Emin Efendi
رفتن به کانال در Telegram
Telefonu dəyişəndən sonra əvvəlki kanalıma girə bilmirəm. Qısmat.
نمایش بیشتر1 236
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
-830 روز
در حال بارگیری داده...
کانالهای مشابه
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
ابر برچسبها
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
ژوئیه '26
ژوئیه '26
+4
در 0 کانالها
ژوئن '26
+18
در 0 کانالها
Get PRO
مه '26
+13
در 0 کانالها
Get PRO
آوریل '26
+14
در 1 کانالها
Get PRO
مارس '26
+53
در 1 کانالها
Get PRO
فوریه '26
+121
در 1 کانالها
Get PRO
ژانویه '26
+18
در 0 کانالها
Get PRO
دسامبر '25
+38
در 0 کانالها
Get PRO
نوامبر '25
+20
در 0 کانالها
Get PRO
اکتبر '25
+25
در 0 کانالها
Get PRO
سپتامبر '25
+76
در 0 کانالها
Get PRO
اوت '25
+64
در 3 کانالها
Get PRO
ژوئیه '25
+66
در 2 کانالها
Get PRO
ژوئن '25
+62
در 1 کانالها
Get PRO
مه '25
+25
در 0 کانالها
Get PRO
آوریل '25
+301
در 2 کانالها
Get PRO
مارس '25
+154
در 0 کانالها
Get PRO
فوریه '25
+25
در 0 کانالها
Get PRO
ژانویه '25
+678
در 3 کانالها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانالها | |
| 13 ژوئیه | 0 | |||
| 12 ژوئیه | 0 | |||
| 11 ژوئیه | 0 | |||
| 10 ژوئیه | +3 | |||
| 09 ژوئیه | 0 | |||
| 08 ژوئیه | 0 | |||
| 07 ژوئیه | 0 | |||
| 06 ژوئیه | 0 | |||
| 05 ژوئیه | 0 | |||
| 04 ژوئیه | 0 | |||
| 03 ژوئیه | 0 | |||
| 02 ژوئیه | +1 | |||
| 01 ژوئیه | 0 |
پستهای کانال
Məsələ təkcə bu parodiyanın qəsdən və ya bilməyərəkdən edilməsində deyil. Əsl aktyorluğun nə olduğunu anlamaq üçün təkcə bir nümunəni xatırlamaq kifayətdir: Dastin Hofman “Yağış adamı” filmində autizmli insanı təqlid etmədi. O, onu sevgi, dəqiqlik və dərin hörmətlə anlamağa çalışdı, onu yaşadı.
ƏSL AKTYORLUQ BUDUR.
Təəssüf ki, hələ də elələri var ki, autizm kimi həssas mövzunun istehza predmeti olmadığını anlamırlar. Sənətin vəzifəsi insanı alçaltmaq yox, onu anlamağa çalışmaqdır. Əsl səhnə insan ağrısını ucuz gülüşə çevirmir. O, ağrını görünən və duyulan edir.
Böyük aktyorlar da həmişə belə ediblər. Onlar mürəkkəb taleləri və fərqlilikləri lağa qoymayıblar. Əksinə, həqiqəti və mərhəməti təbliğ ediblər. Bunun üçün təkcə səhnə texnikası yox, həm də mədəniyyət, mütaliə və vicdan lazımdır. Çexovu və Şekspiri tanımaq sadəcə məşhur adları bilmək deyil. Problem ondadır ki, bəziləri onları nəinki oxumayıb, heç tanımır. Məhz bu mənəvi və mədəni boşluq insan ağrısını ucuz effektə çevirir və həqiqi sənətlə saxtasının arasındakı uçurumu göstərir.
Autizmli uşağın parodiyası zarafat deyil. Bu, artıq yumorun sərhədini keçməkdir. Bir tərəfdə insanı ucaldan sənət dayanır, digər tərəfdə isə bizi nə qədər aşağı yuvarlandığımızla üz-üzə qoyan belə səhnələr. Ən pisi isə budur ki, bu uçurum təkcə səhnədə deyil, həm də insanın içində yaranır.
Lakin bu eybəcərliyi görmək ona təslim olmaq demək deyil. Əksinə, o, bizi həm qınadığımız insanı anlamağa, həm də özümüzə qarşı daha tələbkar olmağa çağırır. Axı insan bəzən nə etdiyini və nə dediyini heç özü də dərk etmir.
Bu cür səhnələr həmişə olacaq. İnsan gah yüksələcək, gah da yerin içinə girməyə deşik axtaracaq. Amma buna görə yaşamaqdan, anlamağa çalışmaqdan və həqiqi sənətə inanmaqdan vaz keçmək olmaz. “Yağış adamı” filmində deyildiyi kimi: “Rey, bütün aviaşirkətlərdə təyyarə qəzaları olur. Amma bu, demək deyil ki biz uçmamalıyıq”.
Məncə, insanın yanılması da mərhəmətdən və həqiqətdən üz döndərmək üçün səbəb ola bilməz.
| 2 |  Hər kəsin öz yolu var.
Çox vaxt yolla gedirik, amma onun hara apardığını bilmirik. Qarşımıza çıxan enişləri, yoxuşları, daşları, çuxurları adiləşdirib keçirik. Elə bilirik ki, əsas məsələ doğru yolu tapmaqdır.
Amma məsələ doğru yolu tapmaqda deyil. Məsələ getdiyin yolu sevməkdədir.
Hər kəs öz yolu ilə gedir. Amma sonda bütün yollar nə Romaya, nə də başqa bir yerə çıxır. Bir gün hər yolun sonu gəlir. Bəlkə də buna görə həyatın mənası yolun sonunda deyil, elə yolun özündədir.
Əgər bu yolu ürəklə gedirsənsə, deməli, o sənin yolundur. Əgər sənə əziyyət verirsə, nə qədər uzağa getməyindən asılı olmayaraq, istədiyin anda ondan ayrıla bilərsən. Və bu normaldır.
İnsan həyatı sevməyi bacaranda xoşbəxt olur. Yoxuşları da, enişləri də, ayağının altındakı daşları da yolun bir hissəsi kimi qəbul edirsənsə, deməli, doğru yoldasan.
Çünki xoşbəxtlik harasa çatanda deyil. Xoşbəxtlik hər səhər yenidən yola davam etmək istəyindədir. | 335 |
| 3 |  Xəstə olduğum günlərdə ən adi gecələr belə çox vaxt narahat fikirlərlə keçirdi. Elə bil içimdə dibi görünməyən böyük bir boşluq var idi. Sanki dünya insan səsi eşidilməyən nəhəng bir zaldı və mən o zalın ortasında tək qalmışdım.
Belə anlarda adam çox düşünür. Hətta özünə elə suallar verir ki, cavabını eşitmək belə istəmir. Halbuki bəzi cavablar çoxdan məlumdur, sadəcə onları qəbul etmək çətindir.
Zaman keçdikcə başa düşürsən ki, insanı ən çox yoran şey baş verənlərin səbəbini həmişə başqalarında axtarmaqdır. Öz duyğularını başqalarının əhvalına, münasibətinə, diqqətinə bağlayanda, istər-istəməz onların əsirinə çevrilirsən.
İnsan başqalarının onu xoşbəxt edəcəyinə inandığı müddətcə, içindəki o boşluğu doldura bilmir. Çünki xoşbəxtlik qapını döyüb içəri girən qonaq deyil. O, insanın öz içində sakitcə böyütdüyü, hər gün bir az da qayğı göstərdiyi bir hissdir.
Bunu başa düşəndən sonra isə gecələr özünə gic-gic suallar vermirsən. Çayını süzüb oturub, Kabo-Verdenin Uruqvayla oyununa baxırsan :) | 320 |
| 4 |  Adətən insan bu günü ilə elə məşğul olur ki, oturub uşaqlığını xatırlamağa nə vaxtı olur, nə də həvəsi. Böyüklərin həyatında ümumiyyətlə boşluq olmur. Hər gün yeni qayğı, yeni fikir, yeni problem. Elə bil həyatın bütün yerləri artıq nə iləsə dolub.
Amma çox nadir hallarda, səhər tezdən yuxudan oyananda və gözünü açıb hər gün gördüyün hansısa mənzərəyə baxanda qəribə bir hiss gəlir. Məsələn, qarşıdakı divara. Birdən yadına düşür ki, bu divar vaxtilə tamamilə başqa cür görünürdü. Üstündə oboyu olmayan vaxtını xatırlayırsan. Halbuki nə divar dəyişib, nə də yeri. Sadəcə onu görən adam dəyişib.
Ona görə də insanın ağlına zaman haqqında fikirlər daha çox gəlir. Əslində mən həmişə düşünmüşəm ki, qırx yaşında ölməklə səksən yaşında ölmək arasında elə də böyük fərq yoxdur. Səndən sonra yenə insanlar yaşayacaq, güləcək, sevəcək, mübahisə edəcək. Dünya minilliklər boyu necə gedibsə, elə də davam edəcək. İndi də olsa, iyirmi min ildən sonra da olsa, son nəticə dəyişmir.
Amma qəribəsi budur ki, bu məntiqlə razılaşdığım halda, içimdə başqa bir hiss də yaşayır. Nə vaxt fikirləşirəm ki, bəlkə qarşıda hələ iyirmi-otuz il də var, içimdə nəsə dərhal dəyişir. Elə bil insan ömrün sonlu olduğunu ağlı ilə qəbul edir, amma ürəyi bununla heç cür razılaşmır. | 309 |
| 5 |  Uşaq olanda məktəbə getməmək üçün alnımı qaz plitəsinə yaxınlaşdırıb bir neçə saniyə saxlayar, sonra da qaça-qaça anamın yanına gedib deyərdim ki, qızdırmam var. O da bütün analar kimi həssas idi, inanardı. Düzü, xəstələnməkdən də xoşum gəlirdi. Evdə hamı qayğıma qalır, nazımla oynayırdı…
İndi isə qaz plitəsinə ehtiyac qalmayıb. Son bir ildə o qədər xəstələnmişəm ki…
Yenə evdəyəm. Yenə dərmanlar, çaylar, saysız-hesabsız futbol. Və ən əsası, düşüncələr.
Xəstəlik adamı istər-istəməz özü ilə üz-üzə qoyur. Vaxt keçir, hara baxsan beynində eyni sual fırlanır: biz niyə yaşayırıq?
Mənə elə gəlir ki, insan öz həyatını idarə edən qüvvələri heç anlamır. Tərəqqi dediyimiz şey də qəribə yerə gətirib çıxarıb bizi. Təbiətdə yaşayan heyvan gün ərzində hərəkət edir, özünə uyğun mühitdə yaşayır, acanda yeyir, yorulanda dincəlir və sabah haqqında ümumiyyətlə düşünmür. Biz isə bütün bunları itirib, əvəzində sonsuz qayğılar qazanmışıq.
İnsan ömrünün böyük hissəsini işləməklə keçirir. Ev almaq üçün işləyir, sonra o evi saxlamaq üçün işləyir, sonra da övladlarının eyni yolu getməsi üçün çalışır. Bir gün də baxırsan ki, ömür keçib. Özünə ayırmağa vaxt tapmadığın həyat artıq arxada qalıb.
Bakı isə belə talelərin milyonlarla dəfə təkrarlanmış formasıdır. Hamı harasa tələsir, amma çox az adam dayanıb özündən soruşur ki, hara və nə üçün?
Bəlkə də müharibə ilə sülhün fərqi də buradadır. Həyatın mənasızlığı ölüm qorxusunu üstələyəndə müharibələr başlayır. Ölüm qorxusu daha güclü olanda isə yenidən sülh olur.
Bilmirəm. Bəlkə də bütün bu fikirlər dərmanların, qızdırmanın və yorğan-döşəyin təsiridir. Amma xəstəlik mənə bir şey deyir: insan özü ilə tək qalanda daha çox həyat haqda düşünür. Belə çətin sualların cavabı da olmur.
Bilmirəm, bu xəstəlik düşüncələridir, yoxsa “xəstə düşüncə”dir?
Amma onu dəqiq bilirəm ki, normal adam məktəbə getməmək üçün alnını plitənin ocağına yaxınlaşdırmaz 😄
Çalışın xəstələnməyin 🙏🏻 | 343 |
| 6 |  Uşaq olanda məktəbə getməmək üçün alnımı qaz plitəsinə yaxınlaşdırıb bir neçə saniyə saxlayar, sonra da qaça-qaça anamın yanına gedib deyərdim ki, qızdırmam var. O da bütün analar kimi övladına qarşı həssas idi. Ümumiyyətlə, xəstələnməkdən xoşum gəlirdi. Evdə hamı nazımla oynayır, qayğıma qalırdı…
Son vaxtlar, xüsusən də bu son ildə isə qaz plitəsinə ehtiyac qalmayıb. Bu il çox xəstələndim. Yenə evdəyəm, yenə dərmanlar, çaylar, yorğan-döşək. Amma yaş artdıqca insan anlayır ki, xəstəliyin özü o qədər də ağır deyil. Əsl ağır olan tək qalmaq, ümidsizliyə düşmək, sevgidən məhrum olmaqdır.
Xəstəliyin dərmanı var. Həkimi var, resepti var. Amma tənhalığın, ümidsizliyin və çarəsizliyin yeganə dərmanı qayğı və sevgidir.
Qorxulu olan xəstəliyin özü deyil. Biz çox vaxt öz beynimizdə hər şeyi olduğundan daha dəhşətli görürük. Halbuki insanın içində sevgi, yanında ailəsi varsa, ən ağır günlər belə bir az yüngülləşir.
Mənim bu günlərdəki reseptim sadədir: bol futbol, bir az səbir və məni sevən ailəmin varlığı. Düzü, bundan yaxşı dərman ola bilməz.
Deyəsən, uşaq vaxtı xəstələnməyi sevməyimin səbəbi də elə bu imiş. Xəstəliyin özü yox, onun gətirdiyi qayğı :)
Çalışın, xəstələnməyin 🙏🏻 | 8 |
| 7 |  Bizim cəmiyyətdə incimək mexanizmi də deyəsən pozulub. Adam sənin səlahiyyətində və ümumiyyətlə səninlə heç bir əlaqəsi olmayan bir şeyə görə məhz səndən inciyir. Sonra da buna bəraət qazandırmaq üçün deyir ki, “uman yerdən küsərlər”.
Uman yer olum, problem yoxdur. Amma küsməyin də bir məntiqi olmalıdır axı. İnsan ən azı qarşısındakı adamdan nə umduğunu, niyə umduğunu və həmin gözləntinin nə dərəcədə əsaslı olduğunu özü üçün aydınlaşdırmalıdır. Yoxsa hər təsadüfi gözləntini ümid, hər qarşılanmayan istəyi də inciklik adlandırsaq, onda bu dünyada yaşamayaq. :)
Bəzən adama elə gəlir ki, problem heç də umduğunuz adamda deyil. Sadəcə, sizi incidən məsələ ilə bağlı gedib birbaşa aid olduğu ünvana söz deməyə cəsarətiniz çatmır. Ona görə də oturub özünüzə “uman yer” axtarırsınız. Sonra da ən rahat hədəfi tapıb bütün narazılığı onun üstünə yükləyirsiniz. Halbuki inciklik də, irad da yerini tapanda mənalı olur. Əks halda, bu artıq küsmək yox, sadəcə məsuliyyəti yanlış ünvana göndərməkdir.
Yaponiya - Hollandiya oyununa baxıram. Hələ ki hesab 0:0-dır. Hollandiya uduzsa, Yasamalda ya da ABŞ səfirliyində bir “uman yer” tapıb mütləq inciyəcəyəm 😄 | 429 |
| 8 |  Saat 02:30-du. Səhər tez oyanmalıyam. Adətim üzrə kanalları fırladıb heç nə tapmayıb yatmalıydım… Qabağıma “Küləklə sovrulanlar” çıxmasaydı…
Gözəl əsər və ondan da gözəl film. 1939-cu ildə çəkilən bu şedevr məni oyaq saxladı.
Filmə baxdıqca tez-tez özümə bir sual verirdim. Bu doğrudan da 1939-cu ildə çəkilib?
Çünki ekranda gördüklərim nə aktyor oyununa görə, nə operator işinə görə, nə də ümumi səviyyəsinə görə bu gün çəkilən filmlərdən geri qalır. Əksinə, bir çoxundan daha canlı, daha səmimi görünür.
Biz elə bilirik ki, zaman keçdikcə hər şey mütləq daha yaxşı olur. Texnologiya inkişaf edir, imkanlar artır, büdcələr böyüyür. Amma bəzi filmlər adama, əsl sənətin texnologiya ilə əlaqəsini o qədər də böyük olmadığını göstərir. İstedad, zövq və peşəkarlıq varsa, onların ömrü onilliklərlə belə ölçülmür.
Aradan təxminən bir əsr keçib. Amma film yenə də insanı ekran qarşısında saxlaya bilir. Mənim kimi səhər tez durmalı olan birini gecənin yarısı yuxudan ayırıb öz dünyasına aparırsa, deməli söhbət sadəcə yaxşı filmdən getmir… | 491 |
| 9 |  Bir dəfə “Neftçi”də işlədiyim illərdə oyun zamanı skyboxda Sadıq Sadıqovla qarşılaşmışdım. Yanında qonaqlar da var idi. Komanda istədiyimiz oyunu oynamırdı. Bəlkə də hesabda geri idik, indi dəqiq xatırlamıram.
Şəxsi tanışlığımız vardı. Ona həmişə böyük rəğbətim olub. Çünki sevdiyim klubun əfsanəvi prezidenti idi.
Çox səmimi görüşdük, söhbətləşdik. Söhət əsnasında ona elə bil hələ də klub prezidentidir kimi bir sual verdim. Cavab vermək istəyərkən yanında olan qonaqlardan biri istehza ilə:
“Sadıq müəllim çoxdan ‘Neftçi’dən gedib’. Bəyəm bilmirsən?” dedi.
O an Sadıq müəllimin dediyi bir cümlə illərlə yadımda qaldı:
“Mən klubdan getməmişəm. Sadəcə klubdakı işimdən getmişəm.”
Və sonra sualıma ölkənin ən köklü klubunun prezidenti kimi cavab verdi.
O vaxt bu cümlənin ağırlığını tam anlamamışdım.
İllər sonra futbolçu dostumun kitab təqdimatında mənə:
“Sən də artıq ‘Neftçi’dən getmisən?” deyəndə eyni cavabı verdim:
“Mən klubdan getməmişəm. Sadəcə klubdakı işimdən getmişəm.”
Çünki bəzi insanlar üçün klub sadəcə iş yeri olmur. Həyatlarının bir hissəsinə çevrilir.
Sadıq Sadıqov da “Neftçi” üçün belə adamlardan idi.
2009-2015-ci illərdə onun rəhbərliyi altında “Neftçi” 3 dəfə Azərbaycan çempionu oldu, 2 dəfə ölkə kubokunu qazandı. Amma ən vacibi, 2012-ci ildə Azərbaycan futbol tarixində ilk dəfə bir klub Avropa Liqasının qrup mərhələsinə yüksəldi. Bu, sadəcə nəticə deyildi. Bir nəslin yaddaşına çevrilən tarix idi.
Və qəribədir. Bəzi insanlar həyatdan gedəndə anlayırsan ki, onlar çoxdan bir klubun tarixinə çevriliblər. Adları artıq vəzifə ilə yox, bir dövrlə xatırlanır.
Sadıq Sadıqov “Neftçi”dən heç vaxt getmədi.
Sadəcə bir gün həyatdan getdi.
Allah sənə rəhmət eləsin, Əfsanəvi Başkan. | 522 |
| 10 |  İnsan bir gün hər şeydən soyuyacağını qəbul etməyi bacarmalıdır. Dünən həyatının mənası kimi gördüyü bir fikrin, bir işin, bir məşğuliyyətin sabah onun üçün heç bir əhəmiyyət kəsb etməməsinə alışmalıdır. Və bu onun üçün faciə olmamalıdır. Çünki maraq da hisslər kimi, elə insanın özü kimi əbədi deyil. Hər şey kimi onun da ömrü var.
İnsan həmişə hər şeyin ilkinin əbədi olacağını düşünür. İlk həyəcanın, ilk inamın, ilk məhəbbətin. Amma ikinci nəfəsə çatana qədər adamın içində çox şey dəyişir: yorğunluq, məyusluq, mənasızlıq hissi, uzun gecələr və səbəbsiz susqunluq. İnsan bəzən elə bilir artıq içində heç nə qalmayıb. Halbuki bəzən ikinci nəfəs məhz ən böyük məyusluqdan sonra doğulur.
Necə ki, payızın ortalarında bahara inanmaq çətin olur. Soyuq uzandıqca adam düşünür ki, dünya həmişə belə olub. Əgər insan fəsillərin dəyişdiyini bilməsəydi, yəqin ki, baharın gəlişinə heç vaxt inanmazdı. Çünki məntiqlə baxanda payızın ardınca yalnız qış gəlir. Amma həyat məntiqlə işləmir. Bəzən ən sərt qışın içindən gözlənilmədən bir yaz çıxır. Bəzən isə əksinə. Bizim şəhərdə son vaxtlar buna tez-tez rast gəlmək olur.
Məncə həyatın ən böyük azadlığı da elə bundadır ki, onun konkret mənası yoxdur. İnsanlar illərlə həyatın mənasını tapmağa çalışırlar. Kimi deyir pulda, kimi sevgidə, kimi inancda. Amma bəlkə bunların hamısı sadəcə insanın özünü sakitləşdirmək üçün qurduğu çərçivələrdir. Çünki məna olan yerdə sərhəd başlayır. Sərhəd olan yerdə isə azadlıq olmur.
Həyatın son dayanacağı yoxdur. Hamının çatmalı olduğu bir zirvə də yoxdur. Və bəlkə də onu gözəl edən elə budur. Çünki bəzi şeylərin dəyəri onların nəticəsində yox, yaşandığı anda gizlənir. | 412 |
| 11 | İnsan çox vaxt dünyanı öz gördüyü qədər anlayır. Elə bilir həqiqət onun düşündüklərindən ibarətdir. Halbuki dünya heç kimin beyninə sığacaq qədər sadə deyil. Hər kəs öz həqiqətini daşıyır və çox vaxt ən böyük yanlışlıq da elə budur.
Adam öz hərəkətlərinə həddindən artıq məna yükləyir. Elə bilir dediyi sözlər, atdığı addımlar hər şeyi dəyişə bilər. Özünü inandırır ki, etdikləri vacibdir. Amma zaman keçir və anlayırsan ki, insanın böyük hesab etdiyi şeylərin çoxu küləklə sovrulub gedir. Bir anlıq iz buraxır, sonra yox olur. Həyat isə heç nə olmamış kimi davam edir.
Bəlkə də insanın içindəki ən böyük yorğunluq daim özünü izah etməyə çalışmasıdır. Sanki hamıya nə üçün belə davrandığını anlatmağa borcludur. Sanki hər kəs onu başa düşməlidir. Halbuki insan ən çox öz gözündə məhkəmə qurur. Ən ağır ittihamları da özü özünə oxuyur.
Bir müddətdən sonra anlayırsan ki, insanların sənin haqqında düşündüyü şeylər sən düşündüyün qədər vacib deyil. Çünki hər kəs əslində öz həyatının içində itib. Hər kəs öz dərdinin səsini dinləyib başqalarına da dinlətdirmək istəyir.
Bəlkə də sakitlik elə o anda başlayır. İnsan özünü dünyanın mərkəzi hesab etmədiyi andan. Çünki özünü həddindən artıq vacib saymaq insanın gizli şəkildə daşıdığı ən ağır yükdür. | 421 |
| 12 |  بدون متن... | 470 |
| 13 |  İnsanın içi boş olanda, çox vaxt səsi bərk çıxır. Deyəcək sözü, danışacaq dərdi olmayanda içinə qara paxıllıq dolur. Elə bil başqasının işığı onun gözünü kor edir. Güclünün yanında fırlanar, uğurlunun kölgəsinə sığınar, böyük işlərdən danışar. Amma dərinə getsən görərsən ki, bütün arzuları bir tikə yağlı əppəkdən o yana keçmir.
Belələri başqasının uğuruna baxıb sevinə bilmir. Çünki içində böyüklük yoxdu. Kiçik adam böyük xəyallar qura bilməz. Ona görə də hər gördüyü işıqlı adama içində gizli bir kin gizlədər. Sahibinin əlini yalayar, vaxt gələndə üstünə hürər.
Çünki xarakteri olmayan insanın nə sədaqəti olur, nə də tərəfi.
Belə adamlardan uzaq durmaq lazımdı. İlan hər dəfə sancacağını qabaqcadan demir. Bəzi insanlar da elədi. Üzündə təbəssüm gəzdirər, içində isə başqasının yerinə yaşamaq istəyi. | 504 |
| 14 |  Bundan sonra belə olacaq…
Yeni Neftçi azarkeşləri peyda olacaq… Zəng vurub oyunlara bilet istəyəcəklər… Qələbələrə yeni şəriklər qoşulacaq…
Bu günə qədər bu formanı lağa qoyanlar, bu tribunaya yuxarıdan aşağı baxanlar indi şəkil paylaşacaq, status yazacaq, “biz həmişə burdaydıq” deyəcəklər.
Düzdür, uğur daha çox adam yığır.
Amma məsələ uğurda deyil. Məsələ odur ki, bu klubun yanında ən çətin günlərdə kimlər dayanıb.
Yağışda, qarda, əsəbdə, biabırçı oyunlardan sonra da tribunadan getməyənlər var idi… Hamı üz döndərəndə belə bu formanı, bu emblemi həm əynində, həm ürəyində daşıyanlar var idi… Bir qol üçün doxsan dəqiqə boğazını cıranlar var idi…
Məğlubiyyətdə belə sevgisindən utanmayanlar var idi.
Komandanı bir saniyə belə tək qoymayanlar bundan əvvəl də var idi, bundan sonra da olacaq.
Bundan sonra belə olacaq! | 482 |
| 15 |  Tənhalıqla təklik eyni şey deyil. Tənhalıq insanın içindən başlayan bir hissdir, yavaş-yavaş yorur, sən də Stokholm sindromuna bənzər ona tabe olursan. Təklik isə sadəcə bildiyimiz adi bir fiziki haldır. Biri insanı kütləşdirir, digəri sakitləşdirir. Kənardan oxşar görünə bilərlər, amma aralarında yerlə göy qədər fərq var. İnsan isə yerə büdrəməmək üçün, göyə isə qanad açıb azad olmaq üçün baxır.
Bəlkə də insanı hərəkətdə saxlayan yeganə qüvvə elə azadlıq axtarışıdır. Hamının danışdığı gurultulu azadlıq yox, daha səssiz bir azadlıq. Heç nə izah etmədən uzaqlaşa bilmək. İçindəki hissin ardınca qeybə doğru getmək. Milyardlarla ulduzun arasında yanan bir şam kimi. O, heç vaxt özünü olduğundan böyük saymır. Sadəcə yanmağa davam edir.
Səma da qəribədir. Açıq havada onun hündürlüyü olmur, sadəcə mavilik görünür. Səmanı yüksək və ya alçaq göstərən buludlardır. İnsan ruhu da belədir. Onu dəyişən içindən keçən fikirlərdir. Xatirələr, qorxular, arzular… hamısı bulud kimidir.
Bəlkə məsələ çıxış yolu axtarmaqda deyil. Həyat elə hazırda dayandığın yol ayrıcıdır. Labirint isə daha çox insanın beynində yaşayır. Gerçəkdə hər şey daha sadədir. Qarşında isə yalnız bir sual qalır: tənhalıq, yoxsa təklik? | 463 |
| 16 |  Axırda onsuz da hamımız tək qalacağıq. Və bu təklik hissi insanın seçdiyi bir şey deyil. Sadəcə həyatın içimizə yazdığı həqiqətdi.
Biz çox vaxt bunu qəbul etmək istəmirik. Özümüzü insanlarla, səslərlə, söhbətlərlə aldadırıq. Elə davranırıq ki, guya təklik bizdən çox uzaqdadı. Amma gecənin bir vaxtı hamı susanda, telefon kənara qoyulanda, televizor özü üçün işləyəndə insan öz içiylə baş-başa qalır. Ən çətin yer də elə ordadı. Mətbəx. Soyumuş çay. Yarımçıq xatirələr festivalı.
Çünki biz tək qalmaqdan yox, özümüzlə qalmaqdan qorxuruq.
Bir vaxtlar insan xəyal quranda özüylə danışardı. Təklik insanın iç dünyasını böyüdərdi. İndi isə düşünməmək üçün yaşayırıq. Beyin deşən sakitliyi öldürmək üçün dayanmadan səs axtarırıq. Sonsuz və mənasız mahnılar, dəxilsiz söhbətlər, dinləmədən verilən cavablar... Hamısı içimizdəki boşluğu örtmək üçündü.
Məncə insan ən çox adamların içində tənha olur. Tək qalanda isə özünü daha az tənha hiss edir. | 377 |
| 17 |  Çoxdan idi heç nə yazmırdım. Bəlkə də ona görə ki, son vaxtlar ətrafımda həddindən artıq boş sözlər, mənasız söhbətlər və ruhsuz insanlar görməyə başlamışdım. Elə buna görə də qeyri-ixtiyari bir müddət susmağa, yəni yazmamağa üstünlük verdim. Bəlkə də insan bir nöqtədən sonra sözlərdən yox, onların içindəki mənasızlıqdan yorulur və səssizliyə qaçır.
Çünki zaman keçdikcə anlayırsan ki, insanı yoran təkcə boş söhbətlər deyil, həm də ruhunu yavaş-yavaş öldürən çevrədir. Mən belə insanlar deyəndə ruhu ölü, sadəcə bədəni yaşayan adamları nəzərdə tuturam. Düşünmədən danışanları, söhbət etməyib sadəcə danışmış olmaq üçün danışanları, öz fikri olmayan, başqalarının hazır düşüncələri ilə yaşayanları.
Ən qəribəsi isə odur ki, insan əvvəlcə belə adamlara bəraət qazandırmağa çalışır. Çünki onları görmək istədiyi kimi görür. Özünə izahlar tapır, davranışlarına səbəblər axtarır. Amma bir gün anlayırsan ki, hər kəsin çiynində öz başı var və hamı nə etdiyini çox yaxşı bilir. Sadəcə bəzi insanlar düşünərək yaşayır, bəziləri isə sadəcə yaşayırmış kimi görünür.
Ona görə də insan mütləq arada yazmalıdır. Heç olmasa beynində yığılan səs-küyün içində öz səsini itirməmək üçün. | 409 |
| 18 | George Bizet Lazımdır. | 371 |
| 19 |  Həyatda elə qarışıq dövrlər olur ki, insan köhnə ilə yeninin arasında qalır və hansı tərəfə addım atmalı olduğunu bilmir. Anlayırsan ki, artıq hansısa bir tərəfə hərəkət etmək lazımdır, amma nədənsə alınmır. Xətti keçməyə cürət etmirsən. Dayanırsan… bir az da gözləyirsən… elə bil vaxt keçir, sən isə hələ də yerində qalmısan. Sonra birdən anlayırsan ki, o sərhəd artıq yoxdur. Yenisi çox qabağa gedib, sən isə öz köhnə, yorğun reallığında qalmısan.
Bu vəziyyətdə ən ağır olan şey isə içindəki tərəddüdlərdir. Ümidlə ümidsizlik arasında gedib-gəlirsən. Gah özünə inanırsan, gah da hər şeydən şübhələnirsən. Elə özündən də. Sonra vaxt keçdikcə düşünürsən ki, hazırsan, sadəcə yeni bir şans gözləyirsən. Amma o şans gəlmir. Vaxt keçir, amma heç nə dəyişmir.
Və bir gün uzaqdan yenini yenidən görürsən. Amma bu dəfə anlayırsan ki, o xətt heç vaxt sənin düşündüyün yerdə olmayıb. Sən irəlilədikcə o da irəliləyir.
Başa düşürsən? | 0 |
| 20 |  Əslində biz dünyanı olduğu kimi yox, bizə necə öyrədilibsə, elə görürük. Uşaq olanda bizə hər şeyi izah edirlər, nə yaxşıdır, nə pisdir, nə doğrudur, nə yanlışdır. Zaman keçdikcə bu izahlar bizim üçün bir növ “konstitusiyaya” çevrilir və biz onları sorğulamadan qəbul edirik.
Buna görə insan çox vaxt elə düşünür ki, gördüyü və hiss etdiyi hər şey tam doğrudur. Amma əslində o, öz beynində qurulmuş bir dünyanın içində yaşayır. Bu dünya sözlərdən, fikirlərdən və başqalarının təsirindən yaranır. İnsan bunu dərk etmədikcə, həqiqi dünyanı yox, sadəcə özünə tanış olan bir təsviri görür.
İnsan özünü dünyanın mərkəzi hesab etdiyi müddətdə bu vəziyyət daha da dərinləşir. Belə insanları çox görmüşük. Sanki bütün dünya ona borcludur kimi davranır. Ona elə gəlir ki, ən vacib olan onun hissləri, düşüncələri və həyatıdır. Belə olanda ətrafda baş verənləri tam görə bilmir. Hər şeyə yalnız öz prizmasından baxır. Sanki gözləri bağlanmış bir at kimidir, yol gedir, amma yolun nə qədər geniş olduğunu anlamır.
Bu isə insanı yavaş-yavaş tənhalığa aparır. Çünki o, yalnız öz dünyasında qalır. Başqalarını, ətrafı və həyatın dərinliyini hiss edə bilmir. Mən insanın bu tənhalığını görmüşəm. Bu tənhalıq sanki qarşıda donub qalmış böyük bir dalğa kimidir. Hərəkət etmək istəyir, amma bacarmır. Sanki görünməz bir divara çırpılıb və orada dayanıb.
Və ən təhlükəlisi budur ki, insan çox vaxt bu divarın varlığını belə anlamır. Elə bilir ki, yaşayır, amma əslində sadəcə təkrar edir. Həqiqi həyat isə divarın o biri tərəfində başlayır. | 0 |
