بی‌ثَباتْ

و از دل‌خوشی‌هام اینکه توی این همه شلوغی دنیا تونستم دوباره خودمو به درِ خونه‌ی مادر برسونم...

از آدما خستم شاید یه «تقصیر» روی گردنم تاتو کنم.

اینایی که من میبینم معنی آزادی رو توی اجتماعی بودن نمیبینن توی اشتراکی شدن میبینن.

به درجه ای از غم رسیدم که حتی بستنی هم خوشحالم نمیکنه.

دل‌هایتان را قوی کنید از شرایط جامعه نترسید! هیچ قدرتی نمی‌تواند در برابر مشت‌هایی که هزار و چهارصد سال مادرانِ ما با ذکر «یاحسین» بر سینه کوبیدند بایستد هیچ قدرتی نمی‌تواند این سفره را برچیند.

تکلیفم مث کبریت خیسه هیچوقت روشن نمیشه.

خودشکن، آینه خیلی گرونه.

تو دلت جا دارم ولی میونِ انباری‍‌ش..

من به تناسخ اعتقادی ندارم ولی دوست دارم روزی به عنوان یک یمنی دوباره به دنیا بیام.

نمیدونم والا هیچ وقت تاحالا واسه منم نشده.

نمکی که ریخت رو زخمم از روی سفره دلم برداشته بود.

به امام حسین قسم با این محتواهای طنزی که در شرایط جنگی تولید و پخش میکنید حتی یک سلول در بدن انسان به حرکت در نمیاد. بامزه نیستید تلاش نکنید که باشید🙏🏼

چی واقعا توقع داری از جوکای شوهر عمه ای که بقیه استفاده میکنن واسه کانالش‌شون استفاده کنم بعد بگم خیلی با نمک و طنز پردازم؟

من؟ آفتابگردونی افسرده، که هروزش شبه.

براشون از شکستنت میگی ، بهت از زخم شدن دستشون میگن.

آدمای خسته زود تصمیم می‌گیرن. آدما رو از این خسته‌تر نکنید.

اربعین.. ای‌هاله‌ی ابهام ما..