معمای عشق

○ روحِ اعماق، حتی به من آموخت که عمل و تصمیم خود را وابسته به رؤیاها بدانم. رؤیاها راه زندگی را هموار می‌کنند، و بی‌آنکه زبان آنها را بدانی تو را شکل می‌بخشند. فرد می‌خواهد این زبان را بیاموزد، اما چه کسی می‌تواند آن را یاد دهد و بیاموزد؟ دانشوری کافی نیست؛ معرفتی قلبی هست که بصیرتی عمیق‌تر می‌آفریند. معرفت قلبی در هیچ کتابی یافت نمی‌شود و قرار نیست بر زبان هیچ دانشمندی جاری شود، بلکه همچون بذری از درون تو، از دل خاک تیره جوانه می‌زند و می‌بالد. دانشوری به روح این زمانه تعلق دارد، اما این روح به هیچ طریق رؤیا را درنمی‌یابد، زیرا که روح آنجا حضور دارد و علم آموختنی و دانشورانه هم آنجا نیست. اما چطور می‌توانم معرفت قلبی را کسب کنم؟ این معرفت را تنها با تمامی زندگی کردنِ زندگی خود کسب می‌نمایید. زمانی زندگیِ خود را به تمامی زندگی کرده‌اید که آنچه را خود زندگی کنید که هرگز تا به حال زندگی ننموده‌اید اما آن را به دیگران واگذاشته‌اید تا زندگی کنند یا بر آن تأمل کنند. خواهی گفت: "اما من نمی‌توانم هر آنچه که دیگران زندگی می‌کنند و به آن می‌اندیشند را خود زندگی کنم و بدان تأمل نمایم و بیندیشم." بلکه باید بگویی: "آن زندگی را که هنوز می‌توانم زندگی کنم، باید زندگی کنم، و آن افکاری که هنوز می‌توانم با آنها بیندیشم، باید به آنها بیندیشم." ظاهرا انگار که می‌خواهی از خودت بگریزی تا مجبور نباشی آنچه را تاکنون زندگی ناشده مانده زندگی کنی. اما نمی‌توانی از خودت بگریزی. همیشه با تو همراه است و تحقق را مطالبه می‌کند. اگر تظاهر کنی به این مطالبه، نابینا و ناشنوا هستی، وانمود کرده‌ای به خود که نابینا و ناشنوا هستی. بدین طریق هرگز به معرفت قلبی دست نخواهی یافت. معرفت قلبی همان چگونگی قلب است. از یک قلب دغل‌کار، دغل‌کاری را خواهید شناخت. از یک قلب نیکوکار، نیکی را خواهید شناخت. برای آنکه فهم شما کامل گردد، بدان که: قلبت هم خیر است و هم شر. می‌پرسی، "چه؟ باید شر را هم زندگی کنم؟" روح اعماق درخواست دارد: "آن زندگی را که هنوز می‌توانی، باید زندگی کنی. نیک زیستن، نه نیک‌زیستن تو، نه نیک‌زیستن دیگران، که تنها نیک‌زیستن است که تصمیم می‌گیرد." ✍#کارل_گوستاو_یونگ 🍏🍎🍃

📆

🌨