70's

من از سکوتی بزرگ می‌آیم؛ سکوتی که به یک دلیل ختم نمی‌شود، از آدم‌ها، از روزها، از چیزهایی که نشد گفت و چیزهایی که گفتنشان دیگر چیزی را عوض نمی‌کرد. این سکوت آن‌قدر در من امتداد پیدا کرده که حالا حتی اگر چیزی نگویی، می‌فهمم چه خبر است. مگر اینکه؛ تو از سکوت من هیچ نفهمی. @theseventies70

خودشان هفت خط عالم باشند!

به خودت فکر نکنی و

تو ببخشی و

تو نفهمی و تو بگذری

توقع دارند تو ساده باشی

به‌طرز وحشتناکی خونسرد و بی‌تفاوتم.گویی روحم در برکه‌ای آرام، عمیق، زیبا، بی‌احساس و سرد سکوت غل و زنجیر شده‌. @theseventies70

چند نفر پرسیدن از چی استفاده می‌کنم برای وصل شدن، من از ایشون @Vold_admin کمک می‌گیرم، تا حالا مشکلی نداشته.

به امید نور، حتی اگر دور

یه جایی میانِ ماندن و رفتن ایستاده‌ایم؛ نه آن‌قدر ریشه داریم که خیالِ ماندن آرام‌مان کند، نه آن‌قدر سبک شده‌ایم که بتوانیم دل بکنیم و برویم. چیزی شبیه به تعلیق است، اما نه از آن تعلیق‌های کوتاه و گذرا؛ این یکی، کش می‌آید، در جان می‌دود و خودش را به همه‌چیز تحمیل می‌کند. روزها دیگر «می‌گذرند» نیستند، امتداد پیدا می‌کنند؛ مثل خطی که پایانی برایش تعریف نشده باشد. صبح‌ها بیدار می‌شویم نه با اشتیاق شروع، که با عادت ادامه دادن. و ادامه دادن، این روزها بیشتر شبیه مقاومت است تا زندگی. خبرها، دیگر فقط خبر نیستند؛ شبیه ضربه‌هایی‌اند که با فاصله‌های نامنظم فرود می‌آیند. نه آن‌قدر دور که بتوان نادیده‌شان گرفت، نه آن‌قدر نزدیک که بتوان برایشان کاری کرد. فقط کافی‌اند تا ذهن، هیچ‌وقت به سکوت نرسد. آینده، آن واژه‌ی آشنایی که روزی برایش نقشه می‌کشیدیم، حالا عقب نشسته است؛ نه حذف شده، اما کم‌رنگ، دور، مثل نوری که از پشتِ مه دیده می‌شود. می‌دانیم هست، اما دست‌مان به آن نمی‌رسد. ما در میانه‌ایم؛ نه فرو ریخته‌ایم، نه پابرجا مانده‌ایم. شبیه ساختمانی که هنوز ایستاده، اما از درون ترک برداشته است. کسی از بیرون شاید چیزی نبیند، اما ما صدای این ترک‌ها را می‌شنویم؛ هر روز، کمی بلندتر از دیروز. با این‌همه، چیزی در ما خاموش نمی‌شود. نه امیدِ روشن و پررنگ، نه آن نیرویی که بتوان نامش را شجاعت گذاشت؛ چیزی ساده‌تر، کم‌ادعاتر اما سرسخت. شاید فقط امتناع از فروپاشی باشد. و همین، در زمانه‌ای که همه‌چیز میل به فرو ریختن دارد، کم چیز کوچکی نیست. @theseventies70

آدم‌ها هیچ‌گاه قادر به دیدن تصویر درست و کامل ما نیستند. نه چون نمی‌خواهند، بلکه چون هرکس ما را از زاویه‌ی نگاه خودش می‌بیند؛ با معیارها، تجربه‌ها و برداشت‌های شخصی خودش. این بخشی از زندگی و رابطه است؛ همیشه فاصله‌ای میان «آنچه هستیم» و «آنچه دیده می‌شود» وجود دارد. و این فاصله طبیعی است. راحت باشید. نگران دیدگاه آدم‌ها نسبت به خودتان نباشید. آن‌ها هیچ‌گاه شما را نزدیک به آنچه واقعا هستید نخواهند دید، پس خود واقعی‌تان را زندگی کنید، بی‌ آنکه اسیر تصویرهای ناتمام شوید. - ایران‌دخت @theseventies70

و تو چه می‌دانی از لحظاتی که تا خرخره در تاریکی و غم فرو رفته بودم، و با این‌ حال خودم خطاب به خودم می‌گفتم: «دوام بیاور عزیزِ من، دوام بیاور.» @theseventies70