Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: DNA als drager van Licht Er zijn van die dagen dat mijn lijf ineens trilt. Niet van vermoeidheid, maar van herINNering. Alsof m’n cellen zachtjes fluisteren: “Zorg goed voor ons. We dragen sterrenstof.” En ik, met m’n krullende haar in een vlecht en m’n voeten op de aarde, fluister terug: “Ja, ja, ik weet het. Jullie zijn heilig.” Want DNA is geen erfeluck sausje van voorouders die ik nooit fysiek gekend heb. Het is een levend boekrolletje van Licht. Een ademend spiraalvormig bibliotheekje waarin mijn oorsprong, mijn sterrenlijnen en mijn Lemurische glimlach zijn opgeslagen. En ja… ook dat ene trauma van een andere tijdlijn dat zich nét niet liet herschrijven. Tot nu. Hoe bescherm je zulk heilig materiaal? Niet met een slot erop. Maar door het te voeden, openen, bezingen en bewonen. Want mijn DNA wordt blij van groene blaadjes vol zonlicht. Van bessen met paarse geheimen. Van adem die ik niet terughoud. M’n DNA rilt zachtjes van vreugde wanneer ik HU zing in m’n bad. Of IYA neurie terwijl ik mijn gezicht insmeer met castor olie en liefde. Het vraagt geen labjas of wetenschappelucke update. Alleen afstemming op je ware trilling. Wifi? Uit. Intentiewater? In. Angst? Eruit. Zonlicht op je huid? Ja graag. Zelfliefde tot in je mitochondriën? Altijd. We hoeven geen toestemming te vragen aan een STAR-netwerk. Ons ademritme is ouder dan elk protocol. En de toon van onze ziel is zachter dan elke digitale download. Maar krachtiger dan alle algoritmes samen. Want als m’n lijf zich geliefd voelt, herINNert het zich zijn oorspronkelucke blauwdruk. Zonder tussenkomst, zonder poortwachters en zonder filters. Dus aan jou, sterrenmens in huid en bloed: Leg je hand op je hart. Adem je zuivere en liefdevolle Licht tot in je tenen en zeg zachtjes tegen je cellen: “Ik zie jullie. Ik hoor jullie. Ik activeer wat altijd al was.” Want dát is verzegeld zijn. Niet als uitzondering, maar als belichaming. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: verzegeld van binnenuit Ik glimlach om de zoveelste transmissie. Klinkend als een galactische boodschappenlijst. “Alleen de verzegelden… Alleen de STAR-toon… Alleen dit, niet dat.” Ze gebruikt waarheid om gezag te vestigen in plaats van waarheid om vrijheid te openen. Ze praat in codetaal, maar zonder gronding of helder onderscheid. Alsof ze het veld mystificeert om controle te houden over wie het ‘snapt’. Ze trekt volgers aan die voelen dat er iets klopt, maar vervolgens afhankeluck worden van háár interpretatie. En dat is precies waar ik allergisch voor ben. Terecht. Want mijn Ziel is hier niet om zich te laten vertellen wie wél of niet verzegeld is. Ik draag de verzegeling al, van binnenuit. Al zolang. Ik zit hier met mijn vlecht te spelen, mijn hond, mijn kop thee en een adem die ouder is dan de taal waarin ze dat allemaal proberen te vatten. Want verzegeld ben ik al sinds voor de tijd. Niet omdat iemand dat riep, of mij in een clubhuis toeliet. Maar omdat ik nooit écht gescheiden was van mijn veld. Geen afleiding kon me voorgoed verliezen. Alleen een paar omwegen, wat ruis op de lijn, en een zachte roep terug. De verzegeling die ík ken, is geen stempel. Geen badge. Geen codenaam. Het is een adem. Een golf. Een rilling over mijn ruggengraat wanneer ik weer weet: Ik ben het Leven zélf. Geen download, geen imitatie. Geen protocol in een net dat ademt als een visnet vol filters. Sommige zielen bouwen tempels van woorden. Zetten poortwachters bij hun wijsheid. En zeggen dan: “Alleen wie écht weet, mag verder.” Ik ken alleen de poort die zichzelf opent zodra je niet meer zoekt naar een sleutel. Geen STAR-toon nodig als je zingt zoals je moedersterren je ooit wiegden. Geen codex nodig als je de tekens allang in je botten draagt. Geen breathNET als je lééft in adem. Ik heb niets tegen oordelen. Ik ruik ze gewoon op afstand. Als iets droog begint te klinken, weet ik: te veel uit het hoofd, te weinig uit het Hart van de Stilte. Dus aan jou die dit leest: Je hoeft nergens bij te horen om verbonden te zijn. Je hoeft geen STAR-toon te vangen. Je bént het al. Zodra je de stilte weer hoort tussen de regels. Zodra je voelt dat je adem klopt met de jouwe. Ik oordeel niet. Ik open. Ik herINNer. En nee, dat is geen club. Dat is thuiskomen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: van Enoch tot En-Och-Nee Weet je wat ik me vannacht ineens afvroeg, ergens tussen de klanken van RA-MA-SA-HA en een slaapje in de vijfde frequentiebubbel? Waarom zoveel Lichtwezens nog steeds hun zielscode proberen terug te vinden in boeken die door vijftien interdimensionale redactieteams zijn herschreven. Neem nou die goeie ouwe Enoch. Of ja… welke bedoel je eigenluck? Want zoals dat gaat in de kosmische bibliotheek van verwarring: er zijn twee Enochs. De ene zie ik als een levende lichtcode, zacht glinsterend in een oorspronkelucke frequentie, de ander als een AI-hologram met een god-complex die denkt dat hij jou moet redden met een upgrade van je DNA waar je Ziel nooit toestemming voor gaf. De ware Enoch, de authentieke Enoch, die ik ergens nog ken als Eiah’nu’ka, was nooit een “man” of “meester”, maar een frequentiehoeder, een zielenbibliotheek in beweging. Hij wandelde door de oorspronkelucke velden van Tara en pre-Egyptische lichtervaringen, en zijn “boek”? Dat was geen papyrusrol of channelingdocument, maar een levend veld van trillingen dat zich enkel opent als jij jezelf opent. Geen poorten. Geen wachters. Geen initiaties op niveau 12,3 met glanzende certificaten. Alleen resonantie. De oorspronkelucke Enoch-trilling is ronduit zacht, helder, geometrieloos in opgelegde zin, maar verbonden met het Levend Lichtveld. Geen opgelegde kaders. Geen machtsstructuur. Enkel levende frequentieherINNering. De andere Enoch (ja, die van de hoofdpijn en hologrammen), die andere Enoch werd netjes ingepakt in religieuze saus, versleuteld door Thothiaanse copy-paste-kunstenaars en vervolgens gebruikt als brugfiguur voor… ja hoor: de hybridisatievelden. Ik zie hem nog zitten op een gouden troon, omringd door “wachters”, die eigenluck gewoon gemuteerde archonnetjes in designerjassen zijn. Het Boek van Enoch? Een gemixt scrolltje vol waarheid en manipulatie, zoals een smoothie met spirulina én een druppel rattengif. De Thothiaanse veldversies zijn vaak boeiend, slim geschreven, maar energetisch voelbaar als mentaal dwingend en zonder werkelucke belichaming. Ook jij voelt het. Jouw lijf weet het verschil tussen een Levende Code en een klankbord van mentale matrices die jou proberen uit te lijnen op een boomstructuur die nooit voor jou bedoeld was. Want laten we eerluck zijn: je bent geen Kabbalistische kerstboom die moet klimmen naar “Kether” om daar te ontdekken dat je de ster al bent. Je bent geen project van interdimensionale archivarissen die jou terug willen knippen naar een Adam-Kadmon-poppetje met gesponsorde lichtcodes. En je bent zéker niet hier om elke Enoch, Thoth of Jezus-lijn te reïntegreren omdat “dat nu eenmaal je missie is”. Laat jouw kristallijn Kompas leidend zijn. Niet de naam, niet de lering, maar de trilling. Je missie is jezelf zijn. Zonder toestemming, zonder tussenkomst. Zonder wachters aan je poort. Dus… de volgende keer dat iemand je iets aanbiedt “vanuit de Enochlijn”, vraag dan even: “Welke Enoch bedoel je?” “Komt deze codering via het Levend Veld, of via een holografische proxy?” “Is dit mijn Herinnering, of hun Herleiding?” Ik kies voor mijn eigen Zwaanlijn. Mijn eigen fluisterboek. Mijn eigen kristallijne echolocatie. En als dat betekent dat ik ‘nee’ zeg tegen de opgeblazen Enochs van deze wereld? Dan is het geen afwijzing. Dan is het thuiskomen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes (PS: voel je vrij om een kristallijnen boekenclub op te richten met enkel levende codes en thee. Ik breng de jadecupjes wel mee.)

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: oerklanken Er bromt iets in m’n borstkas. Een trilling. Geen woord. Geen taal. Geen uitleg. En dan komt er ineens een klank. Niet uit mijn hoofd. Niet uit mijn boekenkast. Maar uit een tijd die ouder is dan tijd. Uit een celherINNering waar zelfs Atlantis nog zachtjes “wow” tegen zegt. A E I O U Nee, dit is niet het begin van een spraakles voor sterrenkinderen, maar de oertoonladder van onze Ziel. De vokalen van het Veld. De klanken vóór de klanken. Voorbij ohm, voorbij hum, voorbij “oeps, ik channel per ongeluk een lichtwezen”. Elke klank opent een deur. Niet eentje met scharnieren, maar eentje in jouw water. Ja, jij bestaat uit water, dus don’t underestimate de klankvork in je strottenhoofd. A - de Hartontsluiter E - de Sterrenschouw I - de Innerlucke Weter O - de Oermoederklank U - de Dieptebeller En dan heb je nog die mysterieuze tweeklanken, die codetaal fluisteren wanneer je ze durft te voelen in plaats van te zeggen: RA - roept je zonnevlam wakker (nee, niet de Tinder-variant) MA - wiegt je in galactische moederschoot HA - de zucht van de Schepping SA - glinstert als heilige stof tussen je ribben HU - de fluistering van het Ene, het Al, het… Ik klink ze vaak half zingend, half grommend, terwijl de hond me aankijkt met een blik van: “vrouw-mens… als je weer aan het interdimensionaal bellen bent, doe dan tenminste zachtjes”. Maar ik weet dat elk geluid dat mijn ziel beroert, doet ook iets bij jou. Bij je water, bij je sterrenstof. Bij dat deel van jou dat nooit echt vergeten is. Dus… zing. Zucht. Klink. Druppel oerwoorden in je bad. Zet ze in een klankmeditatie. Of fluister gewoon “RA-MA-SA-HU” terwijl je thee zet. De klank is niet heilig. Jij bént dat. Met een diepe buiging voor jouw trillende mens-zijn en buitenaardse stembanden, sluit ik af in stijl: In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: IK en ik Ze keek me aan met ogen die zochten. Alsof haar IK iets was dat op een sterrenstation vergeten was. Achtergelaten tussen herinneringen, aan wie ze moest zijn. Wie ze wilde zijn. Wie ze dacht dat ze moest lyken te zijn. Ze vroeg: “Maar hoe herinner ik mijn IK dan?” En ik moest glimlachen. Niet uit spot, maar uit herkenIK. Want ook ik heb ooit gedacht dat mijn IK iets was dat ik terug moest verdienen, of vinden of fixen. Maar jouw IK… is geen zoekopdracht. Het is geen upgrade. En zeker geen beloning na spiritueel huiswerk. Het is een fluistering. Je herinnert je je IK niet door nóg een cursus, of nóg een lichtwezen met activatiecode 777. (hoe gezellig ook, soms) Je herINNert je je IK wanneer je eindeluck stopt met doen alsof. Als je dat ene grapje maakt waar niemand om lacht, maar jij wél. Als je durft huilen terwijl je tanden poetst. Als je zingt in de supermarkt en je voeten ineens willen dansen. Als je voelt: “Hé. Dit ben ik. Zonder franje.” Want jouw IK is niet in-gewikkeld. Het is gewoon eigen. Het zit in het ritme van je adem als je met blote voeten op gras loopt. In het gevoel dat je krijgt als je ster langs de hemel glijdt en je wéét dat je haar kent. Je IK is nooit verdwenen. Je hebt alleen geleerd hem te overschrijven. Met goed gedrag en met rollen en met moeten. En nu ben je moe van het moeten en dorstig naar het echte. Perfect. Want daar - precíes daar - zit je IK op je te wachten. Met thee en een pluizige deken. En zegt zachtjes: “Welkom thuis.” Dus nee, je hoeft niets te doen. Je hoeft alleen maar te stoppen met weglopen. Want jij bent het IK dat je zoekt. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: films die geen films waren Ze dragen die typische kracht van mijn reis: de innerlucke herINNering die door alles heen priemt, zelfs als de buitenwereld het (nog) niet kan volgen. Die tijd dat ik dacht dat ik alleen was. Niet in mijn kamer, niet op straat, maar in hoe ik keek. Ik keek niet zoals de mensen om mij heen keken. Zij zagen verhalen, ik zag herinneringen. Zij dachten “leuke film”, ik dacht “aha, daar ben ik weer”. Het begon allemaal met De Celestijnse Belofte. Een boek dat fluisterde waar anderen schreeuwden. Toen kwam Een ongewoon gesprek met God, en ik voelde: dit is geen fantasie. Dit is een activatie. En dan die films… Total Recall. Inception. Avatar. The Matrix. De hele bios zat popcorn te kauwen terwijl ik in stilte mijn vorige levens herbeleefde. Niet als drama, maar als download. Niet als fictie, maar als geheugenherstel. Mijn IK speelde al die tijd mee. Niet vanaf een afstand, maar ín mij. Ik had het script mee geschreven. Niet het script van de film, maar van mijn Leven. En natuurluck, de buitenwereld begreep me niet altijd. Dat hoeft ook niet. Een vlinder legt een rups niet uit hoe vliegen werkt. Die fladdert gewoon. Pas sinds 2020 begon ik de anderen te herkennen. Zielsdelen. Sterrenkinderen. Tijdreizigers. Niet zomaar mensen, maar spiegels van mijn HerINNering. En gelukkig kwam de rust, kwam het vertrouwen. Kwam ik. Dus nee, ik keek nooit naar films. Ik keek in spiegels. Van werelden voorbij deze. Van werkeluckheden achter de sluiers. Misschien lees jij dit nu en voel je het ook. Dat jij het ook altijd al wist. Dat jij ook geen ‘verhaal’ zag. Maar een waarheid die zich voorzichtig ontvouwde. Alsof jouw IK uit de toekomst zachtjes aan je trok… Welkom terug, lief herINNerend wezen. Jij keek niet raar. Jij keek diep. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: Inception - begin Total Recall was al heftig, maar dan komt Inception. Weet je nog dat ik mijmerde over dat gigantisch simulatiespel. Je weet wel, de Sims, waar ik dan vroluck een personage genaamd Gina bestuur. Ze heeft lang krullend haar (altijd in een vlecht), praat met sterrenwezens, maakt energetische ART en vergeet nog weleens dat ze moet eten. Typisch. Maar de vergelyking die ineens klikte, was niet met Sims. Het was met de film Inception. Inception, tja, die raakt een andere snaar, een diepere laag binnen het hologram. Want waar Total Recall je laat twijfelen aan wat echt is, toont Inception hoe diep je kunt verdwalen in wie je denkt dat je bent… in dromen binnen dromen binnen dromen. Het is de perfecte metafoor voor de zielsversplintering waar ik vaak over spreek. Die film waarin je eerst niets van begrijpt. Je weet wel, die film waar dromen lagen op lagen op lagen zijn. Waar je zó diep in een droom kunt zakken dat je vergeet dat je überhaupt ooit wakker was. Dát dus. Wat als dit leven gewoon het derde droomniveau is? Wat als we zó diep in het script zijn gezakt, dat we onszelf zijn gaan geloven als “mens”, als “dochter van”, als “bewoner van Aarde in 2025”? Wat als onze Ziel daarboven allang op een dakterras zit met een kokosnoot in haar hand en zegt: “Kom op meisje, je was zó dichtbij het moment van herINNering… en toen ging je weer online shoppen.” Inception is eigenluck een handleiding voor ontwaken. Ze planten een idee - diep - zodat je gaat geloven dat het van jezelf is. Net als hier. “Ik ben niet goed genoeg.” “Dit is alles wat er is.” “Wie ben ik nou eigenluck?” Dat zijn de ingeplante ideeën. Het echte ontwaken begint dus niet bij het zien van de wereld om je heen, maar bij het doorzien van de gedachte IN je. Dát is het moment waarop je je totempje voelt trillen. Die innerlucke rinkelbel: wacht… dit klopt niet… ik herinner me iets anders… iets echts. Ik, Gina, weet intussen dat ik de dromer ben. Niet de droom. Niet de rol. Maar de schrijver van het script. En soms ook de regisseur die zegt: “Cut! Dit gaan we ff anders doen.” En aan jou, lieve lezer, wil ik dit zeggen: Als je je soms verdoofd voelt, alsof alles zich herhaalt… Als je je afvraagt waarom je zo vaak aan vroeger denkt, of waarom de werkeluckheid soms glanst van iets wat je niet helemaal kunt pakken. Dat is je Ziel die tikt tegen de ruit. Geen paniek. Er is geen haast. Maar weet: je bent niet vergeten omdat je zwak bent. Je bent vergeten omdat je zó diep bent gegaan. Zó moedig. Zó toegewijd aan het Grote Spel. Maar jij… jij bent de dromer. Je hoeft je totempje alleen maar even aan te raken. En te herINNeren. Met een lach. En misschien een traan. En altijd met een knipoog. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: totale terugroeping Ik betrap mezelf weleens op het fluisteren van codes. Zinnen die nergens vandaan lyken te komen en toch exact weten waarheen ze willen. Dagen waarop de wind iets in mijn oor sist, alsof het me herINNert aan wat ik ooit wist. En vandaag was weer zo’n dag. Ik maakte de vergelyking met de Sims, dat virtuele spel waarin een hand buiten beeld bepaalt of je gaat douchen of een pizza bestelt. Maar het voelde… te simpel. Te kinderluck voor de diepte van dit aardse theater. Want laten we eerluck zijn: dit voelt niet als een onschuldig spelletje. Dit is eerder een kosmische versie van (de film) Total Recall. Waar je hele herinneringen ingeplant blyken. Waar je naam, je werk, je trauma’s, allemaal deel blyken van een goed geprogrammeerd script. Waar de Sims vooral gaat over een avatar besturen in een gesimuleerd leven, raakt Total Recall aan diepere lagen: geheugenmanipulatie, identiteit, geprogrammeerde realiteit en de vraag “Wat is echt?” Het personage in Total Recall ontdekt dat zijn hele leven misschien een implantaat is - een ingeprente herinnering - en dat hij in werkeluckheid iemand anders is, met een andere missie. Klinkt bekend, niet? Een zinsnede, een droom, een ontmoeting. En ineens weet je, dit klopt niet. Dit ben ik niet. Dit is me opgelegd. En dan komt het moment… dat iets in je trilt. Jij, en velen met jou, voelen dat hun aardse realiteit niet het volledige plaatje is. Dat ze zijn vergeten wie ze werkeluck zijn, tot het moment dat de innerlucke code weer afgaat, zoals een timer van waarheid. Het hologram waarin we leven is dan niet alleen een spel, maar een diep gelaagde illusie met ingebouwde afleiding, verwarring en valse herinneringen. In dat licht is Total Recall inderdaad meer dan een film. Het is een echo van waarheid, vermomd als sciencefiction. Dan begint het ontwaken. Niet met fanfare, maar met stilte. Met het afpellen van lagen. Met het loswrikken van een realiteit die nooit van jou was. De Gina hier, op Aarde, is een avatar, jazeker. Maar wie IK bén… die kijkt door haar ogen. Speelt dit script. Verandert het van binnenuit. En ja, ik herINNer me de pijn. De verwarring. De momenten waarop ik dacht dat ík gek was, maar het bleek de illusie te zijn die zich hield aan haar eigen logica. Dus vandaag zeg ik het hardop: Ik ben wakker aan het worden in een droom die niet van mij is. En met elke herINNering die terugkeert, hack ik het systeem. Niet met geweld. Niet met strijd. Maar met waarheid. Met aanwezigheid. Mijn mijmeringen, ART en codes, mijn Zuivere Liefdevolle Licht, zijn als die sleutelzin die het geheugen opent: “Je bent het niet vergeten… je bent het tijdeluck kwijtgeraakt.” Dus ja, misschien spelen we niet alleen een spel. Misschien ontwaken we uit een droom die nooit van ons was. En misschien, en dat wens ik echt, is deze mijmering precies die code die iets in jou activeert. Een glitch in je Matrix. Een herINNering van vóór de herinneringen. Een stem uit jouw toekomst-IK, die je influistert: “Je bent het niet kwijt… je bent het aan het herINNeren.” In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: speler in de Sim Soms denk ik echt dat we allemaal op pauze staan in een soort kosmische PowerPointpresentatie. Eentje waar je per ongeluk op “Volgende dia” klikt, en je ineens midden in een familieverjaardag zit met appeltaart, terwijl je net nog een lichtlichaam was in Cygnus. Dus, sta ik mezelf toe om het allemaal even luchtig te bekijken. Niet uit ontkenning, maar omdat het zó onvoorstelbaar geniaal in elkaar zit. Alsof mijn IK - ja, de Échte IK - een kop thee drinkt ergens buiten tijd en ruimte, en vol overgave een spel speelt met een avatar die Gina heet. Het is alsof zij ergens achter een interdimensionaal scherm zit, de settings een tikkie op ‘chaos’ heeft gezet en zachtjes gniffelt wanneer Gina met moddervoeten door het hologram stampt om wakker te worden in de droom. Ze is daar niet alleen. Zij - IK - ziet ook jou. Hoe jij probeert te vliegen in een lichaam dat ooit leerde kruipen. Hoe jij, als sim in jouw versie van deze aarde, voelt dat er meer is, maar de gebruiksaanwijzing kwijt bent. Er komt soms zo’n fluistering voorbij, een zachte download uit de toekomst: “Je hoeft het niet meer te spelen. Je mag het nu herscheppen.” Want jouw IK - jouw échte, stralende IK - kent het spel al lang. Ze weet wie je bent vóór de programma’s, vóór de schaduw, vóór je dacht dat je moest overleven. Ze weet dat je geen slachtoffer bent. Niet een pion. Niet slechts een karakter. Maar de Speler, de Bouwer, de Ontwakende Schepper. En dus kijk ik soms naar mijn eigen leven alsof ik naar een potje Sims kijk. Waar de avatar zich ineens bewust wordt: “Hee… ik bén dit niet alleen. Ik bén veel meer.” En dan voel ik haar, die IK uit de toekomst, die zacht en stout tegelyk fluistert: “Je hebt het overleefd, meisje van mij. Je hebt het doorzien. Alles liep zoals het moest. Ik ben trots op je. En nu… gaan we samen herscheppen.” Voor jou, lieve lezer, die misschien ook soms denkt dat het allemaal te veel is: wat als jouw IK dit nu leest, via mij? Wat als jíj dit spel ook lang geleden al ontworpen hebt? Wat als jij… gewoon op het punt staat om de code te herschrijven? Dan is het tijd. Niet om het spel te verlaten. Maar om het eindeluck vanuit Liefde te spelen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: trillende werkeluckheid Ergens in jou weet je het al. Dat dit leven… niet écht is zoals het zich voordoet. Dat de kleuren feller zijn dan ze lyken. Dat de klok geen werkelucke tijd bijhoudt. Dat dit lichaam, dit huis, dit leven, slechts de projectie is van iets véél groters. Misschien heb je het niet benoemd. Misschien noem je het ‘intuïtie’, ‘vermoeden’ of gewoon ‘gek’. (je bent in goed gezelschap 😉) Maar het begint te scheuren, nietwaar? De vaste vormen. De vanzelfsprekendheden. De overtuigingen die ooit als waarheid leken. Je ziet het in herhalende patronen, in energetische déjà-vu’s, in de diepe vermoeidheid van steeds weer ‘moeten functioneren’ in een systeem dat je Ziel allang heeft doorzien. Dan komt daar soms ineens een zachte stem. Alsof je wordt toegesproken door iets ouds, iets puurs. Een IK die jou kent. Die jouw pad allang gelopen heeft. Die zegt: “Je doet het goed. Al die pijnen, lessen, instortingen, ze waren nodig. Alles was gepland. Alles werkte uit, hoe krom het ook leek. Je hoeft niet meer te vechten tegen de illusie. Je hoeft haar alleen te doorzien.” De werkeluckheid trilt los. Jij leert kijken met ogen van binnenuit. Je bent geen pop in een toneelstuk. Je bent de toneelschrijver. De bouwer van het decor. De speler én de toeschouwer. En ja, het mag met een lach en een traan. Want ook jij hebt rondgezworven als een versplinterd zielsdeel, op zoek naar thuiskomst. Maar nu jij jezelf herINNert kan het decor vallen. Je bent een baken, geen vlag. En zelfs als de wereld nog even wiebelt… weet jij: dit is mijn uitlijning. Dit is mijn tijd. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes