"وآله"

... انگار در او شنا می‌کردم. نه آن‌چنان که در استخری حقیر که دایم سرتان بخورد به دیوارهای چهار طرفش یا پاهاتان برسد به کف کم عمقش. دریا بود انگار. می‌گفت بیا و من فرو می‌رفتم در او. می‌دویدم در او. انگار دیوار نداشت. کف نداشت. سقف نداشت. تُنگ تنگی نبود که ماهی روح‌تان مدام دیواره‌‌هایش را لمس کند. هرچه بود آب بود و امکان. امکان دویدن، پریدن. شنا کردن. جیغ کشیدن. ستایش کردن. سجده کردن. گریستن. و همین مرا بیشتر می‌هراساند. همه‌ی ترس من از این حقارت بود. از محاط شدن در کسی که پایانی نداشت. دست کم برای من نداشت. برای همین بود که نقطه را گذاشتم. وقتی نقطه را می‌گذاشتم، کنارم بود. تنها چند سانتی‌متری‌ام. در یکی از پیچ‌های تند که به سرعت می‌دویدم... حکایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه/ مصطفی مستور وآله