t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ

Ladies and gentlemen of the court In the hearing against The State of Hip-Hop vs. Jay Electronica I present: Exhibit C با کاور آرتی که نیکولا تسلا را در یکی از مهم‌ترین آزمایش‌های تاریخ بشر نشان می‌دهد و در پس زمینه‌ بیت جاودانه‌ای که Just Blaze تنها در ده دقیقه ساخته بود، Jay Electronica ادیسه پر از فراز و نشیب زندگی خود را برای دفاع از هیپ‌هاپ خطاب به دادگاهی که شنونده از هیئت منصفه آن است، بیان می‌کند. در این شاهکار ما با داستان زندگی مردی مواجه هستیم که از بی‌خانمانی به چنان درجه الوهیتی رسیده است که وقتی به ادای نامش می‌رسد، شکوه‌مندانه برای خود صلوات ختم می‌کند! (3:05)

And the postmodern empire is ended tonight! «هیچ‌کدامشان نمی‌دانستند که آن‌ها ربات بوده‌اند» دنیای پادآرمان‌شهرانه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن فرضیه Gray Goo محقق گشته شده است، فرضیه‌ای وحشت‌ناک‌تر و فراگیرتر از فرضیه سلطه AI که در آن مولکول‌ها به لطف نانوتکنولوژی، قابلیت اتوماسیون و بازتولیدی را پیدا می‌کنند و آنقدر این بازتولید و اتوماسیون را تکرار می‌کنند که کل کره زمین را در خود خفه می‌کنند. در ترانه ما با مولکول‌های Gray Gooای سروکار داریم که خود را به هیبت انسان در آورده‌اند ولیکن هیچ معیار تمایزی برای سنجش آن‌ها نیست و از این جهت هیچ‌وقت نخواهیم دانست که آیا شخصی که رو به روی ماست «واقعا» یک انسان است یا یک ربات. ترانه از تاریخی که پر از جعلیات و ابرواقعیت‌هاست با ادبیاتی ماشینی و صنعتی سخن می‌گوید. خود ترانه (و کلا سبک ترانه‌نویسی Mr. Bungle) به شدت پست‌مدرن است؛ تغییرات سبکی، داینامیکی و محتوایی هر چند ثانیه. گویی که خود آهنگ نیز سلطه هیچ فراروایتی را نمی‌خواهد بپذیرد.

ارسالی از Peter Folan