𝖬𝗎𝗇icel.

برگرفته از داستان واقعی.*

الان اگر یه بشقاب عدس‌پلو با مخلفات مفصل و ته دیگ و سالاد بذارن جلوم، یک پوزخند می‌زنم و به بشقاب عدس پلوم می‌گم:« یک روز می‌‌آیی که من دیگر دچارت نیستم..» بعد سرم رو تکون می‌دم و بلند می‌شم، عدس‌پلو هم سرد می‌شه. اصلا به قدری دراماتیک، که اجازه بدید روی بوم نقاشی‌ش کشیده بشه.

بازم که داری بقیه رو اذیت می‌کنی.

اما اونقدری که من توی تنهاییم به هرکسی فکر می‌کنم، کسی هم توی تنهاییش به من فکر می‌کنه؟ اونقدری که من توی جمع یاد کسی می‌افتم و می‌گم جاش خالیه یا توی دلم همرنگ چشمای اون فرد می‌شه، کسی هم یاد من می‌کنه؟

-تو تلخی شراب کهنه‌ای، من تلخیِ زهرم.

تو هرگز نا اميدم نكردي،چون هرگز اميدوارم نكرده بودي.و زيبايي تو اين است.

«این جدایی، به خدا رابطه با سیب نداشت..»

بیا بریم زنگ سفارت انگلیس رو بزنیم و فرار کنیم، چیکار میخوان بکنند از ایران دیپورتمون کنند؟

درختای بی‌ریشه، می‌رن با این طوفان؛ بده دستتو، خودم می‌شم ریشه‌ی تو.

قصه‌ها نفس‌مون رو برمی‌گردونن سرجاش.

من از اینجا خواهم رفت و فرقی هم نمی‌کند که فانوسی داشته باشم یا نه کسی که می‌گریزد از گم شدن نمی‌ترسد. -رسول یونان

You glow different when you receive 9+ new messages from your favorite person

آخیش. تنم گرم شد.

جانِ منی 🤍

گرمای وجودت دلم رو روشن می‌کنه شمعِ آبی. دوستت دارم، مبارکی:)