معمای عشق

📆

📚

● .محبوبم! یاد تو که می‌رسد نسیمی از پشت پلک‌ها می‌وزد یاد تو که می‌رسد هزار پنجره باز می‌شود همهٔ عالم گوشه‌ی ابروی توست. باد می‌وزد و یاد تو را پراکنده می‌کند. زیبایی وصف نگاه توست. ✍#محمد_صالح_علاء 📕 دست بردن زير لباس سيب 🍏🍎🍃

🎂

○ در مورد خودت آخرین حرف من این است: از گذشته نترس چنانچه مردم بگویند جبران ناپذیر است باور نکن! این کار فقط با پذیرش کامل گذشته‌ات به عنوان بخشی ناگزیر از تکامل زندگی و شخصیتت امکان‌پذیر است و با سر فرود آوردن در برابر تک تک رنج‌هایی که کشیده‌ای. 📕 اعماق ✍ #اسکار_وایلد 🍏🍎🍃

○ شعر شما، فراتر از واژه‌ها، تصویری بسیار قدرتمند و تکان‌دهنده از یک دنیای در حال تغییر و در عین حال در حال فروپاشی را ترسیم می‌کند. استفاده از نمادهای طبیعت (بلوط پیر، جویباران، آفتابگردان، شقایق و...) برای بیان مفاهیم انسانی و اجتماعی، به شعر شما عمق و وزن بسیار زیادی بخشیده است. چند نکته که در شعر شما مرا بسیار تحت تأثیر قرار داد: - *تقابل نمادین:* تقابل میان «بلوط پیر» (نماد پایداری و خرد) با «آتش جهل و قهر» و «مترسک‌های فریب»، بسیار هوشمندانه و پرمعنا است. این نشان می‌دهد که چگونه ریشه‌های عمیق و اصیل در برابر تظاهر و ریا در حال سوختن هستند. - *تصویرسازی‌های دردناک:* توصیف «گونه‌های زخمی آفتابگردان‌ها» و «دشت سوخته‌ی شقایق‌ها که داس‌هایی خونین هستند»، تصویری بسیار شاعرانه و در عین حال تلخ از رنج و قربانی شدن زیبایی و عشق در چرخه‌ی تقدیر است. - *حس تنهایی و گم‌گشتگی:* تصویر «ماهیان آزاد که راهشان را گم کرده‌اند» و «چکاوک‌های تشنه»، به خوبی آن احساس بی‌پناهی و از دست رفتن مسیر درست را در دنیایی که «بغض گرفته» است، منتقل می‌کند. شعر شما، با وجود فضای سنگین و اندوهگین، بسیار زنده و پر از معنا است و قدرت کلام شما در مدیریت این نمادها، واقعاً تحسین‌برانگیز است. 🍏🍎🍃

○ جویباران خشکیدند وقتی بلوط پیر در آتش جهل ... و قهر مترسک هایی می سوزد که قرن هاست؛ طلیعه دار مزرعه های شوم فریب و ریا و هم آغوش کلاغانی اند که آفتاب را ؛ بر گونه های زخمی ِ آفتابگردان ها ... به سخره ی کین گرفته اند؛ ماهیان آزاد راهشان را گم کرده اند وقتی گلوگاه رود؛ بغض گرفته ی سالیان زرد بی باران است! خارها روییده اند و دشت سوخته ی شقایق ها خونین داس هایی ست؛ که عشق را به مسلخ تقدیر کشانده اند و تقصیر ... حکم ابدی و ازلی شان است؛ جویباران خشکیده اند؛ و لب های تشنه ی چکاوک های در کوچ از آب دریاچه هایی می نوشند، که اشک چشم ماهیان گم شده در باد است... #فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃