معمای عشق

هر روز یک غزل با حافظ --------------------- گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماست غافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ما کان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار آن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو ساقی بیار باده که رمزی بگویمت از سرّ‌ِ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشان از افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاست درسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو 🍏🍎🍃

🎼❤️🎼 همه تشنه لبیم ساقی کجایی گرفتار شبیم ساقی کجایی اگه سبو شکست عمر تو باقی که اعتبار می تویی تو ساقی اگه میکده امروز شده خونه تزویر تو محراب دل ما، تویی تو مرشد و پیر همه به جرم مستی سر دار ملامت می میریم و می خونیم سر ساقی سلامت یه روزی گله کردم من از عالم مستی تو هم به دل گرفتی، دل ما رو شکستی من از مستی نوشتم ولی قلب تو رنجید تو قهر کردی و قهرت مصیبت شد و بارید 🍏🍎🍃

○ روشنگر آييــنه دل‌ها دم صبح است اين روح نهان درنفس مريم صبح است خورشيدجهانتاب کزو لعل شود سنگ از پـرتو روشن گهری خاتم صبح است ✍️ #صائب_تبریزی دوشنبه تان به طراوت عشق و زندگی 🍏🍎🍃

همه چی از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادشه یادمه قبل از سوال کبوتر با پای من راه می رفت جیرجیرک با گلوی من می خوند شاپرک با پر من پر می زد سنگ با نگاه من برفو تماشا می کرد مست می کردم من با زنبور ، از گس عطر گل بابونه سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز هاله بودم در صبح ، گرد چتر یاس گیج می رفت سرم ، در تکاپوی سر گیج عقاب نور بودم در روز سایه بودم در شب خود هستی بودم روشن و رنگی و مرموز و دوان من عفریته مرا افسون کرد مرا از هستی خود بیرون کرد . راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود خود فراموشی بود... 👤#حسین_پناهی 🍏🍎🍃