Stuff 2.0

حاضرم یکی از کلیه‌هامو قربانی خدایان کامیونیکیشن اند ریلیشن‌شیپس کنم که توی این یکی ارتباطم گند نزنم‌.

می‌خوام از تک‌تک کسانی که با عذاب وجدان ندادنشون (از این به بعد بهش میگم انقلابْ گیلت‌ترپ) یلدا رو زهرمارمون نکردند تشکر کنم. It must’ve taken a lot to shut the fuck up.

دلمون خونه، چشمامون خیسه، ولی امید داریم. فرقش با یلدای سال پیش همینه؛ امید.

به میزان نامناسبی خسته ام، نه اونقدر زیاد که توی تخت بیهوش بشم، نه اونقدر کم که بتونم نادیده بگیرمش و کاری بکنم، فقط همینقدر که هی فکر کنم و دلم تنگ بشه.

خدانگهدار عزیزم، عزیز دلم، عزیز دلم.

ولی واقعا آدم هیچ وقت نمی‌تونه حدس هم بزنه کِی آخرین باره.

دیگر دوستش نداشتم، فقط بهش عادت کرده بودم.

واقعا نمی‌دونم باید با خودم چی کار کنم.

خیلی احمقانه دارم برای اجتناب از ناامیدی، امیدم رو سرکوب می‌کنم.

یلدا خانوم قشنگ، تولدت مبارک. خنده‌ت، صدات، چشم‌هات و زندگیت از یادمون نمیره.

هر چقدر برای نوروز بداخلاق و بی‌حوصله و خب حالا که چی؟ ام، برای یلدا خوشحال و یورتمه‌کنان و من عاشق همه هستم ام. توی وایلدترین تخیلات یلدای پارسالم هم فکرشو نمی‌کردم یلدای امسال اینجا و اینطوری باشم، باشیم. هیچ تصوری برای یلدای ۰۲ ندارم و انتظاری هم ازش ندارم. زندگی واقعا عجییه.

بهت بگیم قهرمان روحت شاد یا بگیم تولدت مبارک؟

اگر توی سگ‌مستی‌هاتون دنبال گوش بودید، لطفا به من زنگ بزنید.

یعنی وقتی دست می‌ندازم گردنش و میگم ما از ۱۶ سالگی با هم دوست بودیم، دیگه از حوزه استحفاظی کره زمین خارج شدم.

من واقعا به رفاقت‌های طولانیم افتخار می‌کنم.

#conversations

خسته شدم اینقدر برای رسوندن منظورم تلاش کردم.

هر سال جاهای خالی پر‌رنگ‌تر میشن.

“حالا از لحاظ روانشناسی فرق ما با روانیا اینه که ما در اکثریتیم.”