ق

در هیاهوی مغزم وقتی بغض، گلویم را محاصره کرده بود… وقتی آخرین سیگار پاکتم شکسته بود و آخرین کاغذ از پولم را برای خرید آب خرج کرده بودم… با به یاد اوردن لبخندت، انگار ثروتمندترین آدم دنیا می‌شدم. نمیدانم دقیقا چه احساسی نسبت به تو دارم. انگار هم میخواهمت هم نه! هم دوستت دارم هم نه! هم دلتنگ توام هم نه! همین به هم پیچیدگی افکار باعث شده هر وقت که سعی کنم ذهنم را مرتب کنم، به تو فکر کنم. زمان زیادی‌ست که از این کار خسته شدم اما نمیتوانم انجامش ندهم! نمیتوانم به احساساتی که داشتم پشت کنم. اگر پشت کنم خودم در نظر خودم یک شیاد و بی احساس خواهد شد. همین حالا هم حس میکنم آنقدر که قبلا درموردت غمگین بودم، غمگین نیستم. شاید این خودش یک خیانت است. دیگر حتی نوشته هایم را نیمه‌شب منتشر می‌کنم، احساس میکنم غیر از این ساعت‌ها از غم نوشته میکاهد. مرده‌شور فضای مجازی، تعداد بازدید و لایک ها را ببرند. #ق پست جدید در اینستاگرام

گاه، تنهایی انتخاب است. لحظه‌ای که تحمل میکند، حتی حس میکند خودش هم یک مجموعه از پوست و گوشت و استخوان بی مصرف است، که تک به تک سلول‌هایش اضافی‌ست و برخلاف این بودنِ بیهوده، شاید نبودنش چاره این درد باشد. حتی اگر لحظه‌ای بتواند این حس را تجربه کند و برای همیشه به سیاهی بپیوندد، تردید نخواهد کرد. حالا این فرد چطور میتواند تنها نباشد؟ یعنی چطور میتواند بخواهد که تنها نباشد؟ این لجبازیِ درونِ ژنتیکِ پرنقصِ انسان‌ها، وقتی می‌بیند از آنها فاصله گرفته، جنون صحبت و همدردی را در افراد، درمقابل او، فعال می‌کند. و آن لحظه است که طرف مقابل کنجکاوی‌اش را در لباس همدردی به خوردش میدهد و او در ذهنش به دنبال روشی برای تصادفی جلوه دادن تکه تکه شدن بدن فرد مقابل میگردد! اگر پیدا کند ، تردید نخواهد کرد. #ق پست جدید در اینستاگرام

انگار هنوز در آذرماه مانده‌ام. هنوز فکر میکنم تازه یکدیگر را پیدا کردیم. هر شروعی یک پایانی دارد و حس میکنم چون ما شروع مشخصی نداشتیم، به همین خاطر رابطه‌مان غیرقابل اتمام است. ادامه داریم و ادامه خواهیم داشت… من در این ادامه، زندگی خواهم کرد. حتی اگر لحظه‌ای، از اعماق وجودت عشق را احساس کنی درحالیکه موهایت شانه فردی دیگر را لمس می‌کند… حتی اگر ساعت ها در اتاقی خالی بمانی، کلافه شوی و یاد من لحظه‌ای در مغزت سایه نیندازد. تو خیال میکردی همه چیز را فراموش خواهم کرد. درست فکر کردی! همه چیز را فراموش کردم به جز تو. خاطراتت آنقدر از اورثینک های پی در پی مغزم تغذیه کردند و بزرگتر شدند که دیگر جایی برای باقی افکار نیست. مرا نشناختی و من چنان درمقابل تو منعطف و سالم بودم که مدام باعث تغییر شخصیت در من می‌شدی. همان شخصیت هایی که اکنون در من زندگی می‌کنند و هیچ شباهتی به یکدیگر ندارند جز یک چیز، همگی تو را دوست دارند. تصمیم گرفتم صدای فکر کردن به تو را ساکت کنم. اگر می‌بینی نمینویسم، چون باید به خودم می‌فهماندم نوشتن راجع به تو، یک عادت نیست. بلکه هربار نوشتن راجب تو، یعنی به تعداد کلمات هر نوشته‌ به تو فکر کردم. #ق پست جدید در اینستاگرام

هرچه رفتم ز ديار، دل ز جهان تنگ‌تر گرفت دايره يار چو شد كم، جان به صفا رنگ‌تر گرفت اندكى يار كه ماند، چون زر ناب آشكار هرچه صافى بماند، بردل من جنگ‌تر گرفت

سپيده كه سر بزند، در اين بيشه زار خزان ديده، شايد دوباره گلى برويد؛ شبيه آنچه در بهار بوييدى..!

گفتمت زین پیش، کاین عشق مرا دردسر خواهد شد گفتی‌ این وسوسه‌ها، خاطر تو خرمن زر خواهد شد. -هوشنگ ابتهاج

در هر یک از درگیری های درونی‌ام تنها تلفات، خودم هستم. عادت ندارم وقتی توانایی حل یک موضوع را ندارم، صورت مسئله را پاک کنم. اما چاره چیست مگر می‌توانم تک تک آدم‌ها را از ذهنم بیرون کنم؟ شاید هم بتوانم اما در آنصورت باید تمامی کیسه زباله ها و اسیدهای مغازه محله‌مان را بخرم. خیلی سعی کردم ذهنم را از این موضوعات و افراد دیگر آزاد کنم و سعی کنم انسان شاد‌تری باشم یا حداقل انسان شادتری به نظر برسم. به همین خاطر به دنبال خاطرات خوب در خودم گشتم و اتفاقی افتاد که حال روحی‌ام را وخیم‌تر کرد. در هیچ یک از خاطرات خوبی که به یاد داشتم هیچ سکانسی از خودم وجود نداشت! بعد از این اتفاق چندین شب از خواب پریدم و هراسان به سمت آیینه دویدم تا خودم را ببینم… راستش می‌ترسم خودم را از یاد ببرم و هرگاه که به آیینه نگاه میکنم چیزی جز یک کالبد نبینم. #ق⁩ پست جدید در اینستاگرام

آنقدر مسائل حیاتی‌تری نسبت به تو در زندگی‌ام جولان می‌دهند که اگر بدانی تا همیشه دوستم خواهی داشت. انگار زندگی‌ام مانند یک جاده چندین ساله، قدیمی، خلوت و پر از چاله های عمیق است! و تو مانند یک تابلو در این جاده‌ای که هر روز آنرا تمیز می‌کنم. تابلویی که نه به کاری می‌آید و نه جایش آنجاست اما دوستش دارم. از خنده گریه‌ام میگیرد وقتی در سخت‌ترین شرایط که حتی خود را از یاد برده‌ام تصویر تو با موهای بلندت که با لبخند نگاهم می‌کنی جلوی چشمانم نقش بسته‌ است. انگار تصویرت را روی چشمانم خالکوبی کرده‌اند. نمیدانم هر روز تو به من احساس بدهکار تر می‌شوی یا من هنوز درحال پس دادن طلب احساساتت هستم. #ق پست جدید در اینستاگرام

باور کنید آنهایی که زیر خاک زندگی می‌کنند سرنوشت بهتری از متحرک هایی که روی خاک مرده‌اند، دارند. حداقل مجبورند فقط یک روز در هفته آدم‌ها را ببینند… آن هم اگر بدشانس باشند! میانه‌ی هرچیزی، حوصله سر بر و محکوم به فناست. در هر لحظه‌ای از زندگی احساسی جز میانه بودن نداشتم. خاطرات و وجود او که هیچگاه در این لحظات از یاد من نرفت هم، از این حس مستثنی نبود. من در مقابل او نه آنقدر بی‌رحم بودم که آسیبی برسانم نه آنقدر ضعیف بودم که خود را سرزنش کنم. در هر دو حالت این قصه پایان می‌یافت اما من، هنوز ۶ شب در هفته برای او، و یک شب برای خودم، غمگینم. #ق⁩ پست جدید در اینستاگرام

حکمت شادان - نیچه

⁨ شورش را دراوردم اما هنوز وقتی به او فکر می‌کنم، می‌خندم… گاهی فراموش می‌کنم که او را از دست داده‌ام و بابت داشتنش حتی در یک بازه زمانی کوتاه، خوشحالم. هیچوقت نتوانستم وقتی از او و رابطه‌ام با او حرف میزنم از کلمه “سرانجام” استفاده کنم و این دلیلی محکم برای مبتلا بودن من به اورثینک است. شاید اگر روزی، ساعتی یا حتی ثانیه‌ای به او فکر نمی‌کردم، اکنون حال روحی‌ام بسیار ترمیم شده‌تر بود. شاید این یک مازوخیسم عاطفی باشد اما این حس را دوست دارم وقتی می‌بینم روی احساسات و افکارم همیشه زخمی از کسی که دوستش دارم باقی‌ست. دردناک است و غم دارد، اما دوستش دارم. #ق⁩ پست جدید در اینستاگرام

برای دوست داشته شدن باید از آنها متنفر بود برای درک شدن باید وقتی که در کنارت گریه می‌کنند آنها را به سخره گرفت. و وقتی میخواهی کاری به کارت نداشته باشند باید زندگی‌شان را مانند یک سریال زیر و رو کنی، صحنه به صحنه ! همه اینها را می‌دانم اما انجامشان کار من نیست. مگر چقدر عمر خواهم کرد که بخشی از آن را تقدیم آدم‌هایی که دوستشان ندارم، بکنم؟ و میدانی مزخرف تر از همه اینها چیست؟ فکر میکنند دوستشان دارم… و آنقدر احمق هستند که به دلیل نقطه ضعف شخصیتی و علی‌رغم حس واقعی‌شان، طوری نشان می‌دهند که انگار مرا دوست دارند. من از آدم‌هایی که وقتی دوستشان ندارم، دوستم دارند، متنفرم. #ق پست جدید اینستاگرام