•یادداشت های زیرِ تخت•

سرکوب سرکوب‌گران= f(f(x)

احساس می‌کنم باید خودکشی و افسردگی رو عقب بندازم و یه سفر King Crimson شناسی برم و همه‌ی آلبوم‌ها و ترکهاشون رو بجورم.

از میادین اصلی شهر عبور می‌کنی و خیره به پرچم به دست‌ها، صدای ضبط ماشین را بالا می‌بری. باندها در حال منفجر شدن و چشم‌های تو قفل شده‌اند به ماشین جلویی؛ به این فکر می‌کنی که کاش می‌توانستی حداقل یکی‌شان را به درک واصل کنی. هیچ منفعتی در پی زنده‌ماندن‌تان نیست. نه برای تو و نه برای او. کاش با قرصی در دست، پدال گاز را بفشاری و دست در دست او، اول خودت را راحت کنی و بعد جماعتی را شاد.

جالب اینجاست که برای اولین بار تو زندگیم قرار شد برای خونه نون بگیرم؛ نون هنوز تو ماشینه و من دو روزه که خونه نرفتم=]

وقتی رسیدیم رشت، انگار تو شهر خاک مرده ریخته بودن؛ همه‌جا خلوت و ساکت، دور میدون شهرداری هم شده بود جولان‌گاه کصکشای پرچم به دست..!! صبحونه رو که تو زیباسرا خوردیم، #منوچهر گفت: ببین تولد دوستمه و اگه بفهمه اومدیم رشت و اونجا نرفتیم پاره‌م می‌کنه؛ ما که تا اینجا اومدیم، چرا تهران نریم؟ گفتم: چرا نریم؟

ساعت ۲۳:۱۷ #منوچهر زنگ زد و گفت بیا بریم یه دوری بزنیم تو خیابونا. کات. ساعت ۷:۰۲ دقیقه‌ی صبحه و میدون شهرداری رشتیم.

بحث‌های واقعی من رو می‌ترسونن و بحث‌های غیرواقعی مدام این حس رو بهم می‌دن که انگار دارم نقش بازی می‌کنم.

Music Please @themaahii

‏من جز تو کسی را ندارم؛ البته تو را هم که ندارم.