الکترون آزاد

دیگر با شاعرانگی و رُمَنس وجودم هم نمی‌توانم این دنیا را بَزَک کنم. قبل‌ترها که چینی نازک تنهایی‌ام تَرَک نخورده بود، نگاه عاشقانه‌تری به جهان داشتم، برای باران ذوق می‌کردم، روی ابرها می‌رقصیدم، به گل قهر خیره می‌شدم، هوای آلوده را با تمام وجود سُر می‌دادم توی ریه‌هام و دور گربه‌ها می‌گشتم، اما حالا فقط خمیازه می‌کشم. توی مترو از خواب می‌پرم و می‌بینم که از محل توقف هر روزه‌ام، چندین ایستگاه دورتر شده‌ام. باریستا به اقتضای کارش لبخند می‌زند و می‌گوید روز خوبی داشته باشید. لابد شوخی می‌کند. به ضرب قهوه و به زور انرژی‌زا، محکومیتم در زندان طاقت‌فرسای بیداری را تمدید می‌کنم. راننده تاکسی بقیهٔ پولم را می‌دهد و قبل از اینکه پیاده بشوم می‌گوید آقا روز خوبی داشته باشید. لابد شوخی می‌کند. حالاْ فقط می‌خواهم بخوابم. دیگر نه جانی و نه جایی برای خوش‌خیالی‌ها و خیال‌های خوشِ قبلی نمانده. تا خرتناق پر شده‌ام از نکبت. نه رمق ماجراجویی در آن جنگل نهفته در مه را دارم، نه نای عاشقی در لابه‌لای پیچک‌های مجنون را. چشم رنجور بی‌خوابم هم سوی خیره ماندن به شمالی‌ترین ستارهٔ آکنده از راز را ندارد. راستش فکر می‌کنم که قلب زهوار در رفته‌ام کم‌کم دارد از زندگی خالی می‌شود و من می‌ترسم که عاشق بودن را به کل فراموش کنم. در همین لحظه، صدای آشنایی توی سرم که مسئول سیالیت متن‌هایم است، می‌گوید :« دروغ می‌گی. تو اگه رودهٔ راست توی شکمت بود که به نوشتن پناه نمی‌بردی. تو هنوزم عاشقِ ورِ خنکِ بالشت، متن‌های بلند، داستان‌های مگو، یک پاس عُمقی خوب، پیکرِ مطبوع، ناوکِ غمزه، شعر منظومِ و موزونِ قافیه‌دار، گیتار الکتریک، چای دُم‌خروسی، اینسایدجوک‌های کاملاً اختصاصی، خستگیِ شیرین بعد از دویدن و یک قسمت سیت‌کامی.» نمی‌دانم. لابد شوخی می‌کند. من هم جدی می‌گیرم.