خودت را به یاد بیاور.

دنیا به این صورت که ساخته شده است قابل تحمل نیست. برای همین است که من احتیاج به ماه دارم، یا به خوشبختی، یا به عمر ابد، به چیزی که شاید دیوانگی باشد اما از این دنیا نباشد.

چه دلیلی برای بلندشدن وجود داشت؟ این‌هم یک روز دلتنگ‌کنندهٔ دیگر مثل تمام روزهای پیش از آن و پر از کارهای بی‌معنی کوچک حوصله‌سربر و بی‌اهمیت بود که نفعی به هیچ‌کس نمی‌رساند.

در من دیوانه‌ای جا مانده، که دست از دوست داشتنت بر نمی‌دارد، با تو قدم میزند، حرف میزند، می‌خندد، شعر می‌خواند، قهوه می‌خورد، فقط نمی‌تواند تو را در آغوش بگیرد، به گمانم همین بی‌آغوشی او را خواهد کشت.

در این دنیا آدم نمی‌تواند انتخاب کند که به او آسیب رسانده بشود یا نه؛ ولی تا حدودی می‌تواند این انتخاب را بکند که چه کسی به او این آسیب را بزند. من از انتخابم راضی‌ام. امیدوارم او هم از انتخابش راضی باشد.

آدم عاقل نمی‌نشیند بی‌خود و بی‌جهت آبغوره بگیرد. غم ندارید، به استقبالش رفته‌اید. همین جور می‌شود که خدا یک درد بی درمان می‌دهدو یک غم می‌گذارد تو سینه آدم.

وقتی کسی جوان، زیبا، ثروتمند و مورد احترام است می‌پرسیم که آیا شاد هم هست؟ تا بدانیم که خوشبخت است یا نه. ولی اگر شاد باشد، دیگر فرقی نمی‌کند که جوان است یا پیر، راست قامت است یا گوژ پشت، ثروتمند یا فقیر؛ چنین کسی شادکام است. و این او را بس.