حضرت پیتزا

من اصلا منکر سیستم پر از نقصی که داریم‌ نمی‌شم. کتاب‌ها برای نسلی که مشکل تمرکز داره به شدت کسل کننده و خسته‌کننده‌ست و هیچ جذابیتی نداره. مدارس امکانات مربوط به تکنولوژی برای این تعداد دانش آموز رو ندارن. شرایط مالی و اقتصادی روی خانواده‌ها تاثیر خیلی بدی گذاشته طوری که دیگه اولویت خانواده‌ها بقاست نه آموزش و بهشون هم حق می‌دم. استرسی که بچه‌ها دارن نسبت به نسل‌های پیشین خیلی بیشتره چون اونا دارن بچگیشون رو توی سخت‌ترین دوره ممکن می‌گذرونن. تکنولوژی خیلی جذابتر از مدرسه‌ست و برای بچه‌ای که آیپد کیده، تقریبا هیچ چیز دیگه‌ای به جز تکنولوژی جالب نیست. ورزش، بازی، حرف زدن با دوستا و درس خوندن براشون بی‌نهایت کسل کننده‌ست و کتاب‌هایی که حتی یه فایل صوتی و تصویری درست حسابی کنارشون ندارن، نه تنها برای اونا بلکه برای خودمم، هیچ گونه جذابیتی نداره که بخوان روش تمرکز کنن. خلاصه که شرایط وخیمه و اگه به همین روال ادامه پیدا کنه، بدتر هم می‌شه و سالها طول می‌کشه ذره‌ای بهتر بشه. تازه اونم اگه همه با هم یه تلاشی کنن.

خلاصه که واضح و بدون سانسور بگم‌ که سال‌های آینده با بحران بی‌سوادی شدیدی روبه‌رو می‌شیم طوری که فرد حتی نمی‌تونه نیازهای روزمره خودش رو به کمک خوندن و نوشتن و حساب کتابای ساده ذهنی رفع کنه.

حالا همچین می‌گم نسل ما که انگار دهه چهلم. من که خودم دوازدهمم رو با شاد پاس کردم ولی این حجم از اختلاف رفتار و توجه بین دوتا نسل خیلی برام عجیبه.

جدی همش تعجب می‌کنم که نسل‌ ما که دسترسی به گروه مجازی مدرسه و کلاس نداشتیم چطوری انقدر تکالیفمون رو دقیق و بی‌نقص انجام می‌دادیم و دچار سوتفاهم نمی‌شدیم؟ خیلیم به ندرت کتاب و تکلیف جا می‌ذاشتیم یا متوجه امتحانا نمی‌شدیم. الان من بارها سرکلاس یه چیزیو توضیح می‌دم، توی گروه کلاسیمم یاداوریش می‌کنم که حداقل اگه بچه متوجه نشد والدینش کمکش کنن که متوجه بشه، ولی بازم یه چیزای عجیب و غریبی برام میارن که این پاسخ‌ها توی هیچ کهکشانی پاسخ درست به شمار نمیاد.

انقدر خوشحال می‌شم وقتی می‌رم چکاپ و می‌فهمم سالمم. انگار که توی گیم بهم یه جون اضافه داده باشن.

صبح‌های سه‌شنبه هم اگر قرار بود فیلم باشه می‌شد شبیه اون قسمت هری پاتر که چند ماه بود توی چادر بودن، نه جان‌پیچ پیدا می‌کردن، نه اتفاق خاصی می‌افتاد، نه پیشرفتی در زندگی‌شون حاصل می‌شد. کدر، راکد، جان‌فرسا.

آدم وقتی کسی رو دوست داشته باشه تلاش می‌کنه توضیح بده، توجیه کنه، سؤتفاهم‌ها رو برطرف کنه، اشتباهات رو اصلاح کنه. اونی که بی‌تفاوته، دوستت نداره.

یه سری آیتم بامزه برای هالووین گرفتم و انقدر ذوق پوشیدنشونو دارم که هر ساعت یکبار می‌رم نگاهشون می‌کنم و ذوق می‌کنم بعد دوباره به زندگیم ادامه می‌دم. :))

رندوم فکت: کپی بارا بزرگترین جونده ی روی زمینه (وزنش از دو سوم ممبرای این کانال سنگین تره)

جدی برام جالب شد کپی بارا معادل فارسیش چیه و رسیدم به برگچه‌خوار. خیلی اسم زشتیه برای موجودی به این کیوتی.

یه انگشتم به خاطر اگزما زخم شده و خیلی می‌سوزه. راهکار کاربردی من برای حل این بحران در اواخر ۲۴ سالگی:

من یه پیرمرد نیجریه‌ای شدم😭

من یه پسر هندی بودم.

من انقدر توی این سایت بدبخت و بخت‌برگشته بودم که ترجیح دادم دیگه حتی شانسمم امتحان نکنم.

چیزی که امروز ۶ صبح می‌خواستم ولی به جاش پاشدم اومدم سرکار:

انقدر دلم می‌خواد بدونم هرکسی که هندزفری توی گوششه، داره به چه موزیکی گوش می‌ده.

در بدترین حالت روحی و شرایط ممکن هم که باشم، وقتی دوستام پروفایل جدید بذارن برای همه‌شون یه کامیون بوس و بغل ارسال می‌کنم چون دوستام خوشگلترین و نازترینن.

وضعیت لباس پوشیدن تو این آب و هوا شده مثل تصمیم شغلی گرفتن‌هامون. هر کار کنی و هر لباسی بپوشی باز اشتباه کردی. 🫴🏻

نه به نژادپرستی علیه گربه‌ها.

اینترنت به حدی ضعیف و کنده که قشنگ‌ مشخصه کیلوبایت‌های آخرمونه.