تـی تـی

سخت‌ترین بخشش اینه که می‌بینی رویای تو، برای یکی دیگه عادی‌ترین اتفاق دنیاست و اون انقدر بهش عادت کرده که حتی قدرشو نمی‌دونه اما تو هر شب به داشتنش فکر می‌کنی و غصه می‌خوری.

عزیزم؛ این زندگی اون چیزی که فکرشو می‌کردم نشد.

نمیدونم شاید یه شب واقعا شیر گازو باز کنم و همرو راحت کنم

💔

دیگه کسی رو نمیشه جدی گرفت؛ کسی اونقدر واقعی نیست که بوی موندن بده. کسی انقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی کسی انقدر دوستت نداره که از هیچی نترسی، کسی نیست و این یه واقعیت تلخه، این دنیا از درون خالی شده و ما به صبر و تنهایی دچار شدیم

خدارشکر دیگه مودی نیستم؛ دائم حالم کیریه!

‏واقعا سخت‌ترین کاری که تو زندگیم انجام میدم خوشحال کردن خودمه بابا دو دیقه افسرده نباش ببینیم چه غلطی داریم میکنیم وا

من دیگه باورم شد که آدم‌ها میتونن کلی حرف بزنن حتی کلی کار انجام بدن و همه‌اش فیلم باشه.

اون همه بهونه اوردى كه نمونى يعنى توهمه ى اين سالها من يک دليل براى موندن به تو نداده بودم ؟؟

غم‌انگیزترین بخشش فهمیدن این بود که می‌تونستیم نگهش داریم، اگه واقعاً عاشقم بودی، به‌خاطرم می‌جنگیدی. اما نجنگیدی و این یعنی که من تو رو بیشتر دوست داشتم تا تو منو.

چیه این ادمیزاد. یه چیز ناراحتش می‌کنه، می‌شینه برای اون گریه کنه، یهو به خودش میاد می‌بینه بخاطر تمام چیزایی که تو کل عمرش ناراحتش کردن داره گریه می‌کنه.

من زندگی رو سخت نمی‌گیرم؛ من به خودم سخت می‌گیرم و همین، همه‌چیز رو برام سخت می‌کنه.

آدم‌ها مقصد نیستن، همسفرن.

جمعه‌ها اینجوریه که آدم احساس می‌کنه داره عمرش رو هدر می‌ده؛ مثل شنبه و یکشنبه و دوشنبه و سه‌شنبه و چهارشنبه و پنجشنبه.

‏تراپی فقط صدای چرخ چمدون توی فرودگاهه

‏ارتباط گرفتن با آدم‌ها از اونجایی دیگه برام غیرممکن شد که فهميدم هیچکس به‌ اندازه‌ی من افسرده نیست و هنوز چیزهایی هست که بابتش بتونن خوشحال باشن.

اونقدر اذیت میشی تا یاد بگیری دیگه به هر چیزی اهمیت ندی.

برخی اهنگ‌ها هستن مهم نیست چقدر ازشون فرار کنم یا بهشون گوش ندم، به محض پخش شدن من رو می‌برن به جایی که نباید، به دست‌هایی که دیگه نمی‌تونم بگیرم. فقط به یادم میارن که یه زمانی چقدر زندگیم فرق داشت، چقدر من فرق داشتم.