сабри косасидан тошди. * * * «Бахтиёр ака… Бу исм менга қадрдон бўлиб қолган эди. Гўё туғилганимдан буён шу исмнинг товушлари орқали нафас олаётгандек эдим. Энди бу изҳори дил нечун? Мен қарор қабул қилиб бўлдим, орқага қайтмайман, деяпсизми? Балки, қилган ишингизга изоҳ ҳам бергингиз келмаётгандир? «Мен сенга уйланганим йўқ-ку. Боз устига, ҳеч қачон ҳеч нарса деб ваъда ҳам бермадим, сенинг олдингда мутлақо мажбуриятим йўқ», демоқчидирсиз? Эҳтимол, «Сен қанақа ақли ноқис қизсан-ки, кўрмай, билмай, бир марта гаплашмай, фақат четда ўқиётганимга ишониб, мен билан тақдирингни боғлашга рози бўлдинг? Айб ўзингда. Мен бунақа калтафаҳм қизга турмуш ўртоқ бўлишни истамайман», деган баҳонангиз бордир. Нима бўлсаям қилган ишингизни изоҳланг! Менинг буни талаб қилишга ҳақим бор…» Садаф компьютернинг олдида ўтириб, ўзини анчадан бери қийнаб келаётган саволларга жавоб топиш учун юқоридаги гапларни минг азоб билан ёздию, Бахтиёрга жўнатиб юборди. * * * «Салом, Садаф. Мен сизга бежиз совчи юбормаганимни бошидаёқ билгансиз, — Садаф йигитдан келган мактубни ўқий бошлар экан, вужудига титроқ кирди. — Сиз менинг таклифимни қабул қилганингизни», «танийман» деган гапимни муҳаббат ўрнида қабул қилганингизни эшитиб, «Бу қизнинг бемаъни кибри синибди, уйлансам, уйланавераман», деб ўйладим. Аммо кейин аёл бўлсангиз ҳам биринчи бўлиб ярим қадам ташламаганингизни ҳис этиб, «Фотиҳа қиляпсанми, энди уйланасан-да», деган писандангизни сезиб, фикримдан қайтдим. Сиз ўша мени «Чолиқуши» ресторанида ёмонотлиқ қилган Садафсиз, ўзгармабсиз…» Бирдан Садафнинг кўз олди қоронғулашди. Ҳарфлар остин-устун бўлиб кетди. «Чолиқуши» ресторани. Нега шу пайтгача Садаф бу воқеани умуман эсламади? Бахтиёрни осмондан тушган шаҳзода деб хаёл қилди? Лекин ўшанда — лицейнинг охирги босқичида ўқиётганида ўйловсизлиги рост эди. Аммо «Чолиқуши» ресторанига овқатлангани ё кўнгил ёзгани учун эмас, гуруҳдош дугонасининг тўйига борганди. Уларнинг столига хизмат қилаётган официант йигитча қадди-қомати келишган, жиддий, сиполиги билан бошқа ҳамкасбларидан ажралиб турарди. Табиийки, ўн еттидан ўн саккизга қараб кетаётган қизларнинг бир кўзи йигитларда бўлади. — Садаф, ўзимизнинг чиройли эканимизни биларканмиз-а? — Бе, ким бўлибмиз? Битта югурдакмиз-да бор-йўғи. Ҳозир манави идишдаги ичимлигимни тўкиб, ўрнига бошқа ичимлик қўй, десам, икки букилиб қуяди. Садаф ёнидаги ўртоғи Гулранг билан муҳаббат фаслига мос ёшларига хос кибр билан киноя тўнини бир-бирига отишар, уларга қиё ҳам боқмаётган йигитчанинг эътиборини ўзларига тортмоқчи бўлишарди. — Ичимлик қўйинг… — Негадир бу ичимликни ичгим келмай қолди, яхшиси, бошқасини қуйинг… — Йўқ, бошқасини хоҳлаётган эканман. Официант йигитча бир-икки бор қизларнинг истагини бажо келтирди-ю, сўнг гапларини умуман эшитмаганга олди. — Жа, ўзимизни оларканмиз-да… — Ҳозир хўжайинига айтсак, думини лики

44 121

ангнинг роса хуноби чиқ-япти. «Ярамас болани ни ма қилсам қиламан, юртга қадам босмайдиган қилмасам, Камол отимни бошқа қўяман», деяпти. «Қизингдан сўра-чи, ораларидан нима гап ўтди экан?» деяпти аданг… Садаф бирпас карахт бўлиб ўтирди-да: — Билмайман, ҳеч нарсани билмайман, — дея бошини чангаллади. Ростдан ҳам, Садаф бирор нарсани англаб, тўғри таҳлил қилиб, тўғри хулоса чиқарадиган ҳолда эмасди. Кейинги кунларда Садафга берилаётган саволлар тобора аччиқ ва аламли эди. Кўзидан ёши тинмаётган онанинг ёнига холалар, аммалар қўшилган эди. — «Билмайман»дан нарига ўтмаяптими, қизинг бир балони билади. Қистовга ол уни! — Четда юриб, тўғри йўлдан озган боладир, балки. Эҳтимол, бирор касаллик юқтиргандир… Бир гулдай қизнинг умрига завол бўлмай дегандир, виждони уйғонгандир… — Ундай бўлса, фалокатимиз арибди… — Балки, бой-бадавлат, ялло қилиб яшаш имкониятига эга одамнинг қизига уйлангандир. Қайтмоқчи эмасдир… Бедорликлар, ҳориб-толишлар эвазига ўқиш жонига теккандир? — Онаси ўғлининг бу қилмишини қандай изоҳлаяпти ахир? Бир нарса дегандир фотиҳани қайтарганида? — Нимаям дерди? Шумшайиб келиб, шумшайиб кетди. «Бахтиёрнинг ўзи айтгани учун бошлаган эдик бу ишни, энди яна унинг хоҳиши билан тўхтатяпмиз», деб турибди. — Бир балоси бор… Садафнинг тоқати тоқ бўлди. Сабри косасидан тошди. * * * «Бахтиёр ака… Бу исм менга қадрдон бўлиб қолган эди. Гўё туғилганимдан буён шу исмнинг товушлари орқали нафас олаётгандек эдим. Энди бу изҳори дил нечун? Мен қарор қабул қилиб бўлдим, орқага қайтмайман, деяпсизми? Балки, қилган ишингизга изоҳ ҳам бергингиз келмаётгандир? «Мен сенга уйланганим йўқ-ку. Боз устига, ҳеч қачон ҳеч нарса деб ваъда ҳам бермадим, сенинг олдингда мутлақо мажбуриятим йўқ», демоқчидирсиз? Эҳтимол, «Сен қанақа ақли ноқис қизсан-ки, кўрмай, билмай, бир марта гаплашмай, фақат четда ўқиётганимга ишониб, мен билан тақдирингни боғлашга рози бўлдинг? Айб ўзингда. Мен бунақа калтафаҳм қизга турмуш ўртоқ бўлишни истамайман», деган баҳонангиз бордир. Нима бўлсаям қилган ишингизни изоҳланг! Менинг буни талаб қилишга ҳақим бор…» Садаф компьютернинг олдида ўтириб, ўзини анчадан бери қийнаб келаётган саволларга жавоб топиш учун юқоридаги гапларни минг азоб билан ёздию, Бахтиёрга жўнатиб юборди. * * * «Салом, Садаф. Мен сизга бежиз совчи юбормаганимни бошидаёқ билгансиз, — Садаф йигитдан келган мактубни ўқий бошлар экан, вужудига титроқ кирди. — Сиз менинг таклифимни қабул қилганингизни», «танийман» деган гапимни муҳаббат ўрнида қабул қилганингизни эшитиб, «Бу қизнинг бемаъни кибри синибди, уйлансам, уйланавераман», деб ўйладим. Аммо кейин аёл бўлсангиз ҳам биринчи бўлиб ярим қадам ташламаганингизни ҳис этиб, «Фотиҳа қиляпсанми, энди уйланасан-да», деган писандангизни сезиб, фикримдан қайтдим. Сиз ўша мени «Чолиқуши» ресторанида ёмонотлиқ қилган Садафсиз, ўзгармабсиз…» Бирдан Садафнинг кўз олди қоронғулашди. Ҳарфлар остин-устун бўлиб кетди. «Чолиқуши» ресторани. Нега шу пайтгача Садаф бу воқеани умуман эсламади? Бахтиёрни осмондан тушган шаҳзода деб хаёл қилди? Лекин ўшанда — лицейнинг охирги босқичида ўқиётганида ўйловсизлиги рост эди. Аммо «Чолиқуши» ресторанига овқатлангани ё кўнгил ёзгани учун эмас, гуруҳдош дугонасининг тўйига борганди. Уларнинг столига хизмат қилаётган официант йигитча қадди-қомати келишган, жиддий, сиполиги билан бошқа ҳамкасбларидан ажралиб турарди. Табиийки, ўн еттидан ўн саккизга қараб кетаётган қизларнинг бир кўзи йигитларда бўлади. — Садаф, ўзимизнинг чиройли эканимизни биларканмиз-а? — Бе, ким бўлибмиз? Битта югурдакмиз-да бор-йўғи. Ҳозир манави идишдаги ичимлигимни тўкиб, ўрнига бошқа ичимлик қўй, десам, икки букилиб қуяди. Садаф ёнидаги ўртоғи Гулранг билан муҳаббат фаслига мос ёшларига хос кибр билан киноя тўнини бир-бирига отишар, уларга қиё ҳам боқмаётган йигитчанинг эътиборини ўзларига тортмоқчи бўлишарди. — Ичимлик қўйинг… — Негадир бу ичимликни ичгим келмай қолди, яхшиси, бошқасини қуйинг… — Йўқ, бошқасини хоҳлаётган эканман. Официант йигитча бир-икки бор қизларнинг истагини бажо келтирди-ю, сўнг гапларини умуман эшитмаганга олди. — Жа, ўзимизни оларканмиз-да… — Ҳозир хўжайинига айтсак, думини лики

44 121

Янги асар ҚИМОРГА ТИКИЛГАН ҚАЛЛИҚ... Йигит қиморбоз эди. Ота~онаси барча чорани кўриб ҳам қайтара олишмади. Йўлга солар деб ўзларидек бой оила қизига унаштириб қўйишди. Бошида масъулият ҳис қилиб жим юрди. Бироқ бир куни яна ўзини тутолмай эски танишларига қўшилди. Аввалига омади келган бўлса, кейин ютқиза бошлади. Ҳеч нарсаси қолмагач эса, қизишиб унаштирилган қизини тикиб юборди. - Нима қилаётганингни биляпсанми?!- деди қиморбозлар каттаси. - Ҳа... Ҳозир уни ҳам, қолган нарсаларни ҳам ютиб оламан. - Агар ютқизсангчи... У бой оила қизи... Муаамо чиқади... - Ютаман! -Ютқизсанг, тўй куни қизни бизга берасан. -Келишдик... Қиморбозлар бир~бирига маъноли қараб қўйишди. Қани бошладик! Орадан ярим соат ҳамма ўтирган ўрнида увиллаб юборди! Чунки...

44 121

https://t.me/+rd-FQBG2QeQwYjc6

44 121

ТУНДА УЙИМДА КИМ ИЗҒИБ ЮРГАНДИ 😱😱😱 Эрим тунги сменада бўлган кунлари онамникига кетардим. Аммо ҳар сафар қайтганимда уйдаги буюмлар жойидан сурилган бўларди. Қўшимча калити бор қайнонамдан кўрдим. Қайнонам эса уйга умуман келмаганини айтди. Мен атай уни калитини ўзим билан олиб кетдим, фойдаси бўлмади. Яна шу аҳвол. Шундан сўнг уйда тунда қайнукамни қолдирдик. Мен Эрталаб онамникидан ўз уйимга югуриб келиб дарвозани очдим-у, даҳшатдан бақириб юбордим! У ерда қайнукам... 😱👇 Уйда тунда ким кирарди. Қайнукага нима бўлди. Билиш учун 👇👇👇👇👇

44 121

💥"АДОВАТ" (Хикоя) Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥 — Якшанба куни фотиҳа, Гули. Юрагим ҳапқириб кетяпти. Тақдир деганлари шумикин? Ўзини кўрмай, бир оғиз гаплашмай, розилик бериб ўтирибман-а? Садаф шудай деб дугонаси Гулрангнинг елкасига бош қўйди. Аммо унинг овозида ҳадик, хавотир йўқ эди. — Одам ҳам ўзининг тақдирига шунақа бепарво бўладими? Ибрат холам: «Йигит четда ишлаётган экан, ҳам ўқиркан. «Садафни яхши танийман, ўзим рози бўлиб, ўзим хоҳлаб, онамни уникига совчи қилиб юборяпман», дебди. Расмини кўрдик, бинойидек йигит экан. Садаф ҳам бу гал инжиқлик қилмай рози бўлди, шундай қилиб, фотиҳа, ёзда тўй», — деса, оғзим очилиб қолибди. Учрашувга чиққанида ботинкасининг ипидан тортиб, сочининг рангигача текширадиган, сўнг ётиб олиб бир ҳафта ўйланадиган Садафми шу, деб ҳайрон қолдим, — деди Гулранг. Садаф кулимсиради: — Ўзим ҳам ўзимга ҳайронман. Тағин четда ишлаётгани билан ҳали мен хоҳлаган йигит эмас экан. Дадаси моҳир ошпаз бўлган экан. Бадавлат одамларга хизмат қилган экан. Хўжайинларининг душманлари заҳарлаб қўйган таомдан еб, вафот этган экан. Адам: «Суриштирдим. Бўлажак куёвимизнинг дадаси таомни нафси ҳакалак отганидан емаган, балки, таомнинг рангига қараб, кўнглига шубҳа тушиб, хўжайинига беришдан аввал тотиб кўрган экан. «Еманг, заҳарланган», дейишга улгурибди. Шунақаям кучли заҳарлар бўларкан-да… Бу қабиҳликни қилганлар жазосини олишибди. Ошпазнинг содиқлиги учун хўжайинлари ҳануз бу оилага ёрдам бериб тураркан. Хуллас, яхши оиладан чиққан», деди. Онаси, синглиси ҳамшира экан… Садаф ўртоғининг кўзига термилди, ундан бир қўлловчи ифода кутгандек бўлди. Лекин Гулранг индамай, бош чайқади. Сўнг: — Расмини кўрсатарсан, — деди. — Албатта, — деди Садаф ва сакраб ўрнидан туриб, ноутбукини очди. Тугмачаларини бир-икки босганди, бир йигитнинг расми кўринди. У кўзойнак таққан, узун плашчда бўлиб, елкасига сумка осиб олганди. — Хўш, қалай? — деди Садаф бир кўзини қисиб, расмга гоҳ узоқ, гоҳ яқиндан қараб кўраётган Гулрангга. — Чаккимас. Кўзидаги кўзойнагини олса-ю… Ёққан-ёқмаганлигини ўшанда аниқ айтса бўлади, — деди Гулранг. — Кўзойнаксиз тушган расми йўқми? — Бўлиб қолар, — деди Садаф. — Гули, чин дилдан айт, кўнглинг нима деяпти? Шу йигит билан бахтли бўлиб кетармикинман? — Уни қаердадир кўргандекман… — деди Гулранг ва ўртоғининг юзи ўзгарганини кўриб, қўшиб қўйди. — Балки, кимгадир ўхшатганим учун шунақа туюлаётгандир… * * * — Куёв иштирокисиз ҳам фотиҳа тўйи бўларканми? — Бўларкан-да. Мана, Садаф билан Бахтиёрнинг фотиҳа тўйи бўлди-ку. Ўртада дастурхон, тоғора, сарпо-суруқ бориб келаверди. «Ўзбекчиликда унаштириш билан фотиҳани хотин-халажлар ҳал қилади. Келин-куёв тўйда ўтириб берса бўлди», деган гаплар тўғри экан-да… Бу тарздаги гаплар Садафнинг атрофида айланиб юрарди. Қилинган сарполардан кўнгли тўлган, аммо Бахтиёрнинг ўзидан интернет орқали бир оғиз гап келмаганига баъзан ҳайрон бўларди қизгина. — Бахтиёрга қилинган сарполарни юбордик. Жуда хурсанд бўлди. Ҳаммаси ўзига қолипдек мос тушди. Раҳмат, деди… — Бахтиёрга Садафнинг фотиҳа сарполарини кийиб тушган суратларини жўнатдик. «Паризод бўлиб кетибди», деди… Садаф бундай гапларни эшитганда кўнгли сал ёришар, лекин: «Нега ўзи мен билан интернет орқали бўлса-да гаплашмайди? Балки, тўй оқшомида, йўқ, ундан бир ой аввал расмий никоҳдан ўтиш учун ариза берганимизда бутунлай «очилмаган қўриқ»ни кашф этишни истаяптими? Ахир «Ҳозирги ёшлар сюрприз қилишни яхши кўради», деган гапни кунда-кунора эшитамиз-ку. Балки, менинг сабримни синамоқчидир». Садаф шундай гоҳ оғир, гоҳ енгил хаёллар билан ўзича тўйга тайёрланаркан, баъзан бу саволлар залворидан толиқиб кетгандек бўларди. Бирдан… Эҳтимол, «Фалончининг қизи писмадончининг ўғлига унаштирилибди», деган гапни уларнинг беш-олтита қариндоши ё уч-тўртта қўшниси эшитар, лекин «Фотиҳаси бузилибди», деган гапни шу атрофдаги тешик қулоқ борки, ҳаммаси эшитади. Аввал бу қайтиш — изтиробли қайтиш Садафга куёвнинг навбатдаги ғайритабиий одатидек туюлди. — Куёв: «Фотиҳа тўй эмас, фотиҳани қайтаринглар, ота-онасидан узр сўранглар… Садаф билан мен ўзим гаплашаман», деганмиш, — дея онаси йиғлаб ёнига кирганида қиз аввал бир сапчиди. — Ад

44 121

🩸🅰️🩸🫵🩸🩸🅰️ ➖ 🔞JASUR VA JOZIBALI AYOLLAR TERITORIYASI💋 ♥️Hanumka bilan nafis iforlar, zamonaviy ichki kiyimlar va qulay pijamalar har bir kuningizni yanada yoqimli qiladi🍫♥️ ❌QIZ BOLALAR VA ERKAKLAR KIRMASIN❌🔞 📌https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy 📌https://t.me/+W_BCqojmho0xZjQy

44 121

Tug'ilgan kun yaqinmi? Siz aytolmagan eng samimiy so'zlarni biz chiroyli tabrikka aylantiramiz. 💝 💌 Har bir tabrik (uzrnoma. tashakkurnoma)— yurakdan, faqat siz uchun! ✨ Oddiy tabrik emas, unutilmas tuyg'ular! Siz uchun maxsus yozilgan ta'sirli tabriklar. 💖 💐 Eng yaqin insoningizni hayratda qoldiring! 🎁 Buyurtma asosida yozilgan betakror va ta'sirli tabriklar. Murojaat uchun @sevaraadmin. Guruhimizga albatta qo'shiling👇👇 https://t.me/+za3a-pPmQ582OTBi https://t.me/+za3a-pPmQ582OTBi

44 121

#Шубҳа 204-қисм Ойбекнинг мени тушунишига ва қўллаб қувватлашига ишонар эдим. Вазият шуни кўрсатяптики, камида беш йилга бу тергов иши тўхтаб туради. Мен барибир Ўзбекистонга кўп қатнашимга тўғри келади. Ёлғиз юриш қийин эканлигини билдим. Ҳамманинг тилига гап бӯлиб юргандан кўра, нима удуми бўлса ўтса-ми, деган қарорга бордим. Пайтини топиб мақсадга киришдим. "Буви, мен сиздан бир нарса сўрагани келдим." Кўзлари чақнаб менга қаради. "Бир йигит менга совчисини жўнатмоқчи. Биласиз, Америка узоқ..." "Қизим, бегона миллатга турмушга чиқма. Жон қизим, уларни дини, тили бошқа, ундан кўра ўзимизни йигитлар яхши. Ўзимизни қишлоқда йигит кўп. Шу ерга турмушга чиқсанг, доим келадиган баҳонанг бўлади", -деб бувим мени бошқача тушунди. "Табриклайман опа", -деб амакимнинг қизи орага кирди. "Раҳмат!”, -деб яна бувимга юзландим. “Буви, йигит ўзимиздан. Шаҳарда туради. Шу ерда танишдик. Уйланмоқчиман деди..." "Ҳа, унда яхши. Кимни ўғли эканини айт. Амакининг бир суриштирсин", -деб яна гапимни охиригача эшитмади. "Буви, ҳозир ёшлар унақа нарсага қарамайди. Эски замонларда қолиб кетган сиз айтаётган иш. Ҳозир ёшлар бир -бирига ёқса бўлди", -деб жияним ўзича фикр билдирар экан. "Бекорларни айтибсан. Бу қизни отаси йўқ, деб яна ҳар хил хаёлга боришмасин. Аввалдан қолган гап бу. Келган одамни суриштиради", -деб мавзуни ёпди. Бувим билан келиша олмаслигимни билиб, янгамга дардимни айтдим. Жуда хурсанд бўлди. Уларнинг уйига келишига рухсат борми, йўқми, деб сўраган эдим. Ҳеч иккиланмай, албатта бўлади, деб жавоб берди. Ойбекнинг оиласи келса, ҳолат қандай бўлади, нима бўлади, билмадим. Аммо Ойбекни, бувимнинг акам мавзусини билмаслиги ҳақида огоҳлантиришим керак. 🔦 "Мен ҳам шундай ўйладим. Жазосини албатта тортади. Мен қонун кучига ишонаман", -деб Моҳигул опа билан телефонда гаплашдим. Сўрида ўтирган бувим суҳбатимизни эшитарди. Ҳар қанча усти ёпиқ гаплашмай, барибир жуда қўрқдим. "Нима бўлган, қизим?", -деб қизиққанида, шубҳа уйғотмаслик учун унга онам, Нажжи ва акамнинг ҳолатини худди бошқа кишиларнинг ҳаётидек айтиб бердим. Албатта, англаб қолмасин деб кўп ерини ўзгартирдим. Сокинлик билан мени тинглади. Сўнг эса, менга шундай бир мисол келтирдики, ҳақиқий ибрат олинса бўладиган турдан эди.

📈 تحلیل کانال تلگرام ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

📊 شاخص‌های مخاطب و پویایی

📝 توضیح و سیاست محتوایی