گیلاسِ ناناس.

خانه‌یی و آغوشی. و هر دو گرم شاید. و من این‌قدر سرد، سرد، سرد. من از سرما می‌لرزم.

هوا پر از خاموشی است. وقتی خوب گوش بدهی نجوای سکوت را می‌شنوی؛ مثل صدای خواب ریشه‌های زمستان است در دل زمین. دلم گرفته است، به خواب زمستانی رفته است. - روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.

دلم میخواهد زندگی ام را مانند بسته ای در دست فردی دیگر بگذارم و بگویم : بیا، برای من دیگر بس است ! حالا تو فکرش را بکن ... _آلبا دسس پدس

ممبرهای قشنگ مرا ندزدید.

آقای دال این ور هم بیا.

آقای دال که اومدی پیش ما و اولین پروفایلت آنجا ببر مرا که شرابم نمی‌برده، اجازه بده بگم چه استایلی داری پسر...

کاش میشد تا اول بهار بخوابم..

این روزها؟ تلاش برای زنده ماندن.

کاش به اندازه‌ی خریدن تمامِ عتیقه‌های دنیا پولدار بودم.

باید پایین زنگ خونمون بنویسم از زنگ زدن مکرر خودداری کنید، پرنده ای در این خانه زندگی میکند که از صدای آن می‌ترسد.

کسی مرا به میهمانیِ گنجشک ها نخواهد برد.