𝗄𝗈𝗋𝗍𝗒

راجع به «مردستیزی» ما دو طیف اصطلاح داریم، «ستیز» ساختگان و «هراس» ساختگان. طیف اول معمولاً اشاره به ساختارها و کنش‌ها دارن و از ریشهٔ یونانی misein به معنی نفرت می‌آن، طیف دوم به مسائل درونی و واکنش‌ها مربوطن و از ریشهٔ یونانی phobos به معنی ترس می‌آن. پس داریم: ۱. زن‌ستیزی (Misogyny) ۲. زن‌هراسی (Gynophobia) و داریم: ۱. مردستیزی (Misandry) ۲. مردهراسی (Androphobia) مثال بزنیم: الف. مرد زن‌ستیز به هم‌کار زنش می‌گه «جای تو خونه‌ست، زن‌ها به درد تصمیم‌گیری نمی‌خورند» و سعی می‌کنه اون رو از پروژه حذف کنه. (رفتار خصمانه و کنش‌گر) ب. مرد زن‌هراس: از صحبت با هم‌کار زنش اجتناب می‌کنه، هنگام نزدیک شدن او عرق سرد می‌ریزه و به بهانه‌ای از اتاق دَر می‌ره. (رفتار اجتنابی و واکنشی) حالا می‌تونیم به سادگی درک کنیم چرا مردستیزی در اکثر فرهنگ‌های شناخته شده نمود نداره. چون موقعیت‌های مفید و خلاق اجتماعی، کارهای مهم، افتخارات تحسین‌برانگیز و غیره برای مردان بد تلقی نشدن. بنابراین رفتار خصمانه با یک مرد مبتنی بر «کلیشه‌های جنسیتی» معمولاً ممکن نیست زیرا تقریباً تمام اون کلیشه‌ها به نحوی آخرش به نفع مرد تموم می‌شن! اگر بتونیم کلیشه‌ای پیدا کنیم که خلاف اون باشه، بله این از لحاظ تئوریک با توضیح بالا مردستیزانه‌ست. برای مثال می‌گن «مردها کم‌تر احساسی‌ان پس حمایت احساسی نیاز ندارن»، از طرفی این فرض بسیاری از موفقیت‌ها و برتری‌های جنسیتی رو به مردان اعطا کرده و از طرفی باعث مشکلات زیادی در زندگی شخصی‌شون شده. در نهایت اما چون ساخت نظام مردسالارانه بوده نقاط مردپسندش بسیار بیش‌تر بوده تا نقاط ضررآفرین. پس به دلیل این‌که الگوهای مردستیز نسبت به الگوهای زن‌ستیز بسی کم‌تر و محدودتره و هم‌بستگی کامل با امتیازات مردسالاری داره، اولویت‌بخشی بهشون، خصوصاً در کشوری مثل ایران، بیش‌تر ناشی از نفرت نسبت به زنان تلقی می‌شه تا دغدغه‌مندی برای مردان. نهایتاً می‌شه از اون‌ها برای محرکی استفاده کرد تا در قبال رفع زن‌ستیزی هوشیارتر باشیم، نه این‌که رقیب و انکار اون بدونیمش.