qruz.

Bəzən insanın heç kimə ehtiyacı olmur... Sadəcə bir az sakitlik, bir fincan çay, qarşısında yanan od və başını qatacaq düşüncələr kifayət edir. Gecənin sükutunda adam özünü daha yaxşı eşidir. Gün ərzində hamıya göstərdiyin o "hər şey yaxşıdır” üzünün arxasında nələr gizlətdiyini də elə belə anlarda anlayırsan. Həyat qəribədir... Bəzən ən çox güvəndiyin insanlar uzaqlaşır, ən çox dəyər verdiklərin dəyişir, amma sən yenə də susursan. Çünki hər şeyi izah etməyə gücün qalmır. Sadəcə oturub alovun necə yandığına baxırsan və içindən keçir ki, kaş bəzi insanlar da bu od kimi olardı yaxınlaşanda istilik versəydi, uzaqlaşanda isə arxada soyuqluq qoymasaydı. Mən artıq çox şeyi əvvəlki kimi böyütmürəm. Kim qalırsa, ürəyimlə qarşılayıram, kim gedirsə, yolunu kəsmirəm. Çünki insan zamanla başa düşür ki, hər gedənin arxasınca qaçmaq lazım deyil. Bəzi insanlar həyatımıza qalmaq üçün yox, bizə bir şey öyrədib getmək üçün gəlirlər. Bu gecə isə heç nə istəmirəm. Nə böyük sözlər, nə boş vədlər... Sadəcə sakit bir gecə, isti bir çay, bir az odun qoxusu və içimdəki bütün yorğunluğun yavaş-yavaş susması. Bəzən xoşbəxtlik elə budur heç kimə özünü sübut etmədən, heç kimdən heç nə gözləmədən, olduğun yerdə rahat nəfəs ala bilmək.

Qəbirə sığmayan insan yoxdur, Yerə-göyə sığmadıqlarına baxma.

Bəs sən? Mən..? Mən heçvaxt Ailəmi sevindirə bilməyən amma, camahatın "Maşallah çox gözəl uşağ böyütmüsünüz" dediyi uşağam..

"Ən çox dəyər verdiyin insan üçün, bəlkə də sən heç vaxt ən vacib insan olmamısan."