pov:

بهم ریخته همچی تو شهرم نمیدونم دیگه کجا درم.

عادت کن به وجودِ کسی عادت نکنی،بعضیا با تمام وجود بی وجودن.

وقتایی که کمتر تو فضای مجازیم زندگی زیبا تره

تحمل انسان ها واقعا از صبرم خارجه🥱

من خیلی وقته تو مودِ “نمیخام، نمیرم، نمیگم، مهم نیست، حسش نیست، کی اهمیت میده؟، ساعتها نگاه کردن به سقف، تجربه کردن احساسات جدید و متناقض، حوصله ندارم، انرژی ندارم، خستم، روح و روانم درد میکنه و به درک” ای هستم.

دیگه میدونم ادما چیزی که تو برخورد های اول نشون میدن، نیستن🤷🏻‍♀

از لحاظ روحی میخام مست شم کنم خدا رو نگاه.

سرکیر پسرمردم رفیقاتونو نفروشید

تصمیم با خودته اگه میتونی باهام مدارا کن تا قطب های مختلفمو نبینی.