معمای عشق
رفتن به کانال در Telegram
از عشق همین بس که معمایِ شگفتی است... فرح _فریماااا https://t.me/AF14202https https://t.me/AFmoamm
نمایش بیشتر795
مشترکین
-124 ساعت
+67 روز
+1530 روز
آرشیو پست ها
795
🎼❤️🎼
بال پرواز
قفس زخمی ست؛
مرا تا حضور سبز پرنده ببر
که از تاب میله های سرد قفس؛
نایِ ابریِ نفس بسته است ...
#فرح_فریماااا_معمای_عشق
🍏🍎🍃
11 مه 2025, 16:03
795
🎼❤️🎼
🗣#Enrico_Macias
🎼#La Mamma
-----------------------
ملائک؛
شرمنده یِ بالِ پرواز تواند
در آسمانِ عشق و ایثار
و خورشید و ماه؛ وام دارانِ
چشم هایِ مهربان ات____
#فرح_فریماااا_معمای_عشق
روز جهانی مادر شادباش و گرامی
🍏🍎🍃
11 مه 2025, 09:19
795
چرا درختان
شوکت ریشههایشان را پنهان میکنند؟
«پابلو نرودا»
آنچه تبر داران از درخت میبینند ساقه، شاخه و برگ است. آنچه پنهان است و درخت را استوار نگه میدارد ریشه است.
تبر را برمیدارند و شاخهها را قطع میکنند، اصلا چه میگویم این تنههای بلا کش دهر را قطع میکنند. ولی غافل از آنند تا زمانی که ریشه قرص و محکمش در زمین جا خوش کرده باشد یا خودش جوانه میزند و دوباره سبز میشود و یا حتی اگر ضربه ناجوانمردانه تبر به حدی باشد که دیگر توانی برای جوانه زدن دوبارهاش نگذارد، او کماکان ریشهاش را و تن زخمیاش را میزبان بذر و قلمهای میکند چرا که سبز شدن در وجود او نهفته است و رویای دوباره سر به آسمان کشیدن در نهادش است.
امروز در مسیر کوهنوردیام دوباره و یا بهتر است بگویم چند باره به چنین درختان بریده تن ولی ریشه داری برخوردم که امیدش را از دست نداده و نیم تنه زخمیش را پذیرای بذر و قلمه ای کرده و اجازه داده با تکیه بر ریشه قویش سبز شود ودوباره سر در آسمان بلند کند و بودنش را و ادامه حیاتش و ریشه قوی و ماندگارش را حتی اگر شده در جسم و جان جوانهای دیگر به رخ بکشد.
نمی دانی که این منظره چقدر برایم آشنا بود.
با ذره ذره وجودم ماندگاری و پایداری این نیم تنه بی سر ولی ریشه دار را حس کردم.
حس غریبی بود شاید بسان حس همه مرغان مهاجر.
یاد این شعر خانم فرح فریما افتادم:
دستِ چنگیزِ زمان؛
در قفایِ دین و ایمان
ریشه ها را تیشه می زد
تیشه بر هر ریشه می زد
آه...
یک شب اما؛ خواب دیدم
تندری زد؛ ابرها بارید
رود جاری شد؛
زمین بیدار شد از خواب ؛
و نخلستانِ بی سر باز هم، خندید
و جنگل ها، همه رویید، و من
در خواب دیدم
زمستان رفت؛ بهاران شد
از تنِ سرخِ زمین هم؛ یک گلستان
لاله جوشید
من و تو ...
ما شدیم، با عشق خندیدیم؛
و ققنوسِ وطن؛ بیدار شد، بیدار
میرزا عارف ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۴
11 مه 2025, 08:29
