تْـی؛

لازم دونستم از منظر مکان پابلیک خودم این رو بگم؛ نمونه‌ی بارز جمجمه‌ای مسموم، پوسیده و کپک‌زده از زباله‌دانیِ هرزگی؛ موجودی که تمام هنر و فضیلتش، چیزی جز شکم‌چرانی، وقاحت و زیستن در منجلاب بی‌صفتی نیست. مردم، مفهومی شریف‌تر از آن‌اند که نامشان بر چنین جماعتی اطلاق شود. اینان نه هم‌ردیف مردمند و نه شایسته‌ی آن‌که خود را در جایگاه آنان بنشانند. اینان جماعتی مسموم، هرزه، بی‌ناموس و بی‌هویتند که پشت نقاب «امت» جمهوری اسلامی پنهان شده‌اند؛ همان ساختاری که نامش با جنایت، سرکوب و خون‌ریزی گره خورده است. نکته‌ی دوم؛ حقوق و دارایی‌های همین مردمی که امروز با وقاحت درباره‌شان سخن می‌گویند، سال‌هاست به جیبشان و اربابان بالادستی‌شان سرازیر شده است. خون‌خوارانی هستند که از سفره‌ی مردم ارتزاق می‌کنند و شب‌هنگام، در میادین شهر، با همان وقاحت همیشگی به نمایش ابتذال و تباهی خود ادامه می‌دهند؛ جماعتی که برای رسیدن به منفعت، از هیچ رذالتی ابایی ندارد. و بله؛ حقیقت تلخ و انکارناپذیر این است که ما در سرزمینی نفس می‌کشیم که امثال اینان و صاحبان قدرتشان، خون‌های بسیاری را در خاک آن ریخته‌اند. همان کسانی هستند که حقوق مردم را بلعیده‌اند، آزادی‌شان را به بند کشیده‌اند و حالا با کمال پررویی، مدعی مالکیت بر این سرزمین و مردمانش شده‌اند. بله، بدون حجاب اجباری وارد هر مکانی که بخواهیم می‌شویم؛ چرا که حق انتخاب پوشش، نه امتیازی اعطایی از جانب انان، بلکه حقی بدیهی و سلب‌ناشدنی است. بله، نام مکان‌ها را همان‌گونه که می‌خواهیم و با نام‌های تاریخی و اصیلشان، از جمله نام‌هایی که در دوران شاهنشاهی بر آن‌ها نهاده شده، بر زبان می‌آوریم. هویت تاریخی این سرزمین را نه اینان تعیین می‌کنند و نه تحریف‌های سیاسی‌شان قادر به محو آن خواهد بود. داشتن پرونده‌ای سیاسی و امنیتی، در برابر پرونده‌های سیاه اخلاقی، فسادها و هرزگی‌هایی که از این جماعت دیده‌ایم، نه مایه‌ی شرمساری است و نه چیزی برای پنهان‌کردن. شرم واقعی آنجاست که انسان، شرافت و وجدانش را در ازای منفعتی ناچیز به حراج بگذارد. و درباره‌ی فرزندانی که از مردان عراقی به دنیا آورده‌اند و ادعاهایی که پیرامون بهره‌برداری مالی از این روابط مطرح است نیز، بهتر است پیش از آن‌که زبان به قضاوت دیگران بگشایید، نگاهی به کارنامه‌ی خودشان بیندازید. و در پایان، این جمله را خوب به خاطر بسپارید و بارها با خود تکرار کنید: ایران زمانی آباد و آزاد خواهد بود که سرِ شغال‌هایی چون اینان، دیگر بر سفره‌ی حقوق و دارایی‌های مردم این سرزمین سایه نیندازد؛ زمانی که ریشه‌ی فساد، وقاحت، سرکوب و بی‌ناموسی از خاک این وطن برکنده شود. ایران ملک شخصی‌ هیچ از اینان نیست؛ تاریخ، هویت و شرافت این سرزمین نیز به ارث این کثافتان بی سرو پا نرسیده است. پاینده ایران. جاوید شاه.