Quantenphysik 🎲

امشب و بخصوص فردا شب (۹ جون) زهره و مشتری را در نزدیکی هم خواهیم دید.

چرا اینطوریه؟ فرق میدان‌های الکتریکی مغز در حالت آگاه و غیر آگاه در حالت ناآگاه یا ناهشیار دامنه میدان خیلی بزرگتره. متناقض به نظر میاد.

گنبد قابوس در استان گلستان. چرا فرد در فضای بیرون از برج در آن نقطه که می‌ایستد صدایش اکو می‌کند؟ شاید راحت‌تر بتوان پژواک صدای او در نقطه‌ای در داخل برج را فهمید. اما درمورد بیرون برج چه فکر می‌کنید؟

حرفه فیزیک تعادلی بین تلخ و شیرین؟

درباره این نظر پنروز چه فکر می‌کنید؟ شاید ابتدا به نظر برسد که پنروز به فیلدی که در آن سررشته ندارد، وارد می‌شود، اما نظر او درباره اینکه هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند آگاه شود و آگاهی کیفیتی محاسبه‌ناپذیر است، به برداشت او از اصل ناتمامیت گودل برمی‌گردد. چیزی که پنروز به عنوان ریاضیدانی که جایزه نوبل فیزیک (در زمینه سیاه‌چاله ها) گرفته است، به آن اشراف دارد. البته اشتهای پنروز در کند و کاو در شاخه های دیگر علمی از جمله کوانتوم و همچنین آگاهی نیز همیشه بزرگ بوده.

🕰 به این سوال فکر کنید. آیا زمانِ حال را می‌توان مانند نقطه ای روی جهان‌خط مان دید که در حال حرکت است؟ آیا زمان حال بر تمام زمان های دیگر ارجحیت دارد و به نوعی از گذشته و آینده متفاوت است؟ ما گذشته را به یاد داریم. می‌دانیم که در زمانی که گذشته اتفاقاتی افتاده اند. می‌توانیم خاطرات کودکی و نوجوانی و جوانی مان را مرور کنیم. اگر آنچه اتفاق افتاده بود را با دوربین ضبط کرده باشیم می‌توانیم آن را تماشا کنیم. اما آنچه که تماشا می‌کنیم صرفا تصاویر هستند. خود آن تجربه دیگر نیست. مامان بزرگ دیگر نیست. خانه باغ او دیگر نیست. الان از خانه باغ او خیابان عبور می‌کند. آن واقعیت مادی کجاست؟ نیست. می‌توانید بروید و در وسط آن خیابان بین خودرو هایی که عبور می‌کنند بایستید و دیگر آن باغ و حیاط باصفا و خانه باغ نیستند. اما طبق نظریه نسبیت، زمان حال مطلقی وجود ندارد. اولا زمان را می‌توانیم تنها با هم‌زمانی رویداد ها درک کنیم، و دوما این هم‌زمانی مطلق نیست. آن باغ و خانه باغ و مامان بزرگ از دید ناظر هایی که در دوردست با سرعت به سمت ما می‌آیند وجود دارند. چون آن ناظر ها با چیزی هم‌زمان هستند که من آن را گذشته‌ی خودم می‌دانم. و بین ناظر ها ارجحیتی نیست. برای همین از دید فیزیک هر لحظه از این دنیا به مثابه یک ورق از کل کتاب هستی موجود می‌باشد. مانند برشی از کل واقعیت. گذشته‌ی ما دیگر در دسترس ما نیست. اما از دید ناظر هایی در دوردست واقعا وجود دارند. آنها هم چون در دوردست قرار دارند به آن دسترسی ندارند ولی می‌توانند قاعدتا گواهی دهند که اکنون دارد این اتفاق می‌افتد. اکنون از نظر آنها.

مشاهده آنچه گالیله ادعا کرده بود.

پاسخ نیل دگریس تایسون به چالش ثابت کن زمین تخت نیست.

زحل در آسمان زحل یکی از سیاراتی است که حتی بدون تجهیزات پیشرفته هم به‌راحتی از زمین قابل مشاهده است. با چشم غیرمسلح، به‌صورت نقطه‌ای زردفام با درخششی ثابت دیده می‌شود و از ستارگان قابل تشخیص است، زیرا برخلاف آن‌ها سوسوی شدیدی ندارد. این به این دلیل است که قرص ظاهری آن، هرچند کوچک، برای کاهش اثرات آشفتگی جوّی بر نور دریافتی کافی است. با استفاده از دوربین دوچشمی، زحل ممکن است شکلی کمی کشیده نشان دهد. اما این با تلسکوپ‌های کوچک (از حدود ۶۰ میلی‌متر به بالا) است که برجسته‌ترین ویژگی آن آشکار می‌شود: حلقه‌ها. حتی در بزرگنمایی‌های متوسط (حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ برابر)، این حلقه‌ها به‌وضوح به‌صورت ساختاری جدا از بدنهٔ سیاره دیده می‌شوند. در شرایط جوی مناسب، ابزارهای کمی قوی‌تر امکان تشخیص «شکاف کاسینی» را فراهم می‌کنند؛ فاصله‌ای میان حلقه‌های اصلی. افزون بر خود سیاره، برخی از قمرهای آن نیز مستقیماً از زمین قابل مشاهده‌اند. در دسترس‌ترین آن‌ها تیتان است که حتی با تلسکوپ‌های ساده به‌صورت نقطه‌ای نورانی در نزدیکی زحل دیده می‌شود. تیتان به‌دلیل اندازهٔ بزرگ و جوّ متراکم خود، درخشندگی نسبتاً بالایی دارد.

طبق فیزیک کوانتوم اگر با خودرو به سمت پرتگاه برانید، احتمال اینکه ماشین در لبه پرتگاه به عقب پرتاب شود اصولا صفر نیست! اما برای راستی‌آزمایی این کار را امتحان نکنید، چون خودرو سواری خیلی متفاوت از ذرات زیر اتمی است و نمی‌تواند مانند آنها با رسیدن به پرتگاهِ (پتانسیل) بازتاب کند‌. نکته ای که شاید جالب باشد این است که بازتاب کردنِ ذرات منحصر به موقع اصابت به دیوارِ پتانسیل نیست، بلکه با رسیدن به پرتگاه هم می‌توانند به عقب پرتاب شوند، گویا که به دیواری اصابت کرده اند!

وقتی لایه‌های جهان را کنار می‌زنیم—تا سطح اتم‌ها، کوارک‌ها و میدان‌ها—دیگر چیزی به‌عنوان «ماده» به معنای قابل لمس آن پیدا نمی‌کنیم. آنچه می‌یابیم ساختارها هستند، و این ساختارها همواره ماهیتی ریاضی دارند. اگر پنروز درست گفته باشد، آنگاه ریاضیات صرفاً یک عذاب دوردستِ دوران مدرسه نیست؛ بلکه بهترین، و شاید تنها، ابزاری است که برای کشف عمیق‌ترین رازهای جهان در اختیار داریم.

الکترون چیست؟ اگر از یک فیزیک‌دان بپرسید، دربارهٔ رنگ یا بافت یا حتی شکل چیزی نخواهید شنید. در عوض، از یک معادله صحبت خواهد شد—به‌طور خاص، معادلهٔ دیراک؛ بخشی از ریاضیات که با دقتی شگفت‌انگیز رفتار ذرات را توضیح می‌دهد. و به گفتهٔ راجر پنروز، معادلهٔ دیراک تنها یکی از دلایلی است که ممکن است گمان کنیم خودِ جهان ماهیتی ریاضی دارد. زیرا پرسش فلسفی این است که آیا ریاضیات صرفاً زبانی است که ما اختراع کرده‌ایم، یا اینکه در بافتِ خودِ جهان نوشته شده است. برای مثال، افلاطون استدلال می‌کرد که ریاضیات در قلمرویی فراتر از ذهن و ماده وجود دارد، در جایی که او آن را «جهان مُثُل» می‌نامید. و پنروز بر این باور است که شاید افلاطون درست گفته باشد، زیرا از نظر او، حقیقت‌های ریاضی مستقل از انسان‌ها وجود دارند—فقط منتظر کشف شدن‌اند. آلبرت اینشتین مدلی برای تطبیق با داده‌ها نساخت؛ بلکه معادلاتش پدیده‌هایی را پیش‌بینی کردند که ما تنها دهه‌ها بعد آن‌ها را کشف کردیم. اگر به مرزهای دانشِ شناخته‌شدهٔ علمی نگاه کنیم—از خمیدگی فضا-زمان در اطراف یک ستارهٔ در حال فروپاشی تا رفتار ذرات زیراتمی—همواره ریاضیات را خواهیم یافت. ادامه

به دور ماه و بازگشت. خدمهٔ آرتمیس ۲ پس از حدود ۱۰ روز حضور در فضا، در روز جمعه ۱۰ آوریل، ساعت ۸:۰۷ شب به وقت شرق آمریکا (۰۰:۰۷ به وقت هماهنگ جهانی در ۱۱ آوریل)، در سواحل سن‌دیگو فرود آمدند.

Anti intellectualism jerk off در تکمیل حرف‌هاش بگم که منم یک دوست آلمانی دارم که یک مرد میانسال کارخونه‌دار هست و اونم سفر به ماه رو انکار می‌کنه، گرمایش جهانی رو انکار می‌کنه و ذهنش پر از توهم توطئه است. این مرض مرد و زن نداره، پولدار و فقیر نداره، و متاسفانه گاها تحصیل کرده و غیر تحصیل‌کرده هم نداره. فکر می‌کنید یکی از انکار کنندگان گرمایش جهانی کی باشه؟ فیزیکدان آمریکایی که چند سال پیش برای نشان دادن نقض نامساوی بل به همراه دو فیزیکدان آلمانی و فرانسوی، چایلینگر و اسپکت، جایزه نوبل گرفت.

The Artemis II mission is currently in its final stages as the crew makes their journey back to Earth following a historic lunar flyby on April 6, 2026. This mission marks the first time humans have traveled to the Moon’s vicinity since Apollo 17 in 1972

هنگامی که خدمهٔ آرتمیس ۲ به دور سمت پنهان ماه پرواز می‌کردند، نماهای خیره‌کننده‌ای از زمین و ماه ثبت کردند. این تصاویر لحظاتی پیش از «غروب زمین» و در جریان آن را نشان می‌دهند؛ زمانی که زمین در پشت افق ماه فرو می‌رود. خدمهٔ آرتمیس ۲ این تصاویر را در تاریخ ۶ آوریل ۲۰۲۶ طی حدود ۴۰ دقیقه ثبت کردند. بخش‌هایی از استرالیا و اقیانوسیه روی زمین قابل مشاهده است، در حالی که قسمت تاریک زمین در حال تجربهٔ شب است.

توضیح تصویر: نمایی نزدیک از ماه که بیشتر قاب تصویر را پر کرده است. در سمت چپ تصویر، خط «ترمیناتور» مرز میان بخش روشن و تاریک ماه را مشخص می‌کند. درست پیش از این مرز، سطح ماه از بخش نسبتاً هموارِ سمت نزدیک به بخش ناهموارتر و پر‌ دهانهٔ سمت دور تغییر می‌کند. از این زاویه، تفاوت میان این دو واضح‌تر دیده می‌شود. دهانه‌های سمت دور سطحی ناهموار و بافت‌دار ایجاد کرده‌اند. در نزدیکی گوشهٔ پایین سمت راست تصویر، یک حوضهٔ دایره‌ای بزرگ دیده می‌شود که در نزدیکی مرکز خود لکه‌های تیره‌تری دارد. ناسا