صادقانه

رفت و گذشت، خاطره شد.

«گذر»

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و هردومون قهقه می‌‌زنیم.

ما هیچوقت اونقدر خوب نبودیم. کامل نبودیم. بچه‌ی مردم نبودیم. ما همیشه گم شده بودیم، با چشم‌های پر اشک؛ که حتی شماره‌ی مامانمون رو هم حفظ نیستیم. ما همیشه یا دیر بودیم یا دور.

کدوم خونه، کدوم دوست؟

مشکل از ذات بیکاری نیست. مشکل اون فکراست که با بیکاری میاد.

بفرمایید @Sadeghaanebot

اینکه ریجن‌مون ایرانه یه مشکله، اینکه خیلی‌ها ایران رو توی لیست ریجن ندارن هزار مشکل.

خیلیا با رامشتاین عاشق زبان آلمانی شدن و با گرامرش ازش متنفر!

راه رفتن با دوربین آنالوگ ۵۰ ساله، وسط شلوغ بازی ai artist ها خوش میگذره.

اینکه تریاک میخوام یه درده، اینکه اینجا پیدا نمیشه هزار درد.

جای تراپیستِ تراپیستِ یه عده توی فوربز خالیه.

«شما با آدم بالغ زندگی کنی میفهمی، چیزی به نام روابط پیچیده انسانی وجود نداره»

در این لحظه متاسفانه، عاری‌ از هرگونه احساسات انسانی‌ام.

ولی تو مملکت غریب باید کبد چرب میگرفتیم، نه زخم معده

«قلبت شکسته. آخ آخ آخ.»

من مطمئنم تو خونه، «پول» رو «خوشبختی» صدا می‌کنن.

«ندا بمون» و «ندا نترس» هیچوقت از ذهن نسل ما پاک نمیشه. چند روز‌ پیش سالگرد ندا بود.