صادقانه

بلاتکلیفی غول آخر زندگیه.

بچه‌ها سلام، یکی دیگه از دوستامم داره میره. اما قبلش به کمکمون نیاز داره. احیانا کسی از شما طی دو هفته آینده میره میلان ایتالیا ؟ یه مدرکی که برای دانشگاه‌ست با خودش ببره، هماهنگی تحویل اینجا و اونجا رو هم انجام میدن. هزینه‌ش هرچی باشه رو خودشون میدن. اگه دارین میرین به آیدی @patolover13 پیام بدین.

امروز مطمئن شدم که امکان رقابت مالی با اونی که اینجا بدنیا اومده رو ندارم. حتی اگر 10 سال ازم کوچک‌تر باشه و 2 سال کارش رو شروع کرده باشه.

کاش میشد صدای هایده رو بغل کرد.

چراغ‌هایی که هنوز روشنن. یکی که فقط بیداره و درد می‌کشه. همسایه‌ش تنهایی رو با الکل سر می‌کنه. چند واحد اون‌ورتر یکی لش کرده و زل زده به تلویزیونی که فقط روشنه. اما اون دوردورا، یکی زیر نور بنفش، تنهایی‌ش رو با تنش پُر می‌کنه. من تمام نقش‌های «پنجره‌ی پشتی» رو بازی کردم، آقای هیچکاک. همین بود؟

میگه: میتونی؟ گزینه‌ای دارم؟

امشب قرار بود جبران این دو روز مریضی رو داشته باشم و کارهای عقب‌مونده رو انجام بدم. پس انرژی‌زا خوردم که خوابم بپره. الان هم خوابم میاد هم تپش قلب دارم. دوبار تمرکز ندارم!

من هنوز زنده‌ام.

همین رو الان باید قرص جوشان ویتامین سی کنم. سگ تو سوز

🥃

بنده هرروز تریاک تو tea هستم.

اینایی که هی اسکرین‌شات صفحه چت‌شون با آدم‌های مختلف رو استوری می‌کنن، تا ابد بهم حس نا‌امنی میدن.

«صبر می‌کنم دیگه. نکنم چکار کنم؟»

ما فقط نیاز به یادآوری داریم که بهمون ثابت بشه تنهاییم. و زندگی برامون این کارو انجام میده.

شهردار افتخاری گا هستم.

توان توضیح لفت د صادق.

«چیل کنید» الان، همون «خب» قدیمه!

بمونی برام رفیق.

به قول سهراب سپهری: غصه هم خواهد رفت آن‌چنانی که فقط خاطره‌ای خواهد ماند