KAVYR
رفتن به کانال در Telegram
Not the best one ارتباط با ما: @ لینک ناشناس:https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-1104586-j9HhNQE
نمایش بیشتر85
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
-130 روز
آرشیو پست ها
85
Repost from سردوش سوبان
دختر روز نمیخواد دختر رفیقی که تو روش خوبه ولی پشت سرش بهش حسودی میکنه و بد میگه ازش رو میخواد
85
Repost from N/a
مسئله امروز جهان، دیگر صرفاً این نیست که چگونه باید به سوی ترقی و پیشرفت گام برداریم؛ چرا که راه‌های رسیدن به آن تا اندازه‌ای شناخته شده‌اند، امکانات و ابزارهایش در دسترس‌اند، استعداد و تواناییِ انسانی فراوان است و انسان‌هایی که بتوانند این مسیر را بپیمایند نیز کم نیستند. دشواریِ اصلی، شاید پیش از آنکه در یافتن راهِ پیشرفت باشد، در یافتن معنای آن است: با چه هدف و انگیزه‌ای می‌خواهیم جهانمان، کشورمان و، در معنایی گسترده‌تر، جایگاه انسان را ارتقا دهیم؟ و این حرکت را تا کجا باید ادامه داد؟ آیا برای آن حد و مرزی شناخته‌ایم، یا چنان شیفته خودِ «پیشرفت» شده‌ایم که دیگر درباره مقصد آن پرسشی نمی‌کنیم؟
اصلِ مسئله را نمی‌توان در ضرورت حرکت رو به جلو انکار کرد؛ ما باید پیش برویم و بسیاری از شیوه‌های این پیش رفتن نیز روشن است. اما شاید پرسش بنیادی‌تر درست از همین‌جا آغاز شود: از این پیشرفت و ترقی چه می‌خواهیم و انگیزه ما از طلب کردن آن چیست؟ اگر پیشرفت را صرفاً به معنای افزودن بر توانایی‌ها، امکانات و قدرت خود بدانیم، بی‌آنکه بدانیم این افزایش توانایی قرار است در خدمت چه غایتی باشد، آیا هنوز می‌توان آن را پیشرفت نامید؟
از این رو، مسئله نخست آن است که غایتِ این حرکت را بشناسیم و بدانیم در نهایت چه چیزی را می‌خواهیم به دست آوریم؛ و مسئله دوم آن است که برای این حرکت، حد و اندازه‌ای قائل شویم. آیا هر آنچه می‌توان انجام داد، الزاماً باید انجام شود؟ آیا هر مرزی که تواناییِ انسان امکان عبور از آن را فراهم می‌کند، شایسته عبور کردن است؟ و اگر قرار است پیشرفت همچنان ادامه یابد، مرز آن کجاست و چه کسی باید آن را تعیین کند؟ شاید دشوارترین پرسشِ عصر ما نه چگونگیِ پیش رفتن، بلکه همین باشد که به کجا می‌رویم و چرا باید به آنجا برویم.
