معمای عشق

غزل شماره/ ۳۵۴ حافظ به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم بیا کز چَشمِ بیمارت هزاران دَرد برچینم الا ای همنشینِ دل که یارانت بِرَفت از یاد مرا روزی مباد آن دَم که بی یادِ تو بنشینم جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکُش فریاد که کرد افسون و نیرنگش ملول از جانِ شیرینم ز تابِ آتش دوری، شدم غرقِ عرق چون گُل بیار ای بادِ شبگیری نسیمی زان عرقچینم جهانِ فانی و باقی فدایِ شاهد و ساقی که سلطانیِّ عالَم را طُفیلِ عشق می‌بینم اگر بر جایِ من غیری گزیند دوست، حاکم اوست حرامم باد اگر من جان به جایِ دوست بُگزینم صَباحَ الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز که غوغا می‌کند در سر خیالِ خوابِ دوشینم شبِ رحلت هم از بستر رَوَم در قصرِ حورُالعین اگر در وقتِ جان دادن تو باشی شمعِ بالینم حدیثِ آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد همانا بی‌غلط باشد، که حافظ داد تلقینم 🍎🍏🍃

🎼❤️🎼 🇫🇷 سلام به رویشِ صبح ؛ که طراوت یاد تو ... سبز می کند شکوفه هایِ نیلوفری ِ آفتاب را_ ... #فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃

🎼❤️🎼 بعضی ها؛ حتا در نبودن ها هم از همه بیشتر اند و دلتنگی بعضی ها... از نزدیک بودن همه ی آدم ها، دلچسب تر "دوست داشتن تنها حسی هست که نیازی به معنا ندارد چون خودش معنای تمام کلمات گفته و ناگفته ی عالم هست..." #فرح_فریماااا_معمای_عشق 🍏🍎🍃

🎼❤️🎼 🎙#خولیو_ ایگلسیاس مکان ها هیچ ارزشی ندارند، وقتی که از وجود کسانی که دوستشان داریم خالی اند... #محمود_درویش 🍏🍎🍃