قطعاً قهرمانی در کار نیست.

ممنونم که اینجا بودید، من رو خوندید و شناختید، دوستم داشتید و وقتتون رو بهم دادید. ممنونم که نگرانم شدید، در غم و شادی هاتون من رو همراه خودتون دونستید و مهم تر از همه، برای من دوست هایی رو رقم زدید که فاصله‌ی بینمون لای محبت و صداقتش بی معنا بود. عذر می‌خوام که از چنل هاتون لفت دادم، حس کردم به اون خلوت و تنهایی حتی توی گوشیم هم احتیاج دارم. چند ماهی میشه که اوضاع روحیم، تبدیل به مشکلات و دردهای جسمی شده و از عالم و آدم به دورم. نمی‌دونم باید چیکار کرد وقتی هم از زنده بودن شرمنده ای، هم جرات روبرو شدن با مرگ رو نداری. اینجا فعالیتی ندارم اما هر زمانی کمک خواستید و حس کردید کاری از من برمیاد، به ناشناسم پیام بدید. به امید روزی که حال هممون بهتر باشه و همدیگه رو شریک اتفاقات خوبمون کنیم. دوستتون دارم، مراقب خودتون باشید. ❤️