ناز

خدایا یه دوست پسر خوب، اصلن فکرکن برای خواهر مادرخودته.

خدایا یه دوست پسر مثل شیوا لطفن.

« نمی‌خواهم که باشی و بمانی و درستش کنی. تو هیچ‌جوره نمی‌توانی زخم‌هایی که خودت، خود تو جوری زدی که به استخوانم رسید را مرهم کنی. می‌دانی حتی دیدن شکست و مرگ رقت بار و شکنجه‌های دم رفتنت به درک هم مرا تسکین نمی‌دهد. فقط برو فقط نباش و فقط به یادم نیا. بگذار که فکر کنم از اول نبودی. بگذار که نبینمت. بگذار که آرامشم را بازگردانم. بگذار که به روح قوی خودم برگردم، همان خودِ شاد و سرزنده‌ام. بگذار که آرام شوم. آرام. آرام.»

« نمیخوام باشی نمیخوام بمونی نمیخوام درستش کنی تو هیچ جوره نمیتونی غم هامو درستش کنی حتی دیدن مرگ و جون دادنتم برام کافی نیست ، دیدن باختت دردامو تسکین نمیبخشه، فقط برو فقط نباش فقط نمون، بزار نبینمت، بزار آروم شم، بزار برگردم به خودم و آروم شم، بزار آروم شم» حرفای آخرت حس من به جمهوری اسلامیه.

سهیل خوشدل کیست؟ / متن توییت برای سهیل. ᅠᅠᅠ

عزیز جانم سلام. آخرین بار که شرح حال مختصری از اوضاع برایت گفتم، هفدهم آبان بود و الان سی‌ام آبان. می‌دانم که بهتر از من از وضع مردم بیچاره‌مان، از کشته شده‌ها به دست این ظالمان و از هر آنچه که اتفاق می‌افتد خبر داری پس از این اتفاقات می‌گذرم. می‌دانی نازم، این روزها زیاد فکر می‌کنم و زیاد ذهنم درگیر است و در کارهای عادی و روزمرهٔ قبلاهایم مانده‌ام. آخر می‌دانی چرا؟ چون این من، دیگر آن آدم بی‌خیال قبلی نیست شاید مثل تو و خیلی‌های دیگر. مدت زیادی است_از ابتدای اعتراضات_ که اینستا را ترک کردم به این خاطر که تحمل دیدن آن ویدیوها را نداشتم. اگر صبح یکی را فقط یکی را می‌دیدم، روزم و کار و بارم ساخته بود. باید تا شب می‌نشستم به گریه و زاری و از تنها کار مفید این روزهایم یعنی درس خواندن باز می‌ماندم. اما همچنان از اخبار آگاه هستم در تلگرام و به واسطهٔ کانال‌ها. آن هم روزی یک مرتبه. فقط روزی یک مرتبه فرصت غمِ مردم خوردن را برای خودم مجاز کرده‌ام_ گرچه در بین هر خط کتاب درسی بارها تصویر همه‌شان مقابل چشم‌هام قرار می‌گیره_ خلاصه سرت را به درد نیاورم ناز! اگر می‌بینی که خبری ازم نیست نگذار به پای فراموشیِ چون تو نازنینی. بگذار به پای کز کردن در تنهایی‌م و غصهٔ مردم را خوردن و مگر جز ایمیل و هشتگ چه از دستم بر می‌آید و همین درس خواندن‌ها، باشد که امسال در این کنکور ناعادلانه قبول شوم. ببخش اگر درهم برهم نوشتم ذهنم خیلی درگیر است و این‌ها را پس از نُه ساعت درس خواندن، دارم برایت می‌نویسم. راستش را بخواهی پیامت را همان روز که فرستادی دیدم ولیکن ندانستم چه جواب بدهم هر چه فکر کردم که آیا خوبم؟ بدم؟ غمگینم؟ مأیوسم؟ و دیدم که هیچ کدام از این کلمات گویای حالم نیستند و ناز می‌دانی یک‌هو از این دنیا متنفر شدم که آنقد عاجز است که یک کلمه وصف حال من در آن پیدا نمی‌شود. این روزها گاهی غمگینم و مأیوس گاهی بسیار امیدوار به آینده و گاهی سراسر اشکم برای مردمم. امیدوارم از اینکه دیر پاسخ احوال‌پرسی‌ات را می‌دهم ناراحت نشوی و بدان که خیلی خوشحال شدم و قلبم گرم شد از وجود چون تویی این همه نازنین. پی نوشت: راستی این روزها برای تسلی روحم کمی کتاب می‌خوانم بلکه بتوانم روحم را در کتاب‌ها و شخصیت‌های ساختگی به پرواز در بیارم و کمی از این جهنم دور باشم. دوست‌دار تو شیوا. سی‌ام. آبان. صفر یک.

امیدوارم مثل گذشته ناچار به turn off کردن احساسات‌م نشم.

بهم بگو این غم کِی ته نشین میشه و میره ته ته دلم، کی بارش سنگینی نمیکنه رو گلوم، کی تیغ چاقو از یه میلی متری قلبم برداشته میشه، بهم بگو تا بدونم یه روزی بالاخره تموم میشه و قرار نیست تا همیشه غمگین باشم.

اینقدر خسته ام که حتی نمیتونم این چای رو قورت بدم.

بچه‌ها، اینو پخش کنید، صدای رضا باشیم. رضا حالش خوب نیست.

چون فعلن این کیر رو دستم مونده و نمیدونم کجا فرو کنم, KIR تو مهراد هیدن.

مهراد هیدن آهنگ مرد تنهای فرهاد رو با تغییر خونده و به بدترین شکل ممکن٫ شعر هم برای شهریار قنبری بوده و شاکی شده

دوباره پرنده ها رو توی لوله بخاریمون حس میکنم اما میدونم بازم هیچکس باورم نمی کنه.

روی تخت نشستم نگاه میکنم به ترک های در ودیوار بغض میکنم.

نازنین جون وقتی در حال گریه کردن میخندی اصلن نمی تونم جدی بگیرمت.

بذار گریه کنم نمیخام بهم بگی درست میشه، اینجوری درست شدن رو نمیخام، می خوام بغلت کنم و دریاهارو گریه کنم.

بابا از اونور مبل میخواد برام شکلات بندازه بلند میشه مشتشو بهم میزنه و شکلاتو بهم میده، آخه قربونت برم من.

⭕️‏وسایل ضروری کمک‌های اولیه که باید همراهتون باشه: - آب تمیز  ، گاز استریل ، چسب زخم ، چسب 3M ، ماسک ترجیحا N95 ، باند پانسمان ، اسپری سالبوتامول (برای تنگی نفس) ، شکلات (برای افت قند) ، کرم آنتی‌بیوتیک ، محلول ضد عفونی کننده دست

بعضی‌وقتا یه‌چیزی می‌گم و نگران می‌شم نکنه اشتباه باشه، بعد که یادم میاد من خودم، کلا اشتباهی‌ام، دیگه نگران نیستم.