ابدےِ مَن♥︎

🌚🏙️

من را از چه می‌ترسانی؟ من، زنی هستم که هزار بار مرگ را زندگی کرده‌ام و هنوز هم دست‌های مرگ را گرفته‌ام و با مرگ مثل خواهری سرکش، بر سر سفره‌ی تلخی نشسته‌ام. من به چشمان مرگ نگاه کرده‌ام و در آن، آینه‌ی حیات خودم را دیده‌ام. من از مرگ نمی‌گریزم، همان‌طور که از عشق، از زخم، از رسواییِ حقیقت نگریخته‌ام. من زنی هستم که اگر تمام جهان علیه من قد برافرازد، باز هم صدایم را پس نمی‌گیرم، باز هم تنم را در پنهان‌کاری دفن نمی‌کنم. من زنی هستم که با مرگ هم‌پیمان شده‌ام تا زندگی را بی‌امان فریاد بزنم. #نـونـــسا

گفتم: تو چی را بیشتر دوست داری؟ گفت: چشم‌هایت را، چشم‌هایت را، چشم‌هایت را… #نـونـــسا

شعرهایم را بسته‌ام با ریسمان سکوت تا مبادا دست‌هایت از لابه‌لای واژه‌ها سُر بخورند و تو گم شوی میان بی‌رحمی کلمات من این‌جا با سکوت و یک عشق ابدےِ ماندگار در هر واژه تو را کاشته‌ام تو را نوشته‌ام با وسواس عاشقِ که از ترسِ گم‌شدن همشه نام معشوق را در دل کتاب‌هایش پنهان می‌کند و اما تو دست‌هایت را از شعرم نگیر و اما تو هر بیتِ که می‌نویسم نبض تو را داشته باشد بوی تو را داشته باشد نام تو را داشته باشد اصلاً مضمون هر غزلم چشم‌های تو را داشته باشد وگرنه منِ بی‌تو نه شاعر می‌شود نه شعر می‌سراید و نه شعر می‌ماند… #نـونـــسا

شعرهایم را بسته‌ام با ریسمان سکوت تا مبادا دست‌هایت از لابه‌لای واژه‌ها سُر بخورند و تو گم شوی میان بی‌رحمی کلمات من این‌جا با سکوت و یک عشق ابدےِ ماندگار در هر واژه تو را کاشته‌ام تو را نوشته‌ام با وسواس عاشقِ که از ترسِ گم‌شدن همیشه نام معشوق را در دل کتاب‌هایش پنهان می‌کند و اما تو دست‌هایت را از شعرم نگیر و اما تو هر بیتِ که می‌نویسم نبض تو را داشته باشد بوی تو را داشته باشد نام تو را داشته باشد اصلاً مضمون هر غزلم چشم‌های تو را داشته باشد وگرنه منِ بی‌تو نه شاعر می‌شود نه شعر می‌سراید و نه شعر می‌ماند… #نـونـــسا

شعرهایم را بسته‌ام با ریسمان سکوت تا مبادا دست‌هایت از لابلای واژه‌ها سُر بخورند و تو گم شوی میان بی‌رحمی کلمات من این‌جا با سکوت و یک عشق ابدےِ ماندگار در هر واژه تو را کاشته‌ام تو را نوشته‌ام با وسواس عاشقِ که از ترسِ گم‌شدن همیشه نام معشوق را در دل کتاب‌هایش پنهان می‌کند و اما تو دست‌هایت را از شعرم نگیر بگذار هر بیتِ که می‌نویسم نبض تو را داشته باشد بوی تو را داشته باشد نام تو را داشته باشد اصلاً مضمون هر غزلم چشم‌های تو را داشته باشد وگرنه منِ بی‌تو نه شاعر می‌شود نه شعر می‌سراید و نه شعر می‌ماند… #نـونـــسا

شعرهایم را بسته‌ام با ریسمان سکوت تا مبادا دست‌هایت از لابلای واژه‌ها سُر بخورند و تو گم شوی میان بی‌رحمی کلمات من این‌جا با سکوت و عشق ابدے تو در هر واژه تو را کاشته‌ام تو را نوشته‌ام با وسواس عاشقی که از ترسِ گم‌شدن همیشه نام معشوق را در دل کتاب‌هایش پنهان می‌کند دست‌هایت را از شعرم نگیر بگذار هر بیتِ که می‌نویسم نبض تو را داشته باشد بوی تو را داشته باشد نام تو را داشته باشد اصلاً مضمون هر غزلش چشم‌های تو را داشته باشد وگرنه منِ بی‌تو نه شاعر می‌شود و نه شعر می‌ماند… #نـونـــسا

دقیقن مثل خیلی چیزهایی شخصی دیگر، هرکسی یک «درد» شخصی هم دارد که هیچ‌کسی جز خودش نمی‌تواند آن‌را عمیقن درک کند و بفهمد. #نـونـــسا

.

۲۱می.

🔎.

که رنج به اعماق جان ما رسید، اما ما دوباره دست بر زانوهایمان گذاشتیم، بلند شدیم و ادامه دادیم. ~

هیچ رابطه‌ی در کاری نباشد، هیچ تفاوتی بین جنیستِ زن و مرد در کار نباشد و…

آدمی گاهی دلش، کسی را می‌خواهد که او را بی‌هیچ منت و باری به آغوش کشد و بفهمد، حتی اگر هیچ دوست‌داشتنی هم درکار نباشد. #نـونـــسا

اگر بگویم هرگز شاد نبوده‌ام، دروغ است. شاد بوده‌ام، آن هم از همان شادهایی که از شدت‌شان دلت می‌خواست زمان بایستد، که همه‌چیز همان‌طور بماند، که هیچ‌چیز دست نخورد، اما همیشه بین هردو شادی‌ام، غمی داشته‌ام که از همه‌ی شاد‌مانی‌های جهان بزرگ‌تر بوده است. #نـونـــسا

مادرم همین اکنون وسط حرف‌ها و غرغر‌هایش می‌گفت: «کسی‌که بُرده‌گر باشید (منظورش یعنی کسی‌که بخواهدتت) بخاطر به‌دست آوردنت هرکاری می‌کند و بخاطر خوشبخت شدنت هر مانعی را رد می‌کند و…» به‌نظرم حق می‌گفت؛ امروزه ما برای دست آوردن هم چی کرده‌ایم!؟ بنظرم هیچی و هیچی…

این روزها، سیه‌ترین و به‌دردنخور‌ترین روزهایی‌ست که باید باشد. همین! #نـونـــسا