𝗠𝗜𝗗𝗡𝗜𝗚𝗛𝗧

من از تو می‌مردم اما تو زندگانی من بودی ‌ تو با من می‌رفتی تو در من می‌خواندی وقتی که من خیابانها را بی هیچ مقصدی می‌پیمودم تو با من می‌رفتی تو در من میخواندی ‌ تو از میان نارون‌ها، گنجشک‌های عاشق را به صبح پنجره دعوت میکردی ‌ وقتی که شب مکرر میشد تو از میان نارون‌ها، گنجشک‌های عاشق را به صبح پنجره دعوت میکردی ‌ تو با چراغهایت میآمدی به کوچهٔ ما تو با چراغهایت می‌آمدی وقتی که بچه‌ها میرفتند و خوشه‌های اقاقی می‌خوابیدند و من در آینه تنها می‌ماندم تو با چراغهایت می‌آمدی... ‌ تو دستهایت را می‌بخشیدی تو چشمهایت را می‌بخشیدی تو مهربانیت را می‌بخشیدی وقتی که من گرسنه بودم تو زندگانیت را می‌بخشیدی تو مثل نور سخی بودی ‌ تو لاله‌ها را می‌چیدی و گیسوانم را می‌پوشاندی وقتی که گیسوان من از عریانی می‌لرزیدند تو لاله ها را میچیدی ‌ تو گونه‌هایت را می‌چسباندی به اضطراب پستان‌هایم وقتی که من دیگر چیزی نداشتم که بگویم تو گونه‌هایت را می‌چسباندی به اضطراب پستان‌هایم و گوش می‌دادی به خون من که ناله‌کنان می‌رفت و عشق من که گریه‌کنان می‌مرد ‌ تو گوش می‌دادی اما مرا نمی‌دیدی ‌ فروغ فرخزاد از کتابِ تولدی دیگر