•𝕄𝕆𝕆ℕ•

اونجایی فهمیدم عاقل شدم که دیگه مثلِ قبل حرف نزدم و به آدما اصرار نکردم.

انقدر که مُحبت تاوان داره،اشتباه نداره.

هیچ‌کس متوجه نمی‌شه چقدر تحت فشاری. چرا یه‌سری روزها حالت خوب نیست و حوصله نداری. فقط چیزی رو می‌بینن که تو می‌خوای ببینن. بدترین قسمتش اینجاست که نمی‌تونی به کسی چیزی بگی، چون نمی‌خوای غمت اطرافیان رو غمگین کنه. خودت سعی می‌کنی تنهایی یه گوشه از پسشون بربیای.

نمی‌دونم شما به آدمایی که کم میارن چی میگید اما حامد ابراهیم‌پور خیلی قشنگ میگه؛ به رقص مرگ میان تنت ادامه بده نفس بگیر و به جان کندنت ادامه بده ...

دلم میخواست یه قاصدک باشم و با اولین وزش باد از جام کنده بشم و به هر سمتی که میتونم برم و جایی که الان هستم رو ترک بکنم .

تعادل یعنی به همون اندازه که صبوری؛ زیر میز زدنو هم بلد باشی.

انقدر باید ضربه بخوری، دو رویی ببینی تا به این درک برسی؛ همه کسایی که باهاشون نسبت یا آشنایی داری لزوما خوبیت رو نمیخوان..

‏بدون اينكه مامان باباهامون چیزی بفهمن، چه ضربه هاى روحى و چه شبايى رو پشت سر گذاشتیم. ولى اونا فكر ميكنن ما بى خيال و بى مسئوليتيم..

اینکه دوستم داشته باشی مثل این است که عابری در پیاده رو ناگهان در آغوشم بگیرد همین قدر بعید... همین قدر ناممکن... مهدیار دلکش

تابستونم رو دارم شبیه یه مرد 55 ساله ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.