𝟷%

دارم بزرگ می‌شم؛ و این شاید عجیب‌ترین بخش بزرگ شدنه. چیزهایی که زمانی برام جالب بودن، دیگه اونقدر جذاب نیستن. دغدغه‌هام دیگه با «بی‌خیال، درست می‌شه» حل نمی‌شن و بعضی سؤال‌ها جواب ساده‌ای ندارن؛ اما ناراضی نیستم. چون برای اولین‌بار دارم می‌بینم که دغدغه‌هام، انتخاب‌هام و حتی ترس‌هام دارن منو شبیه به آدمی می‌کنن که همیشه می‌خواستم باشم. شاید بزرگ شدن همین باشه؛ اینکه کم‌کم چیزهایی رو از دست بدی که یه زمانی برات همه‌چیز بودن، تا تبدیل بشی به کسی که همیشه می‌خواستی باشی.

کاش همون‌جوری بودید که توی دیلی‌هاتون نشون می‌دید.

ازم می‌پرسن چرا انقدر غمگینی؟ چطوری بهشون بگم با غم به‌دنیا اومدم، مامان؟

خیلی زرنگ هستید الحق که ریدرهای خودم 🙏🏼

نمی‌دونم بخندم یا گریه کنم 🙏🏼 مخلصم

من بدون زل زدن به ماشین‌های مات، کتونی‌ها و کوله‌های ارتشی کی هستم واقعاً؟

برای توضیح دادن خودم خیلی خسته‌ام؛ فقط کاراکتر‌هایی که شبیهمن رو با دقت بشناس.

The tension between me and deleting all my socials.

برای شما یه وجبی شده مردمش😭

https://t.me/withalpha/18038?single نیم وجبی رهگذرت کپی نیم وجبی من بود 🤏🏻

a partner like thv or none.