پنجره‌‌

فردا اولین امتحان این ترمم رو دارم. از هفته‌ی دوم کلاس های ترم شش ما با مریضی بابا روبه‌رو شدیم و من بعد از اون هیچ کلاسی رو شرکت نکردم و عملاً هیچ منبعی رو نگرفتم. بابا همیشه می‌گفت درسهای ترم‌های آخر خوبه، مقدمه‌ها تموم میشه و تازه می‌رسه به جاهای لذت بخشش. اونجا که رسیدیم، چنان از تمام غصه‌های جهان سرشار شدم که دیگه جاهای لذت بخش روان‌شناسی برام هیچ اهمیت یا معنایی نداشت... به هرحال، امشب میخوام جزوه‌ای که دوست‌های قشنگم برام فرستادن رو بخونم، به یاد شبهای امتحانی قبل، #به‌_درد_بخور_های_درسی رو می‌ذارم اینجا.

زندگی در پیش‌رو رو خیلی وقت پیش خریدم. تو صفحه‌ی اولش نوشتم نمایشگاه کتاب سال ۱۳۹۸؛ کاش همون موقع می‌خوندمش؛ توی اون دوران احتمالاً خیلی ازش خوشم می‌اومد. این روزها به عنوان یه کتاب سبک و راحت رفتم سراغش تا برم گردونه به روایتِ یه جایی که آرومتر باشه. اما زیاد دوستش نداشتم، خیلی زیاد کش می‌اومد و داستان پر از جملات اضافی و روایت های بی‌دلیل و غیرضروری و پر از زیاده‌روی بود. چه می‌دونم؟ شاید هم من سخت شدم، البته که تیکه های قشنگی هم داشت. به هرحال دستت درد نکنه رومن گاری، با تو برگشتم.

شب.

از همان کارهای ساده بکن. از همان حرف‌های ساده بزن. فقط ادامه بده این روزهای هولناک را-

موهام رو کوتاه کردم و دلم برات تنگ شد. برای اینکه بگی خوب کاری کردی، اذیت می‌شدی تو این گرما و برای اینکه که بیام جلوت سرم رو تکون بدم و تو بگی "موباره‌که بابه‌ی گیان" با هر جزئیات کوچیکی دلم برات تنگ می‌شه به زور خودم رو به زندگی می‌چسپونم که این تنها معناییه که زندگیم این روزها داره.

برای زندگی ور دنیایی که همه‌چیزش خیلی اشکال داره، خیلی آدمِ  "اشکال نداره" ای ام.

راستی بچه‌ها جون اگه دانشجویید [دانش‌جوی هر کجا، فرقی نداره]یا دانشجوهای مایل به همکاری با یه نشریه که قراره خیلی قشنگ و زیبا و پر از رنگ باشه، می‌شناسید بهش می‌گید که این رو یه نگاهی بندازه؟ چند تا سوال جواب بده و روایت خودش رو برامون تعریف کنه.

تا حالا به این فکر کردین که جاروبرقی چه اختراع جالبیه؟ صدایی ژژژ مانندی که موقع جمع کردن خرده‌های روی فرش از خودش در میاره توی اون حالتی که آدمیزاد دسته‌اش رو گرفته بهم احساس این رو می‌ده که کارآمد و مهمم. انگار که بعضی از پلیدی ها و زشتی ها رو می‌شه جمع کرد و حتی وقتی که هنوز وجود دارند، از روی فرش و از دیده‌ها پنهانشون کرد و تصویر نسبتا سالم و تمیزی که پشتش یه عالمه ژژژ و تکون دادن دسته‌است رو به نمایش گذاشت. کاش آدمیزاد هم جاروبرقی داشت و می‌تونست گاهی بخش قابل برداشت تاریکی‌هاش رو جمع کنه...

تا امروز فقط ادامه‌دهنده‌ی روزمرگی‌ها بودم و به جز اون دو باری که کاما رفتم و با عزیزانم سه تا قسمت از فیلمی که قبلا دیده بودم رو دوباره دیدم، هیچ فعالیت فرا روزمرگی‌ای انجام ندادم. امروز اما دلم می‌خواد کتابم رو دوباره بخونم یا ادامه‌ی سریالم رو ببینم، شاید امروز بتونم فقط زنده نباشم، چه می‌دونم؟

چگونه من را چونان برگی در میان بادها رها کردی و رفتی؟ پس از تو ما همچون پری در باران گم شدیم. آیا به این روزها فکر کرده بودی؟ ‌ ‌ #نزار_قبانی

شدت همه‌ی احساساتم به قبل و بعدِ رفتنت تبدیل می‌شه بابا؛ از وقتی که نیستی هر سختی‌ای رو شدیدتر و غصه‌دار احساس می‌کنم...

ممنونم از راهکارهاتون بچه‌ها گیان. که نمی‌دونم چرا دست به یکی کرده و همگی کامنت‌هاتون رو پاک کردید🫵 الان میخواستم جواب بدم و بگم که به کدامین روش جواب گرفتم🙂‍↕️ به هرحال، زنده باد دوستهای خوب و زنده باد کامنت تلگرام🩷

بچها شما بلدید که چطوری می‌تونم یک ویدیوی ۱۴ دقیقه‌ای رو توی یک اینستاگرام پست کنم؟

هاوشاریانی هێژا، هاوکاران و دۆستانی به‌وه‌فای مامه‌ غه‌ریب ئێمە وەک بنەماڵەی ئەو ئازیزه کۆچ کردووه له سۆنگه‌ی وه‌فاداری و ئه‌مه‌گ ناسیه‌وه، به ئه‌رکی سه‌رشانی خۆمانی ده‌زانین دیسانه‌وه ده‌س خۆشی و ماندو نه‌بونی ئه‌و هه‌مووه وره‌ و وزه و خۆشە‌ویستیه‌تان بکه‌ین. به‌تایبه‌ت به‌ڕێزان؛ مامۆستا ڕه‌حیم لوقمانی، دوکتور مسته‌فازاده و کاک عه‌بدوڵا عه‌بدوڵازاده که ماندوبوونی ڕێگای دوریان بۆ بەتین کردنی کۆڕەکەمان بە ئەستۆ گرت. سپاس بۆ کاک ئەسعه‌د ئه‌رغه‌وانی، کاک ئامانج مه‌دین و کاک یه‌حیا فه‌یزی بۆ هۆنراوه به‌تین و تاوه‌کانیان. سپاس بۆ مامۆستای په‌نجه زێڕین؛ کاک که‌ماڵ میری که به‌ ڕاستی ڕۆحی کرد به سازه پڕنازه‌که‌ی و بەڕێز کاک کاوه‌ شه‌ریف‌پور که بە ده‌نگه ئاڵتونیه‌که‌یه‌وه کۆڕه‌که‌مانی هه‌ژاند. بۆ مامۆستا عه‌لی تاهێری که به سۆزی مه‌قامە تایبه‌ته‌‌که‌ی دڵی بریندارمانی ساڕێژ کرد. مامۆستا ئەحمه‌د عه‌زیزی، کاک عابید فیروزی و به‌ڕێز سه‌ید ره‌سوڵ حۆسه‌ینی،سپاس بۆ ئاخافتن و لێ دوانی به‌تین‌وتاویان. کاک ڕامان عه‌زیزی به وتاره جوان و وردبینانه‌که‌ی و هه‌روه‌ها کاک کامیل که له ئاوایی قه‌ره‌بوغره‌وه خۆی گه‌یاند و ماڵ ئاوایی له مامه غه‌ریب کرد. ڕێز و سپاس بۆ مامۆستا خه‌لیل ڕەحیم‌پور؛ په‌یکه‌ر‌تاش و نیگارکێشی هه‌ره به‌ ئێخلاقی شاره‌که‌مان که دیزانی کۆڕەکه‌مان له بیری قووڵی ئه‌وه‌وه هه‌ڵقوڵا بو. سپاس بۆ دوکتور شه‌ماڵ ئیسماعیل‌پور؛شاعێر و توێژ‌ه‌ری به‌ڕێز و  هه‌ڤاڵ و هاوڕێی مامه غه‌ریب؛ و هه‌روه‌ها سپاس بۆ مامۆستا رەسوڵ میرزاپور به‌رپرسی فێرگه‌ی موسیقای هه‌زار ئاواز که به داخه‌وه ده‌رفه‌تی خوێندنه‌وه‌ی دەقه‌که‌یان بۆ نه‌ڕەخسا و کاک مه‌نسور ساڵحی که به‌ هۆی که‌می کاته‌وه هۆنراوه جوانه‌که‌ی پێشکەش نەکرا،. کاک هیوا حه‌سه‌نی وه‌ک پێشکەشکاری چالاک و لێزان که به بزه‌ و وه‌زه‌یێکی تایبه‌ت به خۆی، کۆڕه‌که‌ی بۆمان ڕازانده‌وه ده‌ستی ماندوی ئه‌و به‌ڕێزانه ماچ ده‌که‌ین ڕفێقه له مێژه‌کانی مامه غه‌ریب که ماندوو بونیان جێگای شانازی خۆیان و ئێمه بووه و به‌راستی ئه‌رکی دۆستایەتی و خۆشە‌ویستیان وه‌ک هێمایێکی بەرز و راسته‌قینه‌ی هه‌ڤاڵە‌تیان به‌دی هێنا. هه‌روه‌ها سپاسی بێ بڕانه‌وه‌ی خۆمان پێشکەش دەکەین بە بەڕێوبەرانی لێهاتووی ماڵی ئومێدی خانه‌نشینانی سه‌قز؛ خاتوو هۆما ساڵحی و خانم خاکی که به‌و په‌ڕی خۆبەخشیه‌وه هاوکارمان بوون. هه‌ر بمێنن بۆمان🫀 خاکی به‌ری پێی هەمووتان کلەی چاوانمانه.

هاوشاریانی هێژا، هاوکاران و دۆستانی به‌وه‌فای مامه‌ غه‌ریب ئێمە وەک بنەماڵەی ئەو ئازیزه کۆچ کردووه له سونگه‌ی وه‌فاداری و ئه‌مه‌گ ناسیه‌وه، به ئه‌رکی سه‌رشانی خۆمان ده‌زانین دیسانه‌وه ده‌س خۆشی و ماندو نه‌بونی ئه‌و هه‌مووه وره‌وزه و خۆشە‌ویستیه‌تان بکه‌ین. به‌تایبه‌ به‌رێزان؛ مامۆستا ره‌حیم لوقمانی، دوکتور مسته‌فازاده و کاک عه‌بدوڵا عه‌بدووڵازاده که ماندوبوونی رێگای دوریان بۆ بەتین کردنی کۆرەکەمان بە ئەستۆ گرت. سپاس بۆ کاک ئەسعه‌د ئه‌رغه‌وانی، کاک ئامانج مه‌دین و کاک یه‌حیا فه‌یزی بۆ هۆنراوه به‌تین و تاوه‌کانیان. سپاس بۆ مامۆستای په‌نجه زێرین؛ کاک که‌ماڵ میری که به‌راستی رۆحی کرد به سازه پرنازه‌که‌ی و بەرێز کاک کاوه‌ شه‌ریف‌پور که ده‌نگه ئاڵتونیه‌که‌یه‌وه کۆره‌که‌مانی هه‌ژاند و بۆ مامۆستا عه‌لی تاهێری که به سۆزی مه‌قامە تایبه‌ته‌‌که‌ی دڵی بریندارمانی سارێژ کرد. مامۆستا ئەحمه‌د عه‌زیزی، کاک عابید فیروزی و به‌رێز سه‌ید ره‌سوڵ حۆسه‌ینی،سپاس بۆ ئاخافتن و لێ دوانی به‌تینوتاویان. کاک رامان عه‌زیزی به وتاره جوان و وردبینانه‌که‌ی و هه‌روه‌ها کاک کامیڵ که له ئاوایی قه‌ره‌بوغره‌وه خۆی گه‌یاند و ماڵ ئاوایی له مامه غه‌ریب کرد. رێز و سپاس بۆ مامۆستا خه‌لیل ره‌حیم‌پور؛ په‌یکه‌ر‌تاش و نیگارکێشی هه‌ره به‌ ئێخلاقی شاره‌که‌مان که دیزانی کۆره‌که‌مان له بیری قووڵی ئه‌وه‌وه هه‌ڵقووڵا بو. سپاس بۆ دوکتور شه‌ماڵ ئیسماعیل‌پور؛شاعێر و وتووێژ‌ه‌ری به‌رێز و  هه‌ڤاڵ و هاورێی مامه غه‌ریب؛ و هه‌روه‌ها سپاس بۆ مامۆستا رەسوڵ میرزاپور به‌رپرسی فێرگه‌ی موسیقای هه‌زار ئاواز که به داخه‌وه ده‌رفه‌تی خویندنه‌وه‌یان بۆ نه‌ره‌خسا و کاک مه‌نسور ساڵحی که به‌ هۆی که‌می کاته‌وه هۆنراوه جوانه‌که‌ی پێشکەش نەکرا، ده‌ستی ماندوی ئه‌و به‌رێزانه ماچ ده‌که‌ین. کاک هیوا حه‌سه‌نی وه‌ک پێشکەش کاری چاڵاک و لێزان که به بزه‌و وه‌زه‌یێکی تایبه‌ت به خۆی، کۆره‌که‌ی بۆمان رازانده‌وه و رفیقه له مێژه‌کانی مامه غه‌ریب که ماندوو بونیان جێگای شانازی خۆیان و ئێمه بووه و به‌راستی ئه‌رکی دۆستایەتی و خۆشە‌ویستیان وه‌ک هێمایێکی بەرز و راسته‌قینه به‌دی هێنا. هه‌روه‌ها سپاسی بێ برانه‌وه‌ی خۆمان پێشکەش دەکەین بە بەرێوبەرانی لێهاتووی ماڵی ئومیدی خانه‌نشینانی سه‌قز؛ خاتوو هۆما ساڵحی و خانم خاکی که به‌و په‌ری خۆبەخشیه‌وه هاوکارمان بوون. هه‌ر بمێنن بۆمان🫀 خاکی به‌ر پێی هەمووتان کڵەی چاوانمانه.