Maybe.

آن‌هایی که به جزئیات کوچکی در مورد من که خودم متوجه‌شان نیستم، توجه دارند، قلب مرا لمس می‌کنند.

همینقدر

زندگی همینقدر دایورت شده

من از دست ندادم ، فقط فهمیدم چه چیز هایی ارزش های نگداشتن ندارند.

فاجعه آن جاست که رنج، عادی می‌شود و انسان‌ها یاد می‌گیرند با چیزی کنار بیایند که هرگز نباید پذیرفته می‌شد.

۱۷ ماه… زمانی که مثل بقیه‌ی زمان‌ها نگذشت؛ کش آمد، تکرار شد، و روی شانه روزهایی که با اجبار شروع می‌شدند، با تکرار ادامه پیدا می‌کردند، و با صبر به شب می‌رسیدند میان دستورها و سکوت‌ها، میان دوری و اجبار، چیزی در آدم فرو ریخت و هم‌زمان ساخته شد؛ بی‌هیاهو، بی‌ادعا. سختی‌ها نه دیده شدند، نه گفته شدند؛ فقط درون آدم ته‌نشین شدند، و آرام‌آرام من را به نسخه‌ای دیگر از خودم رساندند. دوره ۳۳۱ زندان تمام شد یه در بسته شد… نه با صدا، با گذر زمان.

در سرم جنگ های زیادی‌ست و تنها کشته‌اش منم.

‏کل‌کل کردن راه برقراری ارتباطمه.

💗

‏راجع‌به موضوعاتی overthink می‌کنم که ارزش think هم ندارن.

او تو را کشته بود ولی تو انگار طوری هستی که اگر برمزارت دسته گلی می‌گذاشت او را میبخشیدی؛

-امره گورلک