empty

کی میدونه کی چی می‌کشه...

تو را چه کسی اسرافت می کند، در حالی که من به ذره ذره تو محتاجم…

لُکنت فقط از کار ماندنِ زبان نیست چشم‌ها هم گاهی روی یک چهره گیر می‌کنند...

زمان نه، زمانه مرا فرسوده است. بگذار از ابرهایم بگویم. از رنجِ ابر بودن. شنیده‌ام که هرکس در آسمان ستاره‌ای دارد؛ من فکر می‌کنم که هر کس در آسمان ابری دارد...

+میخوای بغلت کنم ؟ _آره...

زیادی که تنها بمونی، توی غربتش غرق میشی...

شبیه آدما بودن تورو از خودت گُم می‌کنه شبیهشون نبودن هم تورو غرق می‌کنه ... بد جور دارم غرق میشم انگار...

زندگیِ آدما ، چقدر پشتِ لنزِ دوربین ها قشنگه...

کاش یکم معرفت بخرج می‌دادیم...

«در جهان هیچ شادی‌ای عمیق‌تر و واقعی‌تر از این نیست که مردی بزرگ و فهیم را با خود صمیمی ببینی»

خداوند افرادی را وارد زندگی شما می‎کند تا شما همانند معجزه‎ای آن‌ها را به سوی سرنوشت‏شان سوق دهید. به نسبتی که شما آن‏ را بالا بکشید، خودِ شما بالاتر می‎روید. به نسبتی که نیازهای آن‏ها را برطرف کنید، خداوند نیازهای شما را برطرف می‎کند. خلاف این امر هم صادق است. اگر شما حاضر نیستید زمانی را به دیگران اختصاص دهید، دیگران هم زمانی را به شما اختصاص نمی‌دهند. اگر شما تنها به تحقق رویای خود می‌اندیشید و حاضر نیستید دیگران را در مسیر رویاهای‎شان یاری کنید، در نقطه‎ای گیر خواهید افتاد و جلوتر نخواهید رفت. اگر می‌خواهید به حداکثر توانایی خود دست یابید، به دیگران کمک کنید که آن‎ها نیز به حداکثر توانایی‎شان دست یابند. این موضوع دقیقاً همانند یک بومرنگ عمل می‎کند. هنگامی که دست دیگران را می‎گیرید و بالا می‏کشید، عمل خیر شما به خودتان برمی‎گردد. به همین علت وقتی کار خیر انجام می‌دهید مغز شما ده برابر بیشتر با ترشح دوپامین به شما پاداش می‌دهد و شما حس سرخوشی دارید.

دیگر کسی را نمیشود جدی گرفت کسی آنقدر واقعی نیست که بوی ماندن بدهد کسی انقدر شبیهت نیست که بتوانی از بغض‌هایت بگویی "کسی آنقدر دوستت ندارد که از جهان نترسی" کسی نیست و تنها خودت مرهم خودت میشوی...

من در زندگی هیچکسی یک فرد دائمی نیستم ، اما یک چیز را میتوانم به شما اطمینان دهم ، بهترین فرد موقتی هستم که ملاقات خواهید کرد...

خستم از سرِپا بودن...