لاطائلات

دیشب را تا صبح در همچین لوکیشنی گذراندیم. تو بودی و خنده بود و مه و دریا. تازه داشتیم برای فردا صبح هم برنامه میریختیم که یکهو آلارم این گوشی لعنتی از خواب بیدارم کرد.

حالا اینکه چطور میشود همان آدمی که در دنیای حقیقی حاضر نیستید حتی یک دقیقه هم کنارش روی صندلی اتوبوس بنشینید در دنیای مجازی انقدر برایتان جذاب میشود دیگر برمیگردد به شخصیت کسشر و پارادوکسیکال خودتان.

همه‌ی این چس‌ناله‌های ادبی و متن‌های سانتیمانتالی این کانال و کانالهای مشابه و ادای دیوانه‌‌ها و بچه‌باحال‌های کتابخوان را درآوردن دروغ است. بی‌تعارف. دیوانه‌‌ی واقعی حرفی برای سرگرم کردن من و شماها ندارد. سوار اتوبوس میشود، با خودش بلندبلند حرف میزند و نرسیده به ایستگاه خودش را از اتوبوس پرت میکند بیرون.

بله بله در جریانم. راستش را بخواهی خودمم آزاد شدم. از تُنگ به روی زمین.

گه توی این وضعیت. آن ماهی مناسب تور تو نبود. خوب کردی که برش گرداندی به دریا. (طریقه‌ی دلداری دادن خودم)

وضعیت جوری شده که هر بار می‌آیم بخندم قبلش در دلم از غمش اجازه میگیرم. خیلی جدی دوستان. خیلی خیلی جدی

گفت: من چيزی نيستم. گفت: از آن نيست بيار. #مقالات‌شمس

بهتر است مینوشتم من همان دستشویی بین راهی بودم. آمدی...ریدی بهم...رفتی.

کمک

بیخودی ژست حال‌بدان یا حال‌خوبان را هم نگیرید به خودتان که واقعا تخمی به نظر میرسید. یک روزی وسط این نمایش دروغین تن لختتان برای کسانی که احساساتشان را به دروغ به بازی گرفتید نمایان خواهد شد. از القاء رنج کانالهای نکبت‌زده‌ای مثل این کانال هم تا میتوانید دور شوید.

دستم را روی قفسه‌ی سینه‌ام میگذارم. انگار جسمی تپنده آن زیر با عق زدنِ خود من را بالا آورده.

زیر سایه نشسته‌ام و به آدمهایی که در خیابان خوشحالند و میخندند زل زده‌ام و عمیقا حسادت میکنم. راه چندانی نمانده تا تبدیل شدنم به بی‌رحم‌ترین قاتل سریالی تاریخ.

این دو تا کانال را امشب و پریشب به واسطه‌ی معرفی دوستان پیدا کردم. و لذت بردم از قلم نویسنده‌هایشان. گمانم شما هم بپسندید.

امشب بردمت بستنی، حیف که خودت نبودی.

منم بامزه‌ام ولی مزه‌ی تلخ.