جـــان پناھ

https://t.me/AttackOnZombies/22565 وای... من رسما داشت گریه‌ام می‌گرفت اولش اون آهنگ stop the rain قلبمو شکوند واقعا الانم لایوش :))))

مثل داستان‌های فانتزی که تا چند سنگ یا عنصر کنار هم قرار می‌گیرن، جادو عمل می‌کنه.

و حالا بعد از این همه مدت دوباره اتفاق می‌افته.

اون‌ها در کنار هم تکمیل می‌شن

می‌فهمم:)

من از دیشب بغض دارم، وقتی نامجون برگشت و دیدم انقدر مضطربه، دیدنشون باهمدیگه و همه چی یه بار سنگین گذاشت رو قلبم، امروزم که اومد و صحبت کرد با حرفاش میخواستم رودخونه گریه کنم، انگار که کسی که همیشه برام مثل کوه بوده یهو از درداش گفت، امشب که جونگکوک و جیمین برگردن مطمینم گریه میکنم، اگر همشون رو باهم ببینم که بیشتر، احساساتم انقدر قر و قاطیه که خدامیدونه.

واقعا دمتون گرم تونستید تا اون موقع صبر کنید.

ارهههه😭😭😭😭 من خودم امروز صبح بیدار بودم اولش بدجور خوابم گرفته بود ولی تا لحظه‌ای نامته اومدن یهو خوابم پرید و هیجان داشتم حتی میخواستم جیغ بزنم :)))) اینکه میدیدم هنوز همون پسرای چند سال پیشه و فرق نکردن فقط بالغ‌تر شدن و همچنان در کنارشون اون حس امن رو دارم، باعث شد از خودم تشکر کنم که آرمی شدم و هنوزم هستم :))))

*ملکوتی شدن*

ولی ویدیوهای لایو نامجون و دفتر خاطراتش رو دیدم خیلی جلوی خودمو گرفتم گریه نکنم.

منم راستش یکم مضطربم، چون مدت زیادی گذشته و نمی‌‌دونم با شخصیت‌های جدیدشون می‌تونم احساس امنیت گذشته رو داشته باشم یا نه.

من خیلی خوشحالم، دلم قیلی ویلی میشه کاملا ولی از طرفی معذبم انگار که دوستای نزدیکم که ارتباطمون کم شده بوده رو بعد ۳ سال میخوام ببینم، به این فکر میکنم که چقدر اتفاق افتاده واقعا باورم نمیشه :)

بشینم احساسات قدیمی آرمی بودنم رو زنده کنم

داره بارون میاد و با ولوم آخر pied piper>>>

الان قلب‌های اکلیلی برای ماست.