𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

John Martin (1789-1854): The Coronation of Queen Victoria, 1839. @hyperfemininity

Talk? http://t.me/HidenChat_Bot?start=7683908961

Winter in Japan feels like a quiet dream I’ve carried with me my whole life. When I think of it, I see soft lights behind frosted windows and hear the distant echo of those old anime worlds that shaped my childhood. There’s a gentle magic in that cold air, a kind of beauty that settles in my chest, and every time I imagine it, I fall in love with Japan in a way that feels almost secret and completely mine.

❄️

http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41 چه‌خبر؟

Raymonda.🩰🪽

تو ناشناس ام افتخار ندادید پیویم هست. @Softgrenadine

لطفا بهم چندتا آلبوم معرفی کنید لینک ناشناس توی بیوی چنل هست.

گاهی جهان را برای خودم بیش از اندازه دشوار می‌کنم. انگار ذهنم نمی‌تواند به سادگی جهان تن دهد. همه‌چیز را باید بفهمم، تحلیل کنم، رمزگشایی کنم، مخصوصا انسان‌ها را. رفتارشان برایم شبیه معمایی‌ست که اگر زود حل شود، ارزشی ندارد. شاید به همین دلیل، همیشه در مرز احتیاط قدم می‌زنم؛ زود باور نمی‌کنم، زود نمی‌سپارم، زود وا نمی‌دهم. اما در لحظه‌هایی نامعلوم، چیزی از درونم سر برمی‌آورد که با من بیگانه است. نه می‌توانم کنترلش کنم، نه انکارش. گاهی حرفی از دهانم می‌پرد، یا واکنشی نشان می‌دهم که به خودم نمی‌آید. شاید آن، منِ سرکوب‌شده‌ام است، آن بخش تاریکی که از سال‌ها پیش در ناخودآگاهم مانده، و حالا گاهی برای چند ثانیه، از پشت پرده بیرون می‌زند تا یادم بیندازد که هنوز زنده است. و من، هر بار، میان دو قطب معلق می‌مانم: آن که وانمود می‌کند آرام است، و آن که در سکوت، می‌جوشد. شاید همین تضاد است که مرا می‌سازد. شاید همین تضاد، تفاوت من با دیگران باشد. نه برتری، نه ادعا، فقط نوعی زیستن در سایه‌ها، جایی میان روشنایی و تاریکی ذهن.

http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41 بعد از چند روز سلام.

بچه ها جون واقعا نیاز دارم که باهاتون صحبت کنم سوالای جالب بپرسید💌 http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41

مدتی‌ست ذهنم به شکلی وسواس‌گونه درگیر این تأمل شده که در مسیر زندگی، گاه با انسان‌هایی روبه‌رو می‌شویم که حضورشان چیزی فراتر از آشنایی معمول است؛ حضوری که نه به کلام، بلکه به لحنِ بودنشان معنا می‌دهد. آن‌ها دوست داشتن را به زبان رفتارهایی منتقل می‌کنند که از ژرفای روان برمی‌خیزد، از ناحیه‌ای که آگاهی هنوز واژه‌ای برایش نیافته است. اما برای بسیاری، این جنس از صمیمیت بیگانه است؛ روانِ ناآماده، در برابر آن عقب می‌نشیند، چون امنیتِ واقعی را تاب نمی‌آورد. و همین واكنشِ پس‌زننده، نشان می‌دهد كه چنین انسان‌هایی نادرند. از آن دست حضورهایی که وقتی از زندگی می‌گذرند، در ناخودآگاه جا می‌مانند. چیزی میان رویا و واقعیت، میان فقدان و تداوم، ردی از عشقِ ناب که نه فراموش می‌شود، نه تکرار.

⏳

For those who hear the hum.