•گیلدا•

- وقتی تهران رو می‌زدن و صدای انفجار می‌شنیدیم کل روز ما رو مختل می‌کرد. کل روز ما بودیم و بدنی پر از تنش و استرس. ذهنی که درگیر بود و نمی‌تونست درست فکر کنه. به آیندهء طولانی و برنامه‌ریزی که هیچ، حتی به اینکه تا شب می‌تونه با خیال راحت یک گوشه بشینه یا نه؟ دائم فکر می‌کردیم شاید موشک بعدی نزدیک‌تر باشه. شاید این بار ما رو بزنن. شاید این بار موجش خونه و زندگی ما رو خراب کنه. خودمون به کنار، استرس وحشتناک برای عزیز‌هامون که در روز هزاران بار پیام می‌دادیم که از حال هم خبردار بشیم به کنار. لحظه‌ای اگر کسی جواب نمی‌داد تا سکته پیش می‌رفتیم. نه خواب راحت، نه حمام راحت، نه زندگی راحت. گذشته‌‌امون رو که نابود کرده بودن، حال ما رو از ما گرفته بودن و هیچ دیدی نسبت به آینده نداشتیم و نداریم. قفلِ قفل. و حالا چندین شب پی در پی جنوب زیر بمباران غرق شده. و من هرشب به بچه‌ها فکر می‌کنم. حقیقتا اول به بچه‌های کنکوری. به بچه‌هایی که این همه سال زحمت کشیدن، تلاش کردن، تو گرما و نبود آب و برق و گاز درس خوندن، فقر دیدن، بی‌امکاناتی دیدن و نتیجهء تلاش‌هاشون رو ازشون گرفتن. چرا؟ چون چشم‌ها بسته شده. چون کسی حواسش نیست که اون امتحان نهایی کثافتی که داره گرفته می‌شه برای دانش‌آموزهای یک کشوره! چتونه؟ واقعا درک همین مطلب ساده رو هم ندارید؟ چقدر دیگه با آینده و زندگی ما قراره بازی کنید؟ حرف شما راست بود. شما تصمیمتون رو از اول گرفته بودید. شما تصمیم گرفتید که اگر غرق شدید باقی‌ماندهء ما رو هم که نتونستید به بدترین شکل بکشید همراه خودتون غرق کنید. ولی ما نمی‌ذاریم. ما می‌مونیم. ایران می‌مونه. اما شما نه!