به راه خود.

شش‌هات از سیگارن و معده ات هم از ردبول

39.0.

ما رو بخاطر بیارید، چون ما هم سرشار از خشم بودیم. در آتشِ نفرت می‌سوختیم و در دریای سردرگمی شناور بودیم. ما رو به خاطر بیارید، چون ما هم، زندگی کردیم و رفتیم. عشق ورزیدیم اما گریستیم.

یک قاتل اونجا نیست. همه از دم نابغه‌ن. به آینده‌ی مملکت خودت شلیک می‌کنی؟

مثل اینکه، از الان به بعد آتش با گلوله خاموش می‌شه.

So when I die and October comes And the leaves stop falling down upon the ground And when the rain will stop you can be sure I found my happiness

And when I see you smiling I come to you I'm trying To steal your smile for me I hate you when you're glowing The way you're walking between my tears So when you see me running Don't assume I'm running to somewhere I belong And when you see me crying Don't feel sorry for me

My happiness is a like a snake Slides below the wooden floor To the darkest place And just sits and waits 'til no one's there Just like my happiness My happiness

My happiness is buried in the sand In the backyard of my life I can't remember where

خسته‌ام. آدم‌ها من رو عصبی می‌کنن و این عصبانیت، بعد از گذر زمان، حتی من رو خسته‌‌تر هم می‌کنه. من و خشمی که خستگی‌ناپذیر نبود.

"این چیزارو به دیگرون بگی بهت می‌خندن آخه زشتیم عادت می‌شه واسه آدم"

درد و خستگی برای من، روحی زیبا و پرنور برای تو.

اما آیا ما زندگی کردیم که از مرگ بترسیم؟

اگر عاقبت من و شما مرگه، وقتشه در خیابون‌ها، برای آزادی کشور بمیریم تا در بازداشتگاه، بعد از "خستگی مردم".

به هریکی از پیام‌هایی که در هر کدوم از شبکه‌های مجازیم می‌ذارم، یک کیرم تو بیت رهبری اضاف کنید.