𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

Teenage dreams, 1950s edition. Teenage cool before it was mainstream.

Peace begins the moment you realize that other people's stories are about them, not about you.

Lyrics✨ Let me, let me, tell more mouth Bold eyes Oh no no no don't don't don't Will they let me tell more mouth Bold eyes Oh no no don't don't don't don't Yes I'm in love Yes I'm in love And afraid to see you Til the next one Yes I'm in love Yes I'm in love And afraid to see you Your wrath Do we deny then Worth we have yet had chorus Desperate agenda No Are we united Worth we have yet had Desperate angel No Are we agreed Now we are free To the feelings we should have They've all gone dancing Now we agree Now we are we And the feelings we should have They've all gone dancing Will they let me tell more mouth Bold eyes Oh no no don't don't don't don't Feels Now we are angels Excellent deal Soon all of it falls Feels Now we are angels Excellent deal Soon all of it falls

Anna Held (1872-1918) "زن خندانی که لبخندش یک امپراتوری ساخت"

آنا هلد، بازیگر، خواننده و چهره برجستهٔ تئاتر موزیکال در آغاز قرن بیستم بود. زادهٔ لهستان، بزرگ‌شدهٔ پاریس، و بعدها ستاره‌ای درخشان در برادوی نیویورک، او یکی از نخستین زنان مهاجر بود که از طریق استعداد، جسارت و زیبایی کلاسیکش مرزهای شهرت را درنوردید. آنا نه تنها با صدای شیرین و چهره خندانش دل‌ها را برد، بلکه الهام‌بخش ظهور Ziegfeld Follies شد. یکی از معروف‌ترین نمایش‌های موزیکال آمریکا که سال‌ها فرهنگ عامه را تحت تأثیر قرار داد. فلورنت زیگفلد، تهیه‌کننده بزرگ تئاتر و شریک زندگی‌اش، بخشی از موفقیت خود را مدیون جاذبه و قدرت تبلیغاتی آنا بود. او با استفاده از تصویر زنانه و اغراق‌شده‌اش از چهره تا لباس و حرکات اغواگرانه یک برند فرهنگی ساخت که هنوز در تاریخ تئاتر زنده است. • آنا یکی از نخستین زنانی بود که زیبایی را ابزاری هوشمندانه برای قدرت اجتماعی و هنری کرد. •آنا پیش از آن‌که صدای زنان در تاریخ شنیده شود، با نبوغ، جسارت و تصویر اغراق‌شده‌ از زنانگی، راه را برای بسیاری هموار کرد.

#Velvetstrength

این ترک رو اگه وسط دعوای دوتا گربه پلی کنید به جای میو میو کردن های وحشیانه شروع می‌کنن همدیگه رو بغل کنن.

بعضی آهنگا مثل یه بغل آرومن. مثل یه بغض قشنگ. All By Myself واسه من یه چیز خاصه. وقتی سلین می‌خونه، انگار یکی دست گذاشته رو قلبم و با صدای بلند داره حرفای آرومِ دلمو میگه. اونجاش که میگه "Don’t wanna be all by myself anymore"، یه بغض شیرین میاد می‌شینه گوشه‌ی گلوم. نه به‌خاطر ضعف به‌خاطر اون دلتنگی لطیفی که فقط شبای ساکت بلدن بغلش کنن. این آهنگ برام یه جور نوازشه. یه جوری که می‌فهممت عزیز دلم. و من؟ هر بار باهاش گوشه‌ی دلمو می‌گیرم، می‌فشارم، لبخند می‌زنم، و یه کوچولو آروم‌تر می‌شم.

عاشق این دختر خانوم هستم💕

سلام کنید به من‌ در‌آوردی ترین غدای جهان چون بین کلاسام وقت ندارم فکر کنم و فقط باید یه چیزی بپزم 👩🏼‍🍳