ELIOT

لرزید و ریخت، ریخت به ناگاه از دست رفت و آه کشید آه خندید مرگ تازه‌ی خود را آنگاه ناگریز و به اکراه با دست خود جنازه‌ی خود را بیرون کشید از دل آوار

«باهم» یه حسِ امن داره. باهم می‌ریم، باهم انجامش می‌دیم، باهم از پسش برمیایم. انگار وقتی «باهم» باشیم، بارِ زندگی یه کم سبک‌تر می‌شه.

پس تکه‌هایش را جستجو کرد، تکه‌هایی را که در راه به امید پیدا شدن دوباره‌اش انداخته بود و هیچ کسی در هیچ وقتی به جستجویشان نیامده بود…

آدم کتاب نیست که صفحه ۱۵۳ را نشانه بگذاری و بروی و بعدها که برگردی هنوز روی صفحه ۱۵۳ روی قفسه منتظرت باشد. آدم میرود. آدم تغییر میکند.

آخرین جمعه تابستون

ولی یه سری چیزا اگه از تایمش بگذره فقط حسرتش باهات میمونه

زندگی سخت هست اما زندگی برای آدمایی که به همه چی اهمیت میدن سخت تره…

و از یک جایی به بعد آدم دیگر حتی درست به یاد نمی‌آورد که پیش از آن همه چیز چگونه بوده است، انگار که تنها یک روز صبح که چشمانش را باز کرده است، خودش را در وسط جایی و چیزهایی پیدا کرده باشد که تعلق خاطری به هیچ کدامشان ندارد و تنها در جایی که باید قرار داشته باشند، قرار دارند و نه چیزی بیشتر از آن.

It’s ok, it’s not the first time

سکوت هم می‌تواند پاسخی باشد؛ و گاهی از هر کلمه‌ای دردناک‌تر است..

فیودور داستایفسکی-نازنین

شاید سخت‌ترین نبرد آدمی زیستن امیدوارانه شانه به شانه‌ی ناامیدی باشد