معمای عشق

○ من آن شکسته بنایم درین خراب آباد که در خرابی من ناز می‌کند سیلاب # صائب_تبریزی 🍏🍎🍃

دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش آنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش همتی را که به روشن گهری مشهورست چون گدایان تنک مایه به یک نان مفروش نبرد آب گهر تلخی منت ز مذاق چون صدف آب رخ خویش به نیسان مفروش دامن وصل، طلبکار تهیدستان است فقر را ای دل آگاه به سامان مفروش باد دستانه مکن عمر گرامی را صرف آنچه ارزان به تو دادند تو ارزان مفروش رشته عمر ابد بی گره منت نیست جگر تشنه به سرچشمه حیوان مفروش ساکنان حرم از قبله نما آزادند رهنمایی به من ای خضر بیابان مفروش گریه ساخته در انجمن عشق مکن بیش ازین دانه پوسیده به دهقان مفروش پیش من بحر ز گرداب بود حلقه بگوش دیده تر به من ای ابربهاران مفروش عارفان زهد لباسی به جوی نستانند برو ای شیخ، به ما پاکی دامان مفروش سطحیان غور معانی نتوانند نمود بیش ازین جلوه به آیینه حیران مفروش سخن از پردگیان حرم توفیق است صائب او رابه زر و سیم لئیمان مفروش #صائب_تبریزی - غزل شمارهٔ ۴۹۸۴ ۱۰ تیر روز بزرگداشت صائب تبریزی 🍏🍎🍃

○ مردم نمی‌توانند درک کنند که عشق نوعی فعالیت و نوعی توانایی روح است، خیال می‌کنند تنها چیز لازم پیدا کردن یک معشوق مناسب است و از آن پس همه‌چیز به خودی خود ادامه خواهد یافت. این درست مثل آدمی است که می‌خواهد نقاشی کند، ولی به جای اینکه هنر و فن آن را یاد بگیرد، می‌گوید منتظر موضوع مناسبی برای نقاشی هستم و ادعا می‌کند که اگر موضوع را بیابد زیباترین نقاشی‌ها را خواهد کرد. اگر آدم واقعا و صمیمانه کسی را دوست داشته باشد، حتما همه مردم، دنیا و زندگی را دوست می‌دارد. اگر من بتوانم به کسی بگویم «تو را دوست دارم» باید توانایی این را هم داشته باشم که بگویم «من در وجود تو همه کس را دوست دارم، با تو همه دنیا را دوست دارم، در تو حتی خودم را دوست دارم...!!» ✍️ #اریک_فروم 📕 هنر عشق ورزیدن 🍏🍎🍃

می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم چشم بد دور که بی‌مطرب و مِی مدهوشیم حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما بلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم #حافظ

🍹

خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدایا بفرست نازنینی که به رویش مِی گل‌گون نوشیم ارغنون ساز فلک ره‌زن اهل هنر است چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟ #حافظ